Ik zat vaak bewust achter in de klas
met het oog op mooie meisjes, die ik
vooral in hun zomerkleren bewonderde,
mijn hart en denken waren van glas
en in de hete zon hoorde ik wijsjes,
die mij lieten dwalen naar de pastorie,
waar mijn konijnen mij verblijdden.
De klas werd angstig toen het witte krijt
van de strenge meester gekke kuren kreeg…
Soms is het leven het piepen van schoolkrijt,
een permafrosthap uit het heden, een tik op de
onzekere vingers door ome Thijs, die het flink
achter de ellebogen had, huilen om je blauwtje
lopen in Geleen of na een nacht doorhalen
als een hond openlijk kontjeslepen.…
gouden rand
omheen trok
nu bewaren kinderen
hun herinnering
in wachtwoorden
geen plakplaatjes
meer,
maar filters die
sproeten tekenen
op gezichten die
moe zijn van het
kijken
en toch
als ik mijn
oud album opensla
valt er nog steeds
glitter uit de rug
een halve sticker
een gedroogde bloem
en ineens ruik
ik limonade
schoolkrijt…
841
Bezig met laden