lieve lach
ik zie al lamplichten dansen
er valt een doodshaar om ons heen
één koprol nog
laat me begaan
drinkhoorns, kandelaars
alles is niets en kijkt mij aan
een koprol nog
laat mij begaan
daar ronkt het steundier in de nacht
met zo af en toe een basstem in de lucht
palen flisten door de ruimte
ongewild tel ik de flitsen van de gauwigheden…
gekapt
Die eind jaren zeventig nog lijfstraffen
Meende te moeten verschaffen en zemelde
Dat je van blue band en blue jeans kanker kreeg
Ooit werd er gelachen om de Pleeborstel's gezag
Toen wat gekscherende oud-afgestudeerden
Zich sardonisch brassend in het plantsoen
Posteerden voor ons open en blote klaslokaal
En zij fruttend in de gauwigheid…
Inmiddels was de hondentrainer al verder gelopen en kon ik
in de gauwigheid kon nog even naar mijn huis een pakje koekjes meenemen.
Even later waren we onder weg.
Wat verrassend is zo een dag toch eigenlijk.
Zo denk je te gaan bingospelen met je vriendin en even later ben je zomaar onderweg om op visite te gaan bij je zoon.…
In de gauwigheid zie ik dat de flappen nog uit zijn broekzak steken.
Ik wacht één minuut, dan zet ook ik het op een lopen. Ik ren alsof mijn leven er van afhangt, tranen stromen over mijn wangen terwijl ik ren, vóór me zie ik steeds de vulkaan. Er is een wolk voor geschoven; de top is niet langer zichtbaar.…