Alle inzendingen over Francien

Als je echt van iemand houdt Iemand alles toevertrouwt Eén die echt weet wie je bent Ook je zwakke plekken kent Die je bijstaat en vergeeft Eén die naast en in je leeft Dan voel je pas wat leven is En dat liefde geven is...…

De zee danste tot aan de horizon stormachtig - zodat ik het horen kon ik liep op blote voeten langs de kust en voelde de warmte van de zon © Francien (sien)…

(bij 'frombeneath' van Francien Krieg) Vanaf de jubeltenen kijk ik omhoog naar het rijzige lichaam van een naakte dame, die op het punt staat om te gaan duiken. Nu is haar schone lichaam nog kurkdroog en ze duikt naar mij, is mijn zoete aanname, terwijl ik hunker naar haar flinke kruiken.…

Uit de evangelisch-charismatische beweging Zijn het complotdenkers die ons radicaliseren En even verder wordt verkondigd - 't is toch van de zotte - 'We mogen blij zijn met zo'n rechtsstaat', zegt OM-man Otte Madame Francien Oomen zegt 'De ander kun je respecteren Als je eerst jezelf leert zien en met respect te eren'…

Haar aangevallen lijf, de moordenaar te machtig, bleef volop in bedrijf. Van zo één, groot en krachtig, gaan zes in een dozijn en volleyballen prachtig. Ze stopt, maar mag er zijn en niemand krijgt haar klein.…

zei Francien, ‘Ik moet mijn partner van vanavond, die lieve Nico, waarschuwen!’ ‘Wát, wát, mij waarschuwen?’ riep ik. Ik was haar zat, ons bridgen zat, zelfs mijn vrienden zat!…

Doe ook de online quarantaine-check Net als Piet Klaas en Sint en Francien Oomen En help coronaspreiding te voorkomen Nee echt, je hoeft geen water heet te stomen Ook gij, Brutus, kom van uw bijbelstek Net als Cleopatra op Caesar's bed Er zullen geen nonvaxers aan ontkomen Ook Sinterklaas heeft nog een zwakke plek Marie wees wijzer…

Komt werkster Francien op bezoek bij Oom Rien en Tante Bora die twee huizen verder wonen. Oom Rien is, zoals gewoonlijk op donderdag, al vroeg mopperend het huis uitgevlucht. Tante Bora lacht maar eens om de onstuitbare woordenstroom van Francien. Zelf best spraakzaam, krijgt ze hier ook geen woord tussen.…

morgenstond ....ochtendzon een bootje dwalend op de golven en de wind... steeds zoekend.. naar jou.. naar jou mijn kind.…

De titel van mijn gedicht, is niet bepaald een lichtgewicht. Hoewel ze ontelbaar is beschreven, was dat een ieder naar eigen beleven. Wat kan ze dan al niet zijn, van God tot seks of zielepijn. Terwijl deze letters samerijgen, weet ik niet anders dan over haar te zwijgen.…

Als ik je ogen lachend in de lens van de liefde zie lonken vallen de schellen van mijn ogen die zich vullen met opwellende tranen. Het afscheid zal ondraaglijk zijn. Het zo eerlijk liegende beeld, gevangen door mijn roze bril, vernedert wreed mijn tere wereld. Gelaten heb ik je laten gaan. Je hebt me zoveel pijn gedaan.…

Ik zie ze zitten op het strand Dat ze verliefd zijn ziet iedereen. Ze lachen en kussen in het zand Vergeten alles om zich heen. Ik zie ze lopen langs de zee Hij slaat zijn arm om haar heen Dat zit wel goed tussen die twee Hun geluk houd ze bijeen…

Vleugels klapperen een torenvalk blijft biddend in de lucht hangen.…

Monniken bidden het oude klooster ademt serene stilte.…

De magnolia beschermt haar nieuwe knoppen met een winterjas.…

Gouden glinstering spiegelt het avondwater ondergaande zon.…

Als je naast me loopt vind ik dat heel fijn zo samen wandelen zonder eenzaam te zijn als het kouder wordt pak ik je onzichtbare arm dat voelt zo goed wordt van binnen warm als ik zacht om je huil is dat niet van de pijn gewoon vreugdetranen omdat ik zo dicht… zo dicht bij je mag zijn.…

Tere krokusjes groeien door de vorstlaag heen een natuurwonder.…

Narcissen bollen genieten in een bloempot van de winterzon.…

Als een dromend kind verlang ik soms zo hevig naar mijn vaders hand.…

Grijze winterdag verlangens naar de lente zijn ondergesneeuwd.…

In de kloostertuin hoor je het zachtjes tikken van gebedssnoeren.…

De lentezon schijnt door papieren schuifdeuren een nachtegaal zingt.…

Een milde regen daalt op de kersenbloesem tere bloemblaadjes maken een kleine buiging om hun last te verlichten.…

kurken die knallen gillende keukenmeiden dronkaards die lallen helaas niet te vermijden gelukkig is het zo voorbij niet geheel zonder spijt maar voor de kat van mij is dit een vreselijke tijd normaal toch geen mietje de stoerste van de straat maar hij beeft als een rietje als er weer een knal afgaat…

Ik probeer jonge mensen te begrijpen Die het hebben over snijden en pijn Het doet mijn tenen samenknijpen Dat iemand zo wanhopig kan zijn Is de wereld dan zodanig vergeven Nergens meer een luisterend oor Het gaat hier om een mensenleven Waarom krijgen ze geen gehoor Er moet toch iemand zijn om mee te praten Ongeacht of de kreet gemeend…

Ik hou van doodgewone dingen Maar het meest van een lieve lach Een lach kan een schaduw verdringen En zorgt dan weer voor een zonnige dag Ik hou van de mooie gele zon Hij verwarmt en hij verlicht Zou willen dat ik zo schijnen kon Dan scheen ik op ieder droevig gezicht…

Het ouderlijk huis. grote dienst bewezen is nu bijna ontruimd we voelen ons wezen Op de lege keukenvloer zes pakketjes gemaakt ieder kind een herinnering gebaar,wat me enorm raakt geen geld,zilver,of goud een gedragen sjaal van ma kerstspulletjes,altijd bewaard oude kapotte werkjas van pa Dan sluiten we dit huis af gedeeltelijk met…

Ik ben blij dat ik de ware liefde heb gekend. Vooral als ik naar de andere gedichten kijk. Hierdoor voel ik me helemaal verwend, En met twee gezonde kinderen extra rijk. Ik zou het geluk iedereen willen toewensen. Maar ik zie,in andere gedichten,zoveel pijn. Dat hoort,vooral bij al die jonge mensen, Toch helemaal niet nodig te zijn. Leef…

Hij moest altijd maar weer presteren Wilde steeds de beste zijn. Maar kon de rekening presenteren Want ze kregen hem wel klein. Altijd honderd procent gegeven Alles laten staan voor die drukke baan Voorgoed en voor altijd afgeschreven Zijn hart kon het niet langer meer aan. De arts zei dat het een waarschuwing was Hij wilde te veel onmogelijke…