DE MOERBEITOPPEN RUISTEN
De moerbeitoppen ruisten;
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij;
Sprak tot mij in de stille,
De stille nacht;
Gedachten, die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.
Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin;
'k Voelde in zijn vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in.
De morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij.
----------------------------------------
uit: Dennenaalden (1892 -1900)
Inzender: Redactie, 3 november 2026
gedichten.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: religie
god 4.2 met 41 stemmen 
10.654
10.654
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
Want het is ook mijn ervaring, dat Gods nabijheid alle onrust en angst overstijgt.
En na door Hem tot rust gebracht te zijn, sta ik altijd weer vol goede moed op om, beschermd door Zijn schild en wakker met Zijn wapen, de nieuwe dag te beginnen.
Voor de redactie: zie 83.232.33.124/Bible/2_Samuel/2_Samuel__5.html#24
voor een verdere behandeling van deze tekst.
Ik ben zo vrij geweest een link naar jullie site te plaatsen