Alle inzendingen over ans

Twee mannen uit Groningen vochten om Ans, die ze allebei mochten. Ze keken en schrokken, want Ans was vertrokken naar Middelburg, waar ze niet zochten.…

'Eeen strafmaat of staflid', denkt Ans, 'Is een roede. Die geeft me de kans op een kind in m'n pens.' Dit is geenszins d'r wens. Een vibrator gebruikt ze dus thans. De penis van Tom wil niet hangen, zo zit-ie naar Ans te verlangen. Hij maakt een begin met de openingszin: 'Ans, ik wil je vibrator vervangen.'…

Behaagzieke Ans uit Stavoren wou gaarne een macho bekoren. D'r schoonheid en stem overweldigden hem en hij kon 'r niet zien en niet horen. Het ging deze dame echt boven 't verstand. Het was weinig belovend: ze miste d'r kans. Oogverblindend was Ans en d'r stemgeluid was oorverdovend.…

Jelle ziet Ans. Hij aanbidt 'r en vraagt 'r ten dans. Onverwacht krijgt-ie 'n zoen na de dans. Uit z'n doen denkt-ie: 'Hemeltje, dít is m'n kans!' Hij stelt voor: 'Treed met mij in de echt.' De reactie van Ans is oprecht en met toeters en bellen verwondert ze Jelle, als zij 'Dank je feestelijk!' zegt.…

Aan 't eind van de week is vrouw Ans aan het balen: ze is op d'r man aan het wachten. De bakker en groenteboer moet ze betalen. Ze zit naar z'n weekloon te smachten. D'r man z'n collega, bij Ans op bezoek, zegt 'r: Dít moet ik jou laten weten: Door overwerk komt straks je echtgenoot Loek drie uur later. De baas geeft 'm eten.'…

Ans is mooi en Jaap de hare. Jong al is ze Jaap z'n bruid. Met het klimmen van de jaren ziet de stoot er jonger uit: Foto's ziet-ie, jaren oud. O, hoe jong staat Ans erop! Jaap is nu niet meer getrouwd, want z'n echt werd snel een flop.…

Zo eindigt Ans d'r lied. - Maar klagen doet ze niet.…

Tante Ans denkt erover een hondje te nemen.…

Puur, zo lig je daar Gewoon jij, jij die je bent. Gewoon zoals je bent Kijkend? naar wat, naar mij? Je kijkt zo vragend altijd. Vragend naar wat? Je ogen blijven staren Waarom? Wat denk je toch? Ik voel je warme naakte lijf Zo zacht Ik zie je, blik lach kus Mag ik? Waarom? Waarom mag ik? Omdat jij?…

verdronken in jouw ogen zie ik regenbogen waar wij onder staan voordat wij verder gaan met ons leven door onze ouders eens gegeven…

Want Gerda, Fleur, Els, Ans, Jantien en Herma ontvangen uit het buitenland hun sperma.…

En met een donkere huid vanwege een slipper van tante Ans op de Antillen. Eergister werd de alcohol hem fataal (en dat is echt waar). Van pech weet je maar weinig tot het je bij je kladden pakt. Neef was pas twee- en dertig.…

Tante Ans weent sindsdien zacht, in haar schemer. Als 2 druppels zijn zij. Waren zij. Hij was pas twee- en dertig…

(en dat is echt waar) Zijn moeder tante Ans krijste haar verdriet de kamer rond: waarom Heer, waarom? Hij was pas twee- en dertig.…

Nachten tobde hij over de zin die tante Ans verscheuren zou tot: Eergister zijn hart plots stopte (en dat is echt waar). Eenmaal in de hemel, in dat milde licht, kijkt hij met de anderen neer op de ironie van zijn casus. Hij is pas twee- en dertig.…

de vrouw…….. ze schildert met gevoel de vrouw als een gedicht op het witte doek zoveel bewondering in mijn fluister van vandaag…

Ze is jarig zoals acht december elk jaar mijn lieve, nog altijd zo charmante Ans ‘t Mooi zijn, krijgt ze steeds voor elkaar ik zag ‘t eertijds al ik en vatte mijn kans Altijd die leuke schaterlach ha, ha, ha en nimmer een superchagrijnig gezicht Zeg nooit wat lelijks of ik kil je weldra ze is mijn lief, vandaar mijn lofgedicht Haar prachtige…

Tante Ans griende bij het idee dat neef bij haar uitvaart niet meer zingen zou. Hij was pas twee- en dertig…

Ik zie je nog zo uit de wieg getild ik zie ons nog daar in de kerk jij in je doopjurk we wachtte tot de ouderling van dienst een seintje gaf Ik heb je toegesproken want ik voelde mij zoveel ouder en dacht dat ik je leren moest het leven te omarmen omdat het zo kort is Je bent nu half zo jong als ik toen was en je bent een eind…

Je kijkt eens om je mist je kleintjes zo je deed je werk terwijl ze speelden onder je bureau Waar zijn ze dan O... kijk, ze zijn volwassen waar is de tijd dat ome Ben nog op kwam passen De tijd is in je kinderen zelf gebleven er is niets weg er is eenvoudig doorgegeven…

Hij was succesvol in zijn leven, geld verdienen was zijn streven, hij deed het met hart en ziel, het ontging hem dat ‘t haar niet beviel. Zij voelden zich eenzaam en verlaten, hij had het druk en niet in de gaten, zijn kinderen zag hij soms bij het eten, aandacht van hem konden ze wel vergeten. De kinderen groeiden op, hij had geen weet,…

Hij was succesvol in zijn leven, geld verdienen was zijn streven, hij deed het met hart en ziel, het ontging hem dat ‘t haar niet beviel. Zij voelden zich eenzaam en verlaten, hij had het druk en niet in de gaten, zijn kinderen zag hij soms bij het eten, aandacht van hem konden ze wel vergeten. De kinderen groeiden op, hij had geen weet,…

Het land gehuld in wit, wolken waar nog sneeuw in zit, bomen trots geheven, met de witte rijp omgeven. De wind is neergestreken, ’t kristallen kunstwerk zou kunnen breken, voorzichtig laten de eerste zonnestralen, zich door de takken dwalen. En langs ‘t bevroren water , staan hazelaars stil, verlaten, hun broze takken fijn beijzeld, door…

Gelukkig is haar bed door iemand voor het raam gezet. En naast haar in het witte kastje is alles wat ze nog bezit, geborgen in haar damestasje.…

Stilte heeft weer tersluiks het landschap in bezit genomen. Het licht is nu zoals het enkel hier kan zijn. Een late wandelaar met hond, een zacht gefluister in de bomen. Dit is de plek, dit, nu en hier. Waar stad en land elkaar niet raken, stroomt de rivier.…

Hij huist intens tevreden op de bodem van mijn ziel. Het is daar goed en hij zit prima in zijn vel. Maar wordt er aan de basis gewrongen of een aanval uitgevoerd, dan is hij snel. Zijn werk treft doel. Kleine rebel.…

Ik leg mijzelf in vaste vormen mijn handen en mijn kloppend hart verstilt mijn benen en mijn armen mijn handen en mijn kloppend hart het ritme doet mij slechts verwarmen met tussenpozen soms verward leg ik mijzelf in vaste vormen mijn handen en mijn kloppend hart…

Een egel uit de stad Den Bosch die droeg haar stekels altijd los ze wapperden naar alle kant dus eigenlijk niets aan de hand ze woonde in een villawijk de tuin dat was haar koninkrijk door de bewoners rijk gezegend werd zij koninklijk bejegend ‘Mevrouw’ die zag zij heel erg vaak daarmee was iets niet in de haak haar stekels krulden heel…

ik was nooit zo verliefd dat mijn hart mijn hoofd de baas werd... nooit kon hij zover beslag op me leggen dat er geen 'ik zijn' meer overbleef... voor hem wijzigde ik m'n dagindeling voor hem veranderde ik m'n standpunt wat ik geloof, geloofde ik bij hem niet meer ik hield rekening met zijn wensen aangaande eten en vrijen en slapen…

Strakblauw, zeegroen of grijs verwoestend of rakend aan het paradijs verkwikkend, helend of beukend op de kust een grillig monster of fenomeen van rust Een spiegel die een vlak slechts toont de blik daaronder die de snorkelaar beloont Uitbundigheid van kleur en leven verwondering dat ons dit is gegeven een zee van rust, een zee van tijd…