Alle inzendingen over krenterigheid

De gierigheid die druipt van zijn gezicht, van hem gaat er geen eurocent teloor, door gulheid wordt zijn leven niet verlicht; voor hem is geld als God voor de pastoor. Bij hem gaan collectanten onverricht ter zake er met lege bus vandoor. De gierigheid die druipt van zijn gezicht, van hem gaat er geen eurocent teloor. Aan kind noch…

Zuinig of krenterig? Glasgowse gierigheid? Nee, van zo’n vooroordeel word ik echt boos! Dit altruïstische dubbelbetaalgedrag is wat je noemt toch een schot in de roos?…

Mijn hele leven voelt als los zand ik heb niet leren bouwen verder dan mijn legodoos ben ik eigenlijk niet gekomen Je leven stort dan vaker in mag je alles weer bij elkaar rapen ik geef geen cent voor cement maar krenterig ben ik nooit geweest Ik ben meer van 't plak en knutselwerk het friemelen, 'framelen', knipselen mijn kelderbox…

doe mij een plezier luister/directie Albert Heijn NU eens echt naar Wakker Dier uw krenterige klanten interesseren mij geen zier fanaten de eerste dag/nieuwjaar werd met geld gesmeten 't leken bommen granaten stickerloos kipfilet 2 keer 1 stuk jaar 2020 nog steeds voor hen... geen seconde geluk vaste klant…

Van dit landschap ben ik de krenterige schatbewaarder die met haviksogen alle bomen telt en de konijnen, hazen en fazanten raad aan hun geritsel. Met koude blik weeg ik de schaarse wandelaars, want iemands stap verraadt zijn plannen. Een streepjespak, een hand die schrijft, alles maakt me achterdochtig.…

ik proefde je wijn zag de stronken verleden stond op de grond waar je wortelt in heden je pakte de zon in bloedrood verdwijnen rankte de twijg liet bloemen verschijnen je druifde wat bleek maar de zomer was heet je droeg vol dankzij de krenters hun beet geplukt en ontveld wordt de oogst nu geteld ze flessen het vat na de rust…

in donkerrood warmde zich de eeuwenoude stenen muur met het vuur van de zon met kruimels cement had zich het minuscule leven al jaren verwend in krenterige symbiose zij kende de kleur van seizoenen wist dat wind met stormachtige vlagen haar bloempjes tot toekomst zouden maken jij hebt met de wallen gesproken en stukjes geschiedenis…

nacht trekt op tegen dampende ruïnes herkent de melancholie van hetgeen voorbij is slaat verzwegen neer op vaag geworden lachpreken de hoop vervliegt mee als mannen zich verschansen tussen dennebomen en bitterborrels op Garmisch’ hellende vlak dappere dwazen goedgemutst met witte voeten stranden magneetronde bollen op krenterigheid…

Het achterbakse, krenterige meisje met de lelijke jas! Ontzettend dapper vind ik dat, en erg aardig, want je snapt dat het niet goed is voor mijn ego als iedereen maar negatieve gedachten over mij heeft.…

En ik word ineens gruwelijk krenterig. Ineens besluit ik dat we eerst maar de restjes moeten eten. Alleen krieltjes, die heb ik nog wel nodig. Thuisgekomen trek ik met een nijdig gebaar de groentela uit de koelkast. Die er uitvalt: een pakje onaangebroken krieltjes valt op de vloer en wat uienresten.…

Het is moeilijk om toe te geven, maar wij, westerlingen, zijn verschrikkelijk krenterig en egoïstisch als het gaat over het helpen van de armeren in de wereld. Niet alleen in eigen land, maar vooral op wereldniveau. We doen wel net alsof we helpen, maar echt helpen doen we niet.…