mijn ziel is bijna
al een leven lang
zacht droevig gestemd
de kleur van vele dagen
schijnt herfstachtig getint
ben deels geremd,
onderkoeld
ben ik zo vroeg uitgebloeid
en is het enkel voor mij bedoeld
wil dan vluchten
ver van het heden
of in de schaduw
van het verleden
het lijkt wel
of mijn aard
is gezonken
in diepe…
Heb je toen mijn hart bewogen
Ik voel met jou een diepe
Verbondenheid
En die raak ik nooit meer kwijt
Je hebt een plaatsje in mijn hart
Daardoor verdwijnt jouw
Melancholieke smart
Ik stuur er zoveel liefde heen
Dan voel jij je nooit meer alleen
Ja, ik zal dat kapsel kraken
En voortaan over jou waken
Jij wordt in plaats van
Melancholicus…
En dan droom ik,
dat jij speelt,
in je maat,
en dat jij mij dan laat
dansen
in je eigen maat,
zachte dissonanten,
en dwaze maatverschillen
stoeien en
vloeien
tot ze bloeien
tot een
prachtig resultaat
Ik ben een prachtige melancholicus
in desolaat verlangen.…
Hoewel in mijn karakterstructuur de melancholicus domineert, bezit ik m.i. een goed gevoel van eigenwaarde en ben ik nuchter genoeg om de realiteit een haar toekomende plaats in mijn denken in te ruimen. Dit heeft dan weer een zekere logica tot gevolg die uiteindelijk mijn ''doen'' bepaalt.
Waar wil ik naar toe?…
820
Bezig met laden