Alle inzendingen over retorisch

wat is er vreemder dan een mens die de kleur van een boom met bloesems beladen onbegroet voorbij gaat zich vastklampt aan het knappen van takken, het kraken en dwalen van de stilte en halverwege de hoop verdrinkt in een vijver, net naast het lelieblad dat witter dan sneeuw wordt in een winters vers jij, antwoord je want jij trekt…

Tot het moment dat er iets gaat dagen, dingen jou bepalen als je maar retorisch zoekt. Een verwijderende werkelijkheid... Een stadium met nieuwe vragen. Een lokkende verte voor kosmische types: 'Het Vocabulaire geeft weinig voldoening. Wij warmen ons aan Ons Syndroom.'…

Soms Stel ik mij een vraag Zonder antwoord af te wachten Zo’n vraag Komt plotsklaps bij mij op Daarna Verwaaien mijn gedachten Geloof mij Want het is historisch Dergelijke vragen zijn onnut En meestal zelfs Retorisch…

'Mega!' riep ze uit met een gezicht zo blinkend naief alsof het ochtendsnot van haar gezicht afliep 'Nonsens' repliceerde ik schijnbaar onverstoord 'Het geluid van een ovulerende man die kotsende zijn darminhoud door zijn neusgaten perst lijkt me in het geheel veel echter aandoen' voegde ik er nog aan toe 'Super! Cool!' orakelde ze nog…

Einde aan onzekerheid Over het enige zekere Begin van een heldere nacht Of eeuwige afwezigheid De nazorg van ‘n geboren begin Zijnde Het pad naar De waarborg van ‘n dovend einde Bij het laatste bewustzijn ’n Late overpeinzing ’n Finale retorische vraag: Met hoeveel Tederheid Liefde En levenszin Besteedden we De kostbaar opgebaarde…

Aphrodite tilt amechtig haar verstarde armen als een plechtig uitstrekken van pseudopodia Daarmee benaarstigend de tere kunst van de onaardse associatie apotheose Hoor, de heraut van Hydra zwelt op in holle bombast en de Sirenes snerpen hun frou-frou flardenformules Apophis spuwt uit deze retorische ruimterimpels gelauwerd door galactisch…

afschrijft waar ik liefheb in ons trouwboekje geen beroering meer voelt aan de andere kant van ons bed waar ik al jaren niet meer kom je mij plichtmatig welterusten wenst verval ik in het stilzwijgen van ons huwelijk onder de noemer “houden van” tot een obligate kus bij gelegenheden was ik de vlekken uit je onderbroeken stel ik louter retorische…

Had ik de retorische gave van een goede demagoog. Als het mijn hart niet had; het woord was krachteloos. Al was ik gerespecteerd als een grijze eminentie. Had ik de macht met evidentie. Als het mijn hart niet had was mijn bestemming onbestemd. Al was ik beroemd en een gevierde held en gaf ik aan de armen een deel van mijn geld.…

." (Gottlob) Retorisch of esthetisch schoon effect schiet al zijn pijlen mis indien u kijkt wat zich daar achter al dat schoons bevindt Het is maar dat u weet wat u bemint Het ware is de logica dat prijkt Het schone, dat is louter dialect…

ik ben veelvuldig in contact getreden met het recente verleden de lijnen naar de toekomst zijn vaak overbezet historische gebeurtenissen lijken vandaag de dag ondergesneeuwd retorische vraag is of dat ooit essentieel anders was petite histoire van alledag (en allenacht) boeit mensen verreweg het meest van Al als saus fungeren roddel en achterklap…

Amor en Ego stonden samen bij de uitvergrootte tombe gebonden als nooit tevoren om wrekende wrevelredenen van verloren liefdes in de menselijkste uitingsvormen in beschamend retorische perspectieven bolstaande zelfspot en genenleed in volmondig besef van godengekwezel lijdzame genegenheidszucht op goed gelegenheidsgeluk op trans-atomische…

schuldvragen die ons raken, het begrip van recht zou echt zijn als er geen onrecht zou bestaan, onlosmakelijk met elkaar verbonden wie het onverhoopte niet verhoopt te vinden blijft onvindbaar en onbereikbaar leek als het is, hoe blijven we zichtbaar in een spiegel waarin de het idee dat de morgen niet bestaat blijft die retorische…

als dichter zwem ik door de wateren van Sarasvati haar stroom voert mij langs de droomdiepe poelen van kennis en de ellenlange slootjes van de kunst in zijtakjes van retorische rivieren vind ik muziek en plassen vol poëtische druppels waar de boeken spatten op de buien en stromen van kletterletters de aardse diploma’s zijn doorweekt en waardeloos…

Of zwaaien vanaf de overkant als de brug is opgehaald, stromende water houdt de overhand, een onwillekeurige stofkam waart rond, vaak scherp, soms niet getand, blijft de retorische vraag in welk draaiboek we zijn beland? En is er een sluwe wachter die de brug weer neerlaat, waarbij de bomen opengaan?…

los-vaste normen Verrukt door de lol van verwoorden Speels verbeelden van lol en pijn Creativiteit leidt naar helende oorden Talig scheppen balsemt ons zijn Rijmen en dichten doet gatten oplichten Laken wat fout gaat, eren wat goed is Mens worden en blijven is geen kattepis Een humanist zoekt onrecht te verlichten Je kon de wereld retorisch…