Alle inzendingen van Cornelis

stonden we bij de pont een hele massa en een vrouw die de Spits uitdeelde en de Metro met een mooi gebaar kwam de pont aanvaren zo vol met mensen zou je wel naar al die gezichten willen kijken en ze soms zoenen maar je wacht eerder op hun snelle vertrek je ziet ze lopen van de pont voor je zelf de pont opgaat en de regen…

wolken drijven voorbij en ik sta op het balkon wacht op de vogels in de vroege ochtend terwijl ik ze al hoor denk aan jouw stem over de telefoon het regent en het regent m'n balkondeur die openstaat bijna getroffen door de bliksem zeg ik je naam en hoor je stem altijd jouw stem dichtbij en ver weg de vliegtuigen die dalen…

binnen sta ik en ik kijk naar buiten de brug gaat open en dan weer dicht een schip vaart voorbij auto's en fietsers wachten en trekken dan weer op dit alles in een verpletterende regen zo anders dan in een lekker zonnetje in mei…

in de lente gaan de meeuwen terug naar zee waar zijn ze nu toch…

de oerknal was in stilte zelfs als je kon horen nu hoor je de muziek van alle kanten het lijkt of alles vol geluid is en vol stemmen na de storm we zingen en we zingen wat ooit de stilte was van het begin…

een paar tellen en de trein gaat midden in de nacht tel ik de uren van de zomertijd en van alle vogels die nu kwetteren in het Amsterdamse Bos het seizoen zo vroeg overal de bloemen en de bloesem dan zie je die oude wijzerplaat met een secondenwijzer die telt en telt stel dat je die wijzer ziet stilstaan precies op de klok…

misschien bestaan we wie weet ook niet de meeuwen vliegen achter het schip in de golven en even later zijn ze er niet meer neem alle atomen en bedenk dat niemand dat is toch zijn we er en we zijn woedend…

als ik denk: ik zwerf door de taal dan is de taal een landschap en ik ben de vrolijke voetganger maar als in dat landschap enorme zwarte wolken zich samenpakken, weet ik opeens: de taal zwerft door mij en ik ben zelf het landschap in afwachting van de storm…

als ik denk: ik zwerf door de taal dan is de taal een landschap en ik ben de vrolijke voetganger maar als in dat landschap enorme zwarte wolken zich samenpakken, weet ik opeens: de taal zwerft door mij en ik ben zelf het landschap in afwachting van de storm…

de wind woei en alles was oranje een moeder met grote borsten in zo'n laaghangend t-shirt liep monter voorbij met de hele troep wij waren helemaal blij met haar zoals we ons omdraaiden en naar haar kont keken terwijl we daar stonden bij cafe Bos en de wind waaide en we aan vroeger dachten…

m'n woonkamerdeur stond open en ik keek zag een muis door de gang lopen keek niet eens m'n ogen reageerden op beweging een wat gehaaste muis niet echt op het gemak doe maar rustig dacht ik en ook of het en mannetje of een vrouwtje zou zijn terwijl opeens de regen tegen het raam kletterde schuilde een muis in mijn huis…

alle bomen zijn al met bladeren begonnen dus waar wachten we op jij en ik…

Emelie is Emelie Emelie is de vrouw van Lammert Emelie is de moeder van Stan en Nout Emelie werkt, Emelie praat, en Emelie wandelt Emelie wandelt elk jaar met ons in de laatste en de eerste dagen van het jaar Emelie praat met iedereen van ons terwijl ze wandelt met Jeannelies en Rijanne, met Richard en Marcel, met Jool en Els…

al die dingen die we samen deden er is nu iemand en ze lijkt op jou bijna alles wat je ogen waren zie ik in haar ogen en jouw rode ogen omdat je huilt verlegen ben ik bijna wat ik slechts kon worden door jou, het raakt mijn hart de gek die ik ben en die jij was altijd zullen we zijn, zoals we waren dat deel van ons, zo…

