Alle inzendingen over Terlouw

Rinus Terlouw De Sparta Trots Vroeger stond je bekend als Rinus de Rots Rinus Terlouw Je hebt de Glorie jaren nog meegemaakt Dat het daarna minder gegaan is heeft alle Spartanen diep geraakt Je had een geweldige mentaliteit Met Jou in de verdediging was er nu veel meer succes bereikt Rinus Terlouw Wat ze ook zeggen Je bleef Sparta…

Wantrouwig tijdsgewricht Meningen knetteren Hypes flitsen langs Bij Van Nieuwkerk en Pauw Hopelijk doen we in 2017 Iets met het wijze Verhaal van Terlouw…

De toespraak ook gehoord van Jan Terlouw? Hij had het over touw en brievenbussen en over het klimaat dat we gaan blussen. Alleen Monasch dacht: “man wat zeg je nou”. Maar wat zo’n toespraakje al niet vermag. Hij komt: De Nationale Touwtjesdag.…

, Sprak Jan Terlouw laatst op de radio, Het voelde als een onverwacht kado, Waaraan heel Nederland zich kan verwarmen. Als hulde aan de oud-politicus, Hang ik een touwtje uit m’n brievenbus.…

Het kopstuk Jan Terlouw is welbespraakt. De kijkers thuis, dat geef ik op een briefje, zijn door zijn ode aan het madeliefje als broos symbool van de natuur, geraakt. Een bloempje herwaarderen, goed idee! Doe maar van plastic; gaat-ie langer mee.…

later volgt de afrekening Film n.a.v het boek van Jan Terlouw…

Kamperveense wonderboy Terlouw Werd in een domineesgezin geboren Schreef Oorlogswinter, Koning van Katoren En bleef zijn levensidealen trouw Hij koos het midden, wilde niet meer praten Met Hans noch met de felle progressieven Was meer van redelijk alternatieven En zelfs van plan de boel de boel te laten D66 slonk tot één procent Toch werd…

kier mag staan hij was een man van wetenschap en rede een politicus met visie, nooit tevreden zijn pen was zijn zwaard, zijn boeken zijn schild een erfenis van wijsheid, voor wie het wil met de schrijver en de man aan de overkant van tijd klinken zo zacht als waarheid fluistert, zijn lessen en verhalen galmend na in het hart waar Jan Terlouw…

Als ik zo’n stukje Tour zie op TV Denk ik altijd ~Goddank, ik doe niet mee Die smalle zadels en ook altijd heet Dat schrijnt toch aan je reet met al dat zweet~ Ik snap niet dat die kerels zoiets doen Alleen voor op de meent die slappe zoen…

Christusverloochening! Kerst is een verkoopfeest ’t Is een vertoning die Hypnotiseert Daarom negeer ik die Manifestatiedrift Thuis bij mijn boompje Zit ik niet verkeerd…

De heer Jan Terlouw u weet wel die oude man van houtje touwtje tot de Corona-risico groep behorend laat van zich horen in de NRCourant regering leg uit waarom je doet wat je doet en vooral waarom je laat wat je laat geef ons de bronnen, kengetallen, feiten laat ons meevoelen, denken, doen, handelen 17 miljoen Nederlanders 17 miljoen meningen…

Mijn lieve zoon dacht ons laatst met een airco te verblijden maar bij de eerste windstoot uit dat krachtig apparaat verdwenen onze boedel en wijzelf bijkans op straat ikzelf wist nog maar net een vrije zweefvlucht te vermijden Wel waren we verrukt om zulk een krachtige propeller al blies ons nieuwe bankstel dan ook hulploos door de ruit maar…

De zilveren maan Strijkt 's avonds En 's nachts Als wachter, magneet Nooit geheel onverwacht Over onze planeet Tussen zonsondergang En de komst van de hoeder Der minnaars en maagden Als aanstaande moeder…

zingen – dat is onze trouw met Danny Blind, die rust bracht in het spel en Louis van Gaal, altijd zichzelf, altijd fel Ger Lagendijk, met souplesse en klasse Adri van Tiggelen – geen bal die hij mistte Tonny van Ede, de stem van het Kasteel Sparta in zijn aderen, zijn hart en zijn ziel en dan onze spitsen, met vuur in hun ziel Rinus Terlouw…

Voor wie 't nog niet weet, 't is 14 februari Valentijnsdag, daar kun je niet omheen. 't Is maar dat je 't niet vergeet, voor zover dat kan en mag, 't is in z'n algemeen. De dag bij uitstek om je geliefde, vriend, minnaar of man, te laten weten, wat je van hem vindt, door 't geven van iets liefs, iets kleins, iets groots. 't Begon…

Valentijn, terugkerend refrein, liefde, geen venijn, kon 't elke dag maar valentijn zijn!…

We keken elkaar aan en er was meteen contact. Je zette 't op een brullen en ik dacht, dan hebben we dat maar gehad. Kon er naartoe leven, dus wennen was zo moeilijk niet. Maar nu ik er op terugkijk, is 't net of ik nu pas zie, dat de tijd van dragen veel te kort was. Bij de eerste, zijn er zoveel vragen, hoe of dat 't "zonder"…

