Alle inzendingen van Abel Staring

eieren gingen aan struif geel tegen de muur witvis uit de sloot bakten we op sprokkelhout en proefden we weggekropen onder de rabarber rood werden we van kroten en oranje van wortelcaroteen we braken komkommers open en meloenen slurpten we leeg miss blanche lachte lief naar roy rogers in het nachthutje achter in de komkommerhof en daar…

Pijlsnel daalt grijpgraag een gier met zwarte klauwen - toch een aalscholver…

De reiger verkast met een boze schetterschrauw: das Nichts nichtet hier!…

Aan de slootkant denkt een ingekeerde spitse kop: Das Nichts nichtet doch!…

Op het achtererf staat de grote ton: wie veel doneert wordt geëerd…

Tussen de wieren bleke zonnebloempitten - ik begraaf ze thuis…

Toon je vriend des daags en ik zing de nachten door tot ik hoor de klink…

Stokoude kastanje vol zwellende knoppen boven de muur…

Hun baby kan al kraaiend van plezier beurskoersen lezen…

De herenboer giert en schreeuwend van het lachen een hagel van meeuwen…

kil is de lente maar het kleine hoefblad kleurt mijn bermen geel…

ze komen weer op: groene judaspenningen kardinaalsmutsjes…

de golven vallen uit hun rol en gestrand doneren ze schuim…

voor de blonde zon smelt de oppervlakkige ijsbloem de bedoeïen omhult zich voor de koperen ploert…

over het water loopt zij ijlings van mij weg - minne de meerkoet…

In de kroeg de stilste klant brandewijn tot aan de rand tegen alles weer bestand blijf ik zittend een passant…

de maagdenpalm mariablauw knipogend vroeger dan ooit…

Mijn saldo is aan 't dalen, ik kan niet meer betalen. Ik sta morgen rood en ga een plusje halen.…

Achttien duiven - bij het zwenken schitteren achttien buiken bloot. Kon ik maar met hen figuren schrijven onder de zon...…

Hij hoorde het gerucht op hem gericht, hij zag de harde haat in hun gezicht en strekte zich halsreikend als een lam naar het zorgvuldig ingewikkeld licht. -------------------------------------------- 29 december 1170 werd de Aartsbisschop van Canterbury in zijn kathedraal vermoord.…

de kanselier wisselde van heer en wist zich voortaan horig aan de potentaat der potentaten zelfs zijn vriend de koning moest wijken voor diens eer heimelijk droeg thomas het boetehemd van geitenhaar wemelend van leven o die bloedige ernst als macht zich tegen macht verheft hij week niet toen de moordenaars de kathedraal betraden de…

Op elke rotonde staat een tuil van licht, van gemeentewege glinstert het licht. Hebberig legt men hele sparren om en tuigt ze op met slingerend lampjeslicht. Mijn verleden - een afgehouwen stam bezweert het donker eert het eerder licht. De wereld draait nu de schemering in - flitsend doorkruist een meeuw het licht. De dichter staat erbij…

Op de rotondes staan tuilen van licht, van gemeentewege gevestigd licht. Men legt begerig hele sparren om, men tuigt ze op met strengen lampjeslicht. Men bezweert het donker, strooit munten rond en stemmig bezingt men voorbijgaand licht. De wereld draait door, de schemering in, flitsend vangt een zilvermeeuw nog licht. De dichter staat…

ontdaan de knotwilg aan de rand van het kerkhof hij houdt zijn stand nog op en het beladen hoofd recht aangetast de geweldige kruin waar leven woont kreunend in de westenwind het half gespleten hart de voet kronkelt zich in de oever vast een teentje is gedoopt in onbewogen water…

in alle staten gaat meneer de maaier zigzag rond een vogeltje hier en daar als schade collateraal zo maar valt ze in tolvlucht op het tegelpad te pletter en daantje cirkelt om de dood - alles is ook vreemd en groot de kruisspin naast de deur vertrekt geen spier zij evenmin - haar dagen vergaan als rook opgaand in het avondgrauw…

De macho sprinkhaan in oranje giert met maxikettingzaag door mijn plantsoen. Op vlieren, berken, ja kastanjes viert hij lusten bot. Het is voor mij geen doen verwoesting aan te zien met droge ogen. Het bos verwordt tot zaagselvlakte, kaal met enkel nog een eik waaruit gebogen tak als vragend teken steekt en taal van vroeger spreekt: gewogen…

van alle kanten nadert de ongewenste winter mij rillend loop ik door het aangeslagen bos…

na springvloed en storm de schuimbekkende zee nog vol woede…

levende ets de bladerloze berk in tegenlicht waar de sapstroom stopt en takken niet meer wringen het licht licht ook de fijnste twijgjes schitterend uit geen spoor meer van een mier op de natte berkenbast gaandeweg ontwaar ik om mij heen het lijnenspel meer doorzicht brengt wellicht de inbraak van de winter…

in tegenlicht een bladerloze berk een levende ets waar de sapstroom stokt en takken niet meer wringen het licht licht ook de kleinste twijgjes uit met schitterdruppels op de vochtige bast sporen van een late mier…