Alle inzendingen van Alfons+Bortano

Ik weet nog hoe ik je boetseerde in de nacht, jouw hart wijd open ik naakt, de wereld buitengesloten amper klaar met jouw hoofd viel dat toegeknepen oog in breekbare stilte tussen je onthaarde benen. Nog niet klaar met je tenen, overvallen door jouw intieme woorden. Lieten we de rest aan de nacht en aan elkaar.…

Er is geen haast meer, Violette, in dit uur. Ik vlucht niet meer, ik adem louter in. De schimmel kruipt over de grijze muur; elk moleculair einde is een dromend begin. Och, een zacht zoute levenstocht waait en weeft, zo ritselend door het herfstgoud heen! Een oud verlangen dat vurig in mij leeft, terwijl mijn bevend hart zo bleek verscheen.…

Dwaalstroom in het lexicon. De hoofdweg verwaaid — wilde zaden, mondgemeen met de woestenij. Je spreekt de puurheid, gehoord in het veel tonende Brief-tijd. Vakantie-schuim. De boosheid sleept haar letters voort. De klacht haakt zich vast aan het broodmes — hoelang meet de honger? Nu, de New York -nacht, oog -in -oog met het as…

Hij voorziet het nieuws met trefwoorden der overdrijving, het leven is van nature al niet eerlijk. Men zoekt in de marge naar een tijdelijke bevrijding, terwijl letters op het scherm schreeuwen, fel en begeerlijk. De wereld wordt opgetuigd in angstaanjagende zinnen, elke nuance bezwijkt onder het gewicht van het dictaat. Men probeert de chaos…

De man ligt in zijn graf, hij is dood gevonden in de eentonigheid van sterven. Zijn mond rust in zijn hartgebied, heeft niets meer te zeggen over de wereldvrede. Waar jonge meisjes musiceren met violen, een piano en een harp en liederen zingen over de dood. En hoe zij haar fijngevoeligheid cultiveert met haar vriend – een machine.…

Voor veel mensen is God een soort van spiegel die het stoffelijke en aardse in geheel eigen stijl is ontstegen die Goddelijke persoonlijkheid is niet zo maar te breken als een gevoelig hart of overijverig brein de eigen wil is niet als een postzegel op een ansichtkaart te plakken dan beschadig je zijn ziel die verre reizen maakte…

Een oude klok tikt zacht tegen de blinde muren de weide wereld buiten krimpt ineen De lenige bomen buigen in het duister, maar in haar slaap is zij alleen. Buiten jaagt de haastige regen, de woeste storm spookt hevig om het kleine herenhuis. Binnen, onder een sprei van wol, is zij gelukkig in een veilig thuis. Zij droomt van blauwe…

Moeder Aarde warmt op, haar signalen zijn luid maar we zetten de knop van de wekker weer uit we praten over morgen en bouwen een heg en kijken naar de andere, veilige kant weg Geen staande ovatie voor wetenschappers nu de werkelijkheid de theorieën beaamt straks kan de mensheid nergens meer heen en toch kiest men massaal voor leven onder een…

In de nabijheid van het bos voel ik wat de zee mij brengt met al zijn verlangens de stilte is geen einde, maar een begin. De bomen vangen de verre, zilte wind, terwijl de koorts van de wereld langzaam zakt. Ik ren niet meer, ik vlucht niet langer weg; ik sta hier simpelweg en adem mee. Om mij heen breekt de harde grond open. Een jonge varen…

Dat onze voetafdruk groter is geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen denken, bezet de kamers van mijn rusteloze geest. Ik gebruik mijn denken meer dan ik nodig heb, maar kan het niet stoppen. Het is ondenkbaar. Ik loop, ik ren, ik vlucht voor de realiteit die mij als mens langzaam vernietigt— met bosbranden, overstromingen en blikseminslagen…

Hij dwaalt vaak tussen woordenboeken in een bibliotheek in de hoofdstraat naast de kerk van ons geboorteland met wilde zaden in de woeste wind hij suggereert een spontane puurheid onherkenbaar in de veeltonigheid tijdens avontuurlijke dagen van vakantie in een zelfgeschreven liefdesbrief. De vileine woorden slepen zich voort hij klaagt…

Het groene gras buigt onder natte dauwdruppels de ochtend is groen tussen het groen want wie de liefde toelaat opent het hart voor dronken vlinders die de schoonheid vertegenwoordigen van de meest pure aardse natuur nu al het denken op het grasland zwijgt in breekbare stiltedromen is de eenzame angst voor vlinders te groot, ze zijn…

De wereld slaapt nog, gehuld in blauw in schemerjurk van ochtenddauw een zilveren glans ligt op het gras alsof de wereld gisteren van glas was Jij staat daar stil, een breekbaar beeld waar de vroege zon zachtjes mee speelt de schaduw wijkt, de dag ontwaakt terwijl het licht jouw contouren raakt jij bent de vrouw van wie ik houd die jurk…

De zoeker in het mysterie van de ziel ben ik hier staat mijn stoere dichtershart nu stil ik moet leren mijn twijfelmond te houden en op het diepe zwijgen te vertrouwen teveel is vaak te weinig in dit leven in heldere doorzichtige kleuren weergegeven want weinig is soms al heel erg veel het zwijgen eist zijn eigen deel ik leef in het gedicht…

Je gebruikt jezelf als ik in het mysterie van de ziel om een gedicht te vertellen hoe een stoere dichter moet leren zijn twijfelmond te houden teveel is vaak te weinig in heldere doorzichtige kleuren en weinig is soms al veel ik in het gedicht waar verstand en anderen ook een snavel hebben de wereld ligt op zijn malle kop door ellende…

Laat het met rust er is geen gedicht nodig, de beelden komen vanzelf fluistert jouw eigenwijze stem in de stilte van jouw gekoesterde heimwee op het vorige maand gedolven graf waar jouw uitdijende schoonheid slaapt onder smeltende sneeuw is er een eenzame muziekdoos achtergelaten om je te vergezellen op jouw reis naar de eeuwige…

Je had me mee kunnen nemen in de kleine dingen van fladderende vlinders en geurige bloemen groeten en afscheid zoete hoop en zilte tranen op de witte zeilboot de rivier volgend weg van de onrust naar het moederland met de kasteeltuinen waarin je opgroeide had je mij kunnen vertellen waarom die grote gebeurtenissen zonder gevolgen…

Zonder twijfel is er geen onrust geen dapper moment om de droom te verkennen jouw avonturen woekeren als onkruid ze vergaan niet, blijven dapper zonder kerk, of economie, bestaan daarom plak ik je vast aan de nagelmaan, mooie vrouw in schemerjurk van ochtenddauw ik vertaal het fladderen van jouw ziel met mijn eenvoudige lichaamsbeweging…

Toen de dag zich draaide naar de wereld lag er in jouw bruine ogen dat donkerblond verlangen naar droevere weemoed dan die je had gevangen en aan zwarte horizon verloor een boom zijn uiterlijke schaamte en wentelde een droom zich uit de zomer naar een herfstgeraamte.…

Je had me mee kunnen nemen in de kleine dingen van vlinders en bloemen groeten en afscheid zoete hoop en zilte tranen op de witte zeilboot de rivier volgend weg van de onrust naar het moederland met de kasteeltuinen waarin je opgroeide had je mij kunnen vertellen waarom die grote gebeurtenissen zonder gevolgen bleven in de lethargie…