Hoe moe kan een mens zijn, te moe om op te staan, te moe om naar je werk te gaan, te moe om op je benen te staan. De term dood-moe is er een die ik niet snap, 't klopt ook niet, je bent, of moe, of dood, tegelijk kan niet, dus dood-moe valt af. Ook een onbegrijpbare is levensmoe, nu een definitie daarvan geven is, dat je te moe bent…

Als een mens niks te mopperen zou hebben, en de kranten zouden vol staan met leuke dingen, 't nieuws zou met lachsalvo's gebracht worden, waarover zouden we ons dan nog moeten opwinden? DUS: Als ik niet mopper, moppen lees, alleen maar lach, wat heb ik dan 't meest? Precies, ik heb geluk, geluk dat ik LEEF!…

Fouten mag je maken, mits ze niet enorm zijn, ze kunnen meestal wel hersteld worden, dus maak je geen zorgen, want een ding is zeker, er is altijd weer een morgen, waarin je weer kunt proberen, je foutjes te repareren, en tja, lukt dat ook niet, denk dan gewoon van elke fout, kun je wat leren?…

Had vanmorgen zo'n gevoel van, jeetje wat zou ik graag... gelukkig verdween dat wel weer snel. 't Gaf een beetje machteloos aan, van, wat wil ik nu eigenlijk wel? Ik dacht ineens terug aan de kindertijd, ja ik weet ook wel, als je middelbaar bent, ben je die allang voorbij. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je eigen kindertijd er niet…

Waar maak je het nog mee, een huisarts 20 jaar z'n praktijk en patienten die net zoveel jaren bij hem komen, met grote en kleine problemen? Waar zie je het nog, zoveel betrokkenheid, dat mensen voor geen goud naar een invaller gaan, liever wachten tot hij terug is van vakantie, cursus of gewoon z'n vrije tijd? Waar beleef je het nog heden…

Het huishouden steunt voor het grootste deel op de vrouw, althans, dat was zo. Want als het aan de politiek ligt, gaat de man net zoveel voor z'n rekening nemen. Te gek voor woorden, of misschien toch niet, want wie 't huishouden door de ogen van de politiek ziet, denkt misschien wel bij z'n eigen, wat ik vandaag niet doe, zal ik volgende…

Hoe ziek kan de wereld zijn, zie tot m'n ontsteltenis dat 't nieuws van deze dagen gebracht wordt met oorlogs vooruitzichten en da's niet mis. Maar wat me nog het meest aan afschuw bracht was, dat een kind, van ongeveer een jaar of acht, z'n linkerhandje weggestopt in de hand van z'n vader? Z'n rechterhandje voorzien van…

Nu een vlinder kunnen zijn, op de schouder kunnen zitten van die rebelse Saddam Hoessein, nou dat is echt niet verkeerd, want misschien is 't wel zo, dat die man daar wat van leert? Gewoon als vlinder op z'n schouder zitten gaan en hem zachtjes te vertellen, dat met al dat bombarderen, mensen opofferen en vechten, 't met z'n volk zo…

Vrienden voor het leven, dat zijn we zeker, denk je niet, maatjes, niet voor even, zoveel als gaatjes, in een vergiet. Jij past bij mij als een bloem op een steel, ik pas bij jou als twee keer een half is een heel. Dus vriend van mij en echtgenoot, zeg nou even, zeg nou zelf, passen we bij elkaar als 't dak bij de goot, als de deksel…

Als een leeuwin over mijn kinderen waken, heb ik nooit gedaan. Deed wel mijn best ze sterk te maken, en op een goed moment te laten gaan. Als ze klein zijn, neem je beslissingen voor hun bestwil, als ze groot zijn doen ze dat voor jou. Zo werkt dat nu eenmaal in deze maatschappij toch? Moet er iets aan worden toegevoegd, nog?…

Beesten kunnen niet praten, ja, hun eigen taal. Er leggen nogal wat dieren 't loodje, door of de MKZ crisis of door de vogelpest. Nou is alleen de vraag in dit verhaal, waarom lukt dat nu niet in de regering verbaal?…

Hoe kán dat nou? Ik ken je al een poos, maar niet zo erg goed dat bleek, toen ik je vandaag zag en wat béter bekeek... We namen er de tijd voor en spraken een een héle poos, jij vooral, ik luisterde alleen en dat was voldoende. Stómverwonderd, met recht, ik had geen idee, je bent depressief, mánisch nog wel, wat een koffer vol…

Een rode draad, in een verhaal, lopend door een vriendschap die ooit niet genoeg voedsel kreeg, om te blijven bestaan. Dat leek zo, tot vandaag, als door een toeval (bestaat niet toch) kwamen we elkaar weer tegen, of we gisteren, nee vorige week, nog aan de telefoon hingen. Je zei 't zelf, als een rode draad loopt 't door ons leven…