Alle inzendingen over De Lorenzo

Heilige Lorenzo!…

Tijdens de preek van pastoor Lorenzo Tanganelli, stond de man op, begon te schreeuwen en rukte zich eigenhandig de ogen uit……

Als je de ijssalon Venezia binnen- ging wist je dat de familie De Lorenzo je altijd weer met nieuwe smaken verrassen kon.…

Nog niets geschreven behalve 1 reactie op een nieuwkomer aan het front lichter dan laaiende lichtende verten aan de eindeloos uitdijende dichthorizon las voorts weer nieuwe producties van signore Lorenzo met de magische toevoeging M die staat voor het eerste duizendtal op de site waar het aantal zijner poëmen groeit als kool…

Als jongeling gekomen in het mekka van de kunst ontmoet hij aan het hof van zijn mecenas, Lorenzo de' Medici de Florence, denkers, beeldend kunstenaars en schrijvers Mannen van de geest, het geniale, elk voor zich een uomo universale hij beeldhouwde, ontwierp gebouwen, wijdde zich aan poëzie schilderen leerde hij pas later hij bleef…

De kaarten verbeeldden wat hij niet uitspelen kon, want zijn hand verraadde door één enkele trilling de gekleurde tussenstand. Het licht dobbelde met numerieke stippen in hun versteende ogen, draaiend om de waarde voor alleen dat even. Hij kon hun zetten niet lezen, de paardeloze sprongen, als prinsessen onder pionnen verzonnen ter…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

hij kan vrij bewegen in zijn eigen huis waar hij niet stil hoeft te zijn voor wie daar nooit komen zal hier gelden zijn regels niet de tegeltjesonwijsheden aan de binnenwand van zijn hersenen geramd en het spijkerbed kan er door de voordeur uit het laatste laagje water aandachtig opgedweild alle naklingelende kopjes kapotgekeild…

heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met verse verf aan kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…

Och, kon hij toch voor eender eens, deze ganse eeuwigheid, zijn slepende zelftwijfel ergens overzees, of in een nieuw verleden, als schatkist begraven, zijn schip laten enteren, zich laten gijzelen, exempli gratia, door een paar losgeslagen femboy-piraten. Elk laveren voorbij, wind in zijn zeilen gevangen houden, inslaggaten…

Wat de nacht te bieden heeft als de geluiden roepen vanaf de rivier, zijn voeten zich vastklampen aan het glas dat zwaarder wordt dan het wachten; alles wiegt, gelaagd in de golven. Waar de duistere tijd op zijn curriculum staat, in het licht der waardeoordelen van dag en dageraad, die samenzweren onder bescherming van de onbezonnen…

De koffers die hij meekreeg, gemaakt van verwijten, gevuld met teleurstelling, gebrek en onwetendheid, waren zwaar over datum; over de verlichting door kunst en cultuur was altijd gezwegen, of het werd ontkend, intellectuelen waren links, dus onbemind. Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

uit hoge verwachtingen uit valse hoop uit een dode hoek uit te vroege veren uit bittere noodzaak uit overlevingsdrang uit de buik uit die handen uit de houdgreep uit verstikkende banden uit de onwaarachtigheid uit onvermogen uit de geïnduceerde schuld uit die ketenen gebroken uit puur zelfbehoud uit waardigheidsbelang…

als zij hem toch eens lezen zouden als zij door die bril van hun verleden naar zijn heden keken als zij in opperste staat van bereidheid verkeren bevrijd van zelfopgelegde ketens durven te leren en echt weten als zij tegen de hoogste klippen van onwaarschijnlijkheid op alsnog van hun stokpaardjes af stappen in de wereld van ware…

Jullie weten het, zeg mij, zijn kou en hitte -- wat de Liefde is?…

even voor half zeven of iets later snelt zij binnen mijn prinses mooier dan ik ooit kan dromen gevatter dan ik ooit zal zijn toch zal de dag ooit komen waarop mijn lijden zich zal lonen en ik haar voor altijd tot mijn koningin zal kronen ----------------------------------------------- geschreven in 1993 - ongepubliceerd…

Huisjes op de dijk met wilde tuinen, waar ik wel eens doorheen wil struinen verfrissende wind door mijn haren naar heldere vertes staren Daar sta ik, blik op oneindig Ik wacht op dat moment dat ik vangen wil Ik zie geen verschil Verder is het stil Geen auto’s, geen treinen, geen fabrieken Geen massa, geen wind, slechts molenwieken hier…

Ze staat hier en kijkt om zich heen en wiegt haar heupen op weelderige klanken Ze neuriet wat en gaat zitten met haar teddybeer op haar schoot Ze sluit haar ogen en geniet van de muziek die alleen klinkt in haar hoofd De wereld gaat aan haar voorbij langzaam vanuit haar dromen Ze heeft een heerlijk leven maar vliegt weg naar vroeger naar…

Z…

feowb…

j…

De…

Ik heb het geluid van jouw val uit het niets op de vloer niet gehoord omdat mijn hart zo keihard brak.…

Vogel vrij is hij daarboven in de lucht Jammergenoeg is het bij de vogel net als bij de vis geen besef wat voor gelukkig schepsel het is…

ik wandel langs de graven alleen de drukte voorbij van de eendagsvliegen ik voel me verbonden met de overkant waar er rust is niemand me opjaagt waar is mijn hart dat geloofde in vriendschap voor het leven nu omgeven door een zwarte kleur de nacht valt vroeg binnen ik verdwijn als een stip in de duisternis mijn ogen vallen toe…

zonder jou zijn er momenten dat de pijn mijn reflectie doorboort mijn gevoelens boven me uitstijgen ik streef zonder hersenen maar met een rikketik dat het lichaam verlaten heeft wat een pijnlijke scheiding is…

de landloper op straat met introverte ogen onder het hemeldak wakker geschud door een hanepoot van de spin werkend aan een toekomstweb ochtendboodschap voor hem hang niet af van één streng die levensbedreigend is als het doorgeknipt wordt…