Alle inzendingen van Claire

In de donkere nacht, staat de maan lichtgevend, op haar normale plaats. Zonder verlichting in de straten, is het duister en eng. Ik loop vooruit, een donkere gedaante achter mij. Elke stap die ik zet, zet hij ook. Ik kijk uit mijn ooghoeken, maar zie niemand. Het is mijn tweede ik, die mij bij nacht en maanlicht, mijn schaduw brengt…

Verwoestende hagel, sloeg hard tegen het jaargetijde in. Mijn tuin met de glimlachende scheutjes, verdronken in de modder. Bladeren van struiken, doorpriemt met gaten. Het ijsballenspel vernietigde alles wat het tegen kwam. De aarde sleepte zich tot aan de afvoer, om daar zijn verstoppend werk uit te voeren. De regen vond genoegen…

Witte pluimen, lange hals, Schaterende kwebbel en hun beet niet mals. Waken als de besten raken nooit in nesten, want ze vallen op tijd aan, op uw kuit, of iets meer bovenaan. Kijk altijd in hun ogen, draai je nooit om, want ze zijn niet dom. Uw achterwerk en benen, dat is hen, een aanval lenen. Ga altijd met een stok, als je eten…

Op een mooie lentedag, bleef mijn blik vastgepind, op een puntje in mijn tuin. Het groene tapijt, geurde naar opdampend lentewater. Het puntje trok mij aan, zodanig dat ik niet meer kon blijven staan. Met mijn blote voeten, over mijn groene lentebedekking, kwam ik behoedzaam dichter. Jaren geleden, had ik dat puntje ook al eens opgemerkt…

Stilletjes ligt hij daar, rustig met de armen, onder zijn hoofd. Hij geniet van de zonnestralen, zijn ogen dicht, een grasspriet in zijn mond. Net beland in luilekkerland. De zachte bries, doet hem alles vergeten. Zijn oren zijn verstopt, met de zachte muziek, van zijn cd speler. Zijn examentas ligt, mijlenver weggeschopt, tussen…

's Ochtends als ik ontwaak, ontbreekt de kracht op gang te komen. Een vreemd iets in mijn hoofd, lijkt mijn handelen te dwarsbomen. De hele dag voel ik me krachteloos, zonder fut of energie. En al voel ik me zo eenzaam, ik moet, er niet aan denken dat ik mensen zie. 's Avonds alleen op mijn kamer, dikwijls stromen tranen over mijn wangen…

Eerste blaadjes, van een bedeesde krokus komen piepen, in de schuchtere zonnestralen. Een paas lelie doet haar best, om ook haar plekje te veroveren, maar het gaat moeizaam, ze is nog te langzaam. Het onkruid zoekt schaamteloos, zijn weg, als ongedierte. Weg te krijgen, gaat niet, ze trekken altijd ten strijde, als je nu wilt of niet…

De nood aan liefde en genegenheid De mensen lopen gewoon naast elkaar. Zonder een vriendelijk woord of gebaar. Vriendelijkheid wordt meer en meer verdrongen. En toch worden er nog liedjes, over liefde gezongen. Ook wij, de volwassenen, zijn er slecht aan toe. Voor een goede dag, of eens een hand opsteken, zijn we te moe. We haten…

Verblindend mooi, die kleuren aan de hemel, bij een dalende zon. Je kunt het gewoon, niet voor mogelijk houden, moest je het, met je eigen ogen niet zien. Rood, geel, oranje, bruin en zelfs met kleuren, waar er nog geen woord voor uitgevonden is. Je staart voor je uit en tracht het op foto vast te leggen, in je eigen geheugen.…

Zij was voor haar leeftijd, nog altijd goed gezond. Ik zie nog altijd die kleine rimpeltjes, rond haar mond. Zij was wijs, en gaf dat door rondom haar. Zij geloofde ook heel sterk, bij iedere kerkelijke hoogdag; was er een dikke kaars die gereed lag. Ze brandde haar de ganse dag, zo zie je, dat haar ziel bij de Heer lag. Schrik van de…

De wind speelt met mijn haren, zoals de zee met de golven. Hij streelt mijn wangen, wat schuchter en vlug. Hij speelt met mijn muts, als een kind met zijn speeltje. Hij fluit in mijn oren, een lieflijk lied, dat ik wil horen. Moeizaam trekt hij aan mijn jas, hij zoekt in mijn zakken. Ik lach en laat mij meedrijven, met mijn rug tegen…

Ma, jij was het schuim van de zee, die het zeewier met zachte hand streelde. De zon, die door de wolken priemde, om de bloembollen tot mooie bloemen te laten ontwaken. De stroom, die in alle bescheidenheid, naar de zee vloeide, om het zoute een zoete smaak te geven. Een zacht briesje op een zomeravond, die onze huid deed afkoelen. Uw…

Hier zit ik en staar voor me uit, het is prachtig, zo helder, als glas in een ruit. Je voelt de aanwezigheid, van zoveel ongerepte natuur. We hebben de bergen ... als gebuur. De sneeuw siert de rotsen, je zou denken, dat zelfs de wolken zouden botsen. Deze vleien zich zacht, tegen hun flank. Het is een samensmelting, van muziek zonder…

Een wolken massa, in alle maten en vormen. Samenvloeiend onder één dak, die het natte of het droge zullen bepalen. Ze gaan over van wit naar zwart, van lieflijk, naar dreigend. Ze trekken horizontale strepen, dwars door... die zo mooie zon. Ze zetten zich klaar om wind te blazen, of onder elkaar te kletteren als glazen, zo- dat wij hagel…