Fez is een mooie stad en Marrakech en Ouazazad en zie daar omheen de bergen trillend in de Marokkaanse zon en de bussen die zich een weg banen door het landschap en in die bus vrouwen en kinderen die vragen om water…

vanaf vrijdag gaat de temperatuur de temperatuur gaat zoals altijd, bijvoorbeeld 1942 toen het zo koud was dat de oorlogsauto's over het ijs reden inderdaad de Duitsers had ik het met m'n moeder over zij dacht dat het in de hongerwinter was maar het was 1942 en niet 1945 zij herinnert zich dat nog goed en kijk hier een paar…

ik denk aan veel dingen maar wat is 'ik' en wat zijn 'dingen' elk moment dat je denkt kun je die vragen stellen wat is 'denken' wat betekent 'vragen stellen' verder vertel me wat 'elk' is en 'maar' of 'die' en niet te vergeten 'betekent' en 'vergeten' stel me gerust zodat ik kan gaan slapen voor even…

aan wie ik allemaal niet dacht deze avond het is pijnlijk ik dacht aan iedereen het is volle maan in het park en de vijver rimpelt niet eens gedachten een paar zinnen zeg me wel te rusten en tot morgen een laatste blik een kus een omarming het park is mooi in het donker de honden blaffen, waarom blaffen ze nou ja…

Onder dit wisselend tij van scherts en roerende weemoed, Ernstig plannenberaam en vertrouwelijke boezemontlasting, Trok aan d’ oostelijke hemel een heir van donkere wolken, Door de dampen gewrocht, die de hitte van de hitte der zon had doen opgaan, Zwanger van bliksemend vuur en weldadige regen, te samen. Reeds vernam men bijwijlen van uit die…

Hier zijn we met ons vijven, Vijf zusjes op een rij. Zo wandlen we elke morgen Gezellig zij aan zij. We hebben lichtbruine ogen En allen goudblond haar, Daarom staat er voor ieder Een mooie goudsbloem daar. We hebben eender kleren, Eén kleur en één fatsoen, Dezelfde mof en mantel, En strik op hoed en schoen. We lijken,…

Mijn zomer is zwart. Blauwe luchten blijven weg. De warmte is overal, maar niet bij mij. Verloren als een wees en bang als een kind. De korte nachten. Veel te lang. Hier is niemand. Hier is niks. Alleen ik en mijn kwaad. Ik ken geen god, want de duivel is mijn deken.…

druk op een knop en er is een vlam nu kan je zeker beginnen te klagen over het verlies van het vuur als natuur maar in de supermarkt krijg je er drie voor een euro het is waar dat je het vuur en de vlammen die zomerdagen en dat gloeiende hout niet terugvind in je plastic aansteker maar elk vlammetje dat je ziet steeds…

vroege koude zon meeuwen langs de waterkant maar ik fiets verder…

in een vroege koude zon zie ik een paar meeuwen langs de waterkant wie zijn jullie vraag ik me af maar ik fiets verder…

iedereen is bezig met doodgaan de een na de andere gaat gewoon dood koortsachtig schrijft men de geschiedenis van zoveel en dat lijkt dan je leven je zou het zelfs offeren voor de vrijheid maar hoe teleurgesteld zou je zijn als je eenmaal dood nog in leven was geweest…

het is laat dan denk je vraag niet want je bent moe je luistert naar muziek je hoort de regen het onweer de muziek die z'n gang gaat steeds verder weg steeds dichter bij sluit je je af opeens een gedachte schrijf je iets op een rechte lijn voor morgen op school neem ik je in mijn armen fluister je…

het is niet echt koud maar de meeuwen zijn er in het midden van stad aan de randen van de grachten zitten ze te kijken of wat maar als er een paar stukjes brood door de lucht vliegen van een man vliegen ze overal en overal krijsen je zou een meeuw bij de keel willen pakken maar lukt je niet de trams, de auto's, de fietsers de…

ik hoef er niet over na te denken taal gaat diep in m'n gedachten nog voor ik iets gezegd heb bijna alles in m'n gedachten is taal, ook al zoek ik naar woorden die iemand van mij wil horen maar nooit hoort omdat ik ze niet zeg terwijl ze er zijn los van alles behalve van de taal…

woorden ik tel ze een twee drie vijf zes zeven in de rivier wuift het riet naar rusteloos water zo gaan die dingen en ik denk dat ze altijd…

je zit nu in Afghanistan bij je man daar waar je niet bij wilt zijn kom terug alsjeblieft je zit daar al te lang en je bent al te lang weg uit mijn armen het is koud in klote Kabul en nog kouder is het in Amsterdam zonder jou…