Alle inzendingen van Cornelis

je zou kunnen zeggen dat hij niet meer voldoet aan de verwachtingen van het toegestroomde publiek je zou kunnen denken dat zijn impact is gestokt door onduidelijkheid over betrokken struiken je zou kunnen vinden dat hij überhaupt niet hier hoort voor de zielenrust van onoorbare malloten je zou kunnen stellen dat zijn stem verdwenen…

wat je nodig hebt is moed de velden achter je te laten voor wat zij zijn of worden en zelfs die groene blaadjes zullen heus wel verkleuren zonder jouw betrokkenheid de schoonheid van de linde zal niet minder zijn dan wanneer jij haar aanschouwt tot je plotseling beseffen zou dat bloemen jou niet zien elk leven zonder jou kan dat…

Dit zou een ochtend zijn geweest als zovelen waar jij nog even bleef liggen in onze warmte jouw gevoel langzaam uitgloeien moest en ik alweer zocht naar juiste woorden Dit kon zo’n dag worden die heel anders liep daar jij niet opstond maar verhit liggen bleef de adem vertraagd uitblazen zou toen ik nog zocht naar een goede zin…

Als je naar buiten kijkt zie je slechts de duisternis van de lege nacht achter een eenzame weerspiegeling in verspocht dubbelglas Het blauwe licht versterkt het contrast van dat gelaat rimpels in het gezicht de staat van die kamer in het raam gereflecteerd In dat ogenblik ervaar je wat zij plegen te dichten zij die jou niet zien zitten…

He Nethamyahu/Putin zie je niet Dat door dorpen en mensen neer te maaien Je alleen maar bezig bent haat te zaaien En er vanuit woede, wanhoop en verdriet Een nieuwe generatie zal ontstaan Die even meedogenloos terug zal slaan.…

Even als voorverleden jaar Brengt de lente een zwerverschaar Die hun lied doen horen. Luid weerklinkt hun blijde toon; Ach, één stem, zacht en schoon, Mis ik bij die koren. Even als voorverleden jaar Schitteren bloemen waar ik staar, Rijk in geur en kleuren. Ach, de schoonste uit mijn gaard, Meer dan de and’ren saam mij waard, Mag ik niet…

Toen Amor ’t hart mij wondde, Schonk mij dat loze wicht Een overkostbre gave, Onwetend in mijn schicht. De rieten pijlschacht nam ik En groefde een spleetje er in, En daarop blaas ik rustig Nu ’t liedje van de Min.…

Geborene in de morgen, Gestorvene