Alle inzendingen over ziekzijn

vallen De pijn kruipt onder mijn huid Soms ben ik zo kwaad op dat immuunsysteem, dat mij keer op keer verraadt Het is soms moeilijk want je ziet het niet Het richt hier schade aan Mijn lichaam zit in een soort van oorlogsgebied Ik wil niet klagen Ik krabbel weer overeind Ik ga in stilte voort Ik probeer het te dragen Maar het ziekzijn…

Je ziet een afbeelding en denkt oh, een heel gewone vrouw maar alles wat erin mijn droevig hartje speelt blijft altijd een geheim voor jou Je ziet niet mijn littekens ook mijn ziekzijn zie je niet misschien een traan in een ooghoek van intens beleefd verdriet Een foto zie je niet ademhalen geen borstkas onrustig op en neer blauw aangelopen…

De Here is uw Herder en uw Hoeder, waakt over u zonder oponthoud... Als u onder het mes gaat lieve moeder, weet ik dat u op Hem vertrouwt... wat een beproeving lieve mama wat een vrees'lijk zware strijd dat u dit nog mee moet maken en dat u nu zo heel erg lijdt... Nog twee zware nachten wachten zes nachten geen oog dicht gedaan…

Dan - alsof de vlagen in hun wortels kraken in een koortsig vijandige vaart met steken die tegenstaan als dagelijkse kosten de posten die doorgeschoven boven op kilte van de wind en stilte in de grond kond doen van een onthulling – dan trekt de beloning van dromen echt hard aan want we tekenen een toewerkende lijn ook de huid snijdt als…