geveinsde onwetendheid

Eirōneía liep op haar stilste tenen voorbij
maar was zich niet bewust van het spoor
dat zij achterliet
aan ellende en diep verdriet
bij een deel van het koor
dat haar zowat niet begrepen had
toen zij het lied voorzong
over de sprong die zij aldoor maakt
als wrange wraak op kleinerende kaken
die zich onder gordels van draken
van dames en enige mannetjes
zonder grondig doorgedachte zaken
dit prachtig helder vertaald te hebben
vaak doorlebberen aan jonge
kwebbeldingetjes die het rondzingen
van Eirōneía’s blakende zelfvertrouwen
afbakenen willen om met hun spillebenen
als pennen die trillen
als zij de bekraste aarde proberen op te tillen
uit de verwarde consternatie die is ontstaan
door de maan die in uiterste concentratie
volleerd reflecteert op de waarde
van werkelijke wijsheid
zonder één vraag te stellen

Biografie van deze schrijver

eirōneía

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8