liever dan dichten
wil ik openen
woorden sluizen naar zee
golven versterken
deiningen laten branden
ontdekkingen doen
zinnen verzetten
uitdijen wat leeft
direct van de lever
het hart laten spreken
in verzen ademen
penetreren spannen
wat spieren willen
moed ontbolsteren
ontkiemen groeien
liefde ontketenen
zonder limiet
liever…
stromen rivieren
langs mauve beekjes door,
waar berken staan
met eekhoorntjesbrood
al op de knieën gedwongen
in het vaal gele zonlicht
dat moerassig in het
landschap overgaat
tussen de lange halmen
van grassigen
slaan soortgenoten
slijpend door de wind
geen eerbied kan
hier een soort nog redden
vergankelijk is de ontbolstering…
ook al hangen zij smachtend in de touwen
door een overvraging en enige nattigheid
maar samen kunnen één en twee
de wildste lijntjes kleuren, - alsof
weerstand een state-of-mind vertegenwoordigt
in tijdoverstijgende stappen
die te nemen zijn
als ondergelopen ideeën leeggepompt
prompt tevoorschijn getoverd
in heksenkringen ontbolsteren…