Blauwe hemel en een aangenaam gevoel, op de huid die mij begoed voor alles van buitenaf. Mijn zintuigen staan open, om geluiden op te vangen, van de beiaard, daar hoog in de toren. Hij wordt beminnend bespeeld. Hij vleit zich tegen hem aan, om zijn tonen prijs te geven. Hij overrompelt iedereen, door de seriniteit om zich heen.…

Ik ken de diepgang van mezelf niet meer. De standvastigheid onder mijn voeten, heeft plaatsgemaakt voor een diepe kuil, waar ik niet meer uit kan. De zoete voorsmaak van het begin, is weg, de bittere nasmaak, blijft op mijn tong. De woorden van vroeger, zijn nog alleen stille klanken. Het lichaam en de ziel zijn nog één. Het hart…

Het warme weer is voorbij. We hebben de warmte gevoeld, de zwoelte gezoend. De zweetdruppels deden zich te goed, aan ons rooddoorlopen gezicht. Plakkend en wriemelend, drinkend en slapend. De dagen waren te lang, we smolten erin weg. De stralen van de zon, priemden zich in onze huid. Onze cellen verzetten zich ertegen, door nog meer…

Warmte moeten zij verlaten. Fel licht krijgen ze in hun gezichtje. Hoewel zij het nog niet beseffen, is de geborgenheid voorgoed verbroken. Ze waren zo graag in bescherming gebleven. Maar het was genoeg geweest. Ze moesten beginnen leven en baanden zich een weg naar het onbekende. Naar het einde van de tunnel. Het kwam hard aan,…

Wringend en onheilspellend, donkere wolken van een opkomende bui, of pletsende regen. Daarna een kleurenspel zovele kleuren door elkaar. Een wonder om te zien, een boog van mijmerende pastellen. Ze smelten samen, van licht naar donker. Zij spannen zich uit, ze rekken zich, van de ene kant naar de andere. Het duurt niet lang, de…

Prangende vragen, waar geen antwoord op komt. Duisternis zonder dat de zon opkomt. Moordende woorden, die kwetsen als pijlen. Lettergrepen die gesproken worden maar in sneltempo weer vergeten zijn Getemperde liefde, waar haat in schuilt. Hartverscheurende taferelen, zonder enig greintje medelijden. Ontembaar water dat in de diepte verdwijnt…

de giraf was van hoge komaf ze keek op iedereen neer ook op de grote poolbeer hij zei: 'mevrouw de giraf van hoge komaf' kijk eens naar mij ik ben een heer IK de grote poolbeer ik heb een pelsen jasje aan al mijn ganse loopbaan wat heb jij in te brengen ? alleen jouw uitschuifbare nek ? dat lijkt me al te gek !…

mijn schilderspalet met tientallen kleuren van donker naar hel spijtig zonder geuren dat zou het nog zijn het schilderen van een roos de geur op kunnen snuiven de blaadjes heel zacht en heel broos spijtig, ik kan je enkel tonen hoe mooi ze wel is ze aanraken niet het zachte gevoel, een gemis maar kom eens kijken in mijn tuin daar…

kijken naar de opkomende zon die haar armen spreidt over hoge toppen als een perzisch tapijt langzaam neemt zij bezit van de nachtelijke maan wat een rust er heerst 'k zou naar de top willen gaan daar heel even vertoeven kijken over het stille dal geen niets meer behoeven je wanen in het overal een mooie sterren regen…

In dat grote bos alleen Wandelend langs stille paden Een ijle stilte om je heen Je in niemandsland wanen Kijk een vogel in een boom Die je op je tocht vergezelt Het lijkt haast een droom Je lijkt wel uitgeteld Zachtjes de wind horen ruisen Door die hoge kruinen heen Je eigen gedachten doorkruisen Alleen en je voelt je niet alleen Honderd…

op een avond kwam je thuis mama: " ik ben ernstig ziek" ow ja muis zeg eens "mama ik heb kanker" waarom ik mama, ik ben pas 23 jaar je wereld stort in je begint aan een nieuw begin van verdriet en pijn waarom moest het juist "mijn jongen" zijn je valt in een heel diep gat je zweet je bent drijfnat je wilt het niet begrijpen…

een pluisje gedragen op het ritme van de wind wil in zijn korte pluisjesleven van alles schransen kijk hoe ondeugend het langs mijn oren komt dansen op en neer speels strelend langs mijn wangen het kietelt en het tolt het heeft een duidelijk verlangen ga weg jij kleine deugniet dat is toch geen fatsoen jij moet nu heel ander werk gaan doen…

een bloedmooie adonis uit Sittard haren glimmend als satijn en pikzwart reed in een groene porche ze noemde hem Georges speelde voor zijn liefjes op de piano Mozart…

een dag zonder jou is een dag zonder licht een gelaat zonder gezicht eenzaam en stil en koud en kil een dag met jou een hele fijne geur opstaan met een goed humeur de ganse dag jou verwennen mijn liefde voor jou neerpennen een avond met jou genieten van elk moment dat je bij me bent jouw tederheid ervaren in jouw mooie lieve oogjes…

heel erg sexy heel erg trendy heel erg mooi alles in de plooi mooi om naar te kijken je zou er haast voor bezwijken wat niet iedereen ziet is de binnenkant of niet? liever iets minder mooi niet alles in de plooi eentje voor jou alleen geen blok aan je been is de binnenkant wel mooi niet alleen een prachtige haartooi niet alleen…

een kruisje op je voorhoofd voor het slapen gaan iets uit de goede oude tijd waar ik tot mijn spijt niet meer in geloofde tot ik de ware liefde ontdekte mij uit mijn slaapstand wekte op een avond heel spontaan even voor het slapen gaan vroeg jij mij: 'mag ik jou een kruisje geven' eerst dacht ik, wacht eens even wat krijgen…