De bloemen nooit
in onsterfelijke bloei
tussen het malse
gras op jouw graf
onze vriendschap
is niet overleden
als een vlinder
of veulen in draf
hier geuren seringen
in ‘t serene zwijgen
onder sombere wolken
lopen kleine insecten
op zoek naar verpozen
ik overdenk mijn defecten
die zonnestralen bedreigen
nu de dood jou heeft…
Jouw Grote Woorden — droegen de Substantie
Ik was de Schaduw slechts — die eromheen gleed
Nu sterf ik in de Vaas — op het Dressoir
Waar de Verwaarlozing — haar Kille Werk deed
Het Wegen van het Lidwoord — valt te zwaar
Nu de Armoede — de Zielen heeft besmet
Wij staan gerantsoeneerd — strak in de Rij
Voor bitter Zout — dat nimmer Redt…
hier willen uitleggen
hoe het is om in jouw tuin te staan
maar het leven knakte jouw stengel
vergankelijkheid verwelkte jouw bloem
en in de nacht wanneer de geuren
tot leven komen in de zilte wind
ruikt ze jouw fleurige rijkdom
alsof je nog altijd staat te bloeien
onafhankelijk van tijd of ratio
simpel in jouw mooiste kleuren
bloemenvriend…
waarheid
het liefst uit deze eenzaamheid
cultuur mag natuur niet verdringen
natuur is de enige weg naar voldoening
je ademt jezelf vrij uit jouw sociale positie
eenzaam, maar zeker niet zielig, jezelf
alleenstaande met beide voeten
je maakt contact met de aarde
op de grond, de vloer, het trottoir
straks vallen de bladeren en zwijgt de bloemenvriend…
liefst uit deze eenzaamheid
cultuur mag natuur niet verdringen
natuur is de enige weg naar voldoening
je ademt jezelf vrij
uit jouw sociale positie
je maakt contact
met zwarte aarde
eenzaam, maar zeker niet zielig
jezelf, alleenstaande met beide voeten
op de grond, de vloer, het trottoir
straks vallen de bladeren
en zwijgt de bloemenvriend…
je lange stengels staan
met zovelen naast elkaar
boven je groene spatelblad
staat je oranje verenhoed
je zwaar behaarde sprieten
met al die zachte zonnen
ik was blij toen we begonnen
als bloemenvrienden in mijn tuin
je bloeide helder en heldhaftig
sierde mijn tuin met kelk en blad
je pluizen woeien op mijn pad
we spraken bij de schepping…