Eirôn liep op haar stilste tenen voorbij
maar was zich niet bewust van het spoor
dat zij achterliet
aan ellende en diep verdriet
bij een deel van het koor
dat haar zowat niet begrepen had
toen zij het lied voorzong
over de sprong die zij aldoor maakt
als wrange wraak op kleinerende kaken
die zich onder gordels van draken
van dames…
de blussers discussiëren
of de branden loom terugkomen
op allerhande lekkende subverbanden
die druk bestanden contra-produceren
van plot ontzegde kekke basisklanten
die in nader sussen en in verzanden
in herhalende antwoorden niet bepaald
de verzorgde teksten hoorden
waarna voorwaar de bezorgde kranten
geen verhaal verzonnen over Eirôn…
"Eirôn, jij kent mij verdomd goed, echter:
ook jij valt niet in één mand te vlechten;
jij wisselt elk zijspoor net zo lang om tot
jij weer vooraan stoomt, op volle kracht."…
jij wat opvangen kan
uit die poel van verderf;
mijn ijverige pogingen
in die dichtslibbende vijver
tot het droogleggen
van heldere emoties
vervormen in
gespiegelde stormen
vergezocht door
krakende, oude bomen
afgebroken vertakkingen
bladerloos en grauw – doch
geen wieken te bekennen
zweer ik je”
“De heggen en hagen
beste Eirôn…
Dat wat Eirôn deed
één stap achterwaarts
op het schaakbord des levens
maakte dat het aanvalsplan
van Alazôn in zijn toren
met dat springende paard
en één vooruitgeschoven pion
onder druk van zichzelf
alsnog mislukken kon
Eirôn was niet bang
keuzes af te stemmen
op het aanbod van zetten
of de tegenstander
simpelweg verslaan
door…
“Wat is één jaar anders dan
de dertien manen die voorbijgaan;
hoe is de waarde in te schatten
van de jongste verrassing ooit zijn,
in het licht van de wetenschap
die immer achteraf doorpakt;
waarom eert men de doden vandaag
met een maskerade van oprechtheid;
en welke rol speelt u,
juffrouw Eirôn?”…