Het groene gras buigt
onder natte dauwdruppels
de ochtend is groen
tussen het groen
want wie de liefde toelaat
opent het hart voor dronken vlinders
die de schoonheid vertegenwoordigen
van de meest pure aardse natuur
nu al het denken
op het grasland
zwijgt
in breekbare stiltedromen
is de eenzame angst voor vlinders
te groot, ze zijn…
De wereld slaapt nog, gehuld in blauw
in schemerjurk van ochtenddauw
een zilveren glans ligt op het gras
alsof de wereld gisteren van glas was
Jij staat daar stil, een breekbaar beeld
waar de vroege zon zachtjes mee speelt
de schaduw wijkt, de dag ontwaakt
terwijl het licht jouw contouren raakt
jij bent de vrouw van wie ik houd
die jurk…
De zoeker in het mysterie van de ziel ben ik
hier staat mijn stoere dichtershart nu stil
ik moet leren mijn twijfelmond te houden
en op het diepe zwijgen te vertrouwen
teveel is vaak te weinig in dit leven
in heldere doorzichtige kleuren weergegeven
want weinig is soms al heel erg veel
het zwijgen eist zijn eigen deel
ik leef in het gedicht…
Je gebruikt jezelf als ik
in het mysterie van de ziel
om een gedicht te vertellen
hoe een stoere dichter moet leren
zijn twijfelmond te houden
teveel is vaak te weinig
in heldere doorzichtige kleuren
en weinig is soms al veel
ik in het gedicht waar verstand en
anderen ook een snavel hebben
de wereld ligt op zijn malle kop
door ellende…
Laat het met rust
er is geen gedicht
nodig, de beelden komen vanzelf
fluistert jouw eigenwijze stem
in de stilte van jouw
gekoesterde heimwee
op het vorige maand gedolven graf
waar jouw uitdijende schoonheid
slaapt onder smeltende sneeuw
is er een eenzame muziekdoos achtergelaten
om je te vergezellen op jouw reis
naar de eeuwige…
Je had
me mee kunnen nemen
in de kleine dingen
van fladderende vlinders
en geurige bloemen
groeten en afscheid
zoete hoop en zilte tranen
op de witte zeilboot
de rivier volgend
weg van de onrust
naar het moederland
met de kasteeltuinen
waarin je opgroeide
had je mij kunnen
vertellen waarom
die grote gebeurtenissen
zonder gevolgen…
Zonder twijfel is er geen onrust
geen dapper moment om de droom te verkennen
jouw avonturen woekeren als onkruid
ze vergaan niet, blijven dapper
zonder kerk, of economie, bestaan
daarom plak ik je vast
aan de nagelmaan, mooie vrouw
in schemerjurk van ochtenddauw
ik vertaal het fladderen van jouw ziel
met mijn eenvoudige lichaamsbeweging…
Toen de dag
zich draaide naar de wereld
lag er in jouw bruine ogen
dat donkerblond verlangen
naar droevere weemoed
dan die je had gevangen
en aan zwarte horizon
verloor een boom
zijn uiterlijke schaamte
en wentelde een droom
zich uit de zomer
naar een herfstgeraamte.…
Je had
me mee kunnen nemen
in de kleine dingen
van vlinders en bloemen
groeten en afscheid
zoete hoop en zilte tranen
op de witte zeilboot
de rivier volgend
weg van de onrust
naar het moederland
met de kasteeltuinen
waarin je opgroeide
had je mij kunnen
vertellen waarom
die grote gebeurtenissen
zonder gevolgen bleven
in de lethargie…
57
Bezig met laden