macht
de koningin van een koude decembernacht
vroeg men genade aan een hogere macht
donker blauw was een poort
rijk te hoog naar de hemel
de smeekbede werd beantwoord
en vleugels gevormd
nu is het wachten op september
de twaalfde om exact te zijn
zal het weer als voorheen zijn
liefde of pijn
ach we zijn voorbereid
we staan klaar
onbewapend…
Maar dan—
één zin, onverwacht, onbewapend:
“Ik zou er nog wel eens over willen praten.”
Hij antwoordt,
zonder haperen,
en opeens is er ruimte
tussen schuld en stilte,
tussen fietspad en verleden.
De teckel plast.
Het leven gaat gewoon verder.
Maar iets in haar ademt weer.…
onder de voet gelopen
ongewapende gezinnen
worden aangevallen
gebouwen kapot geschoten
de dictator regeert
met nietsontziende hand
de leider smeekt Europa om hulp
met samengeknepen billen
vergaderen zij, over wat wel, wat niet
weeshuizen, ziekenhuizen worden
aan flarden geschoten, moeders
overlijden, evenals de toekomst
bloed kleeft…
587
Bezig met laden