Elke stap die ik zet
draagt de echo
van een weg
die ik niet nam.
De wind fluistert
over levens
die tegelijk bestaan.
Misschien loop ik altijd
twee paden
tegelijk.
De ene van mijn handen
door aarde en stenen.
De andere van mijn gedachten
zwevend boven het gras.
Verweven.
Stil.
Vol mogelijkheden.…
Dan komen vroom, in slepende gewaden,
De zingende Avonduren zilverblank,
Wandelend zacht langs bruine schaduwpaden.
Maar hoe zal ik, van middagklachten krank,
Beängst en moe van dromen als van daden,
Weer vrede vinden in hún stemmenklank?…
En dan van ver komt er een dicht-
regel van Achterberg over het schaduwpad:
"Aan het roer dien avond stond het hart".
-------------------------------------------
uit: 'Voorheen te Orisande', 1986.…
Ach, - ons voeren schaduwpaden
op in het geluk alleen.
Kom, de glooiingen geleiden
in die eindelijke rust,
waar de stilte voor ons beiden
stilster wordt van leed en lust -
en het diep genot te drinken,
van de wereld vrij te zijn.…