De vergulde eenvoud

“als men het vergrootglas richt op onnozelheid
vindt men vaak een spiegel terug in eigen hand”

haar vlammen sloegen over bergkammen
waarmee zij lichter zijn ogen ontsloot
voor de naaktere waarheid van voorheen

zijn dromen stierven onder naaldbomen
waarna hij duister haar lichaam genoot
door de ontdekte dekens van destijds

hun woorden hingen boven lustoorden
waartoe men vervormd hun verzet vergoot
langs de vergulde eenvoud van daarvoor

haar stralen brandden door in uithalen
waarbij zij verzwaard zijn aandeel aansneed
als een bewaarde mening voor even

zijn wensen sprongen tegen pijngrenzen
waarvan hij danig haar paardjes bereed
met een lossere teugel voor dat toen

hun zinnen klonken tussen bedlinnen
waarvoor men oprecht hun moraal vermeed
bij een besmeurde liefde voor altijd

uitvergroting reflectie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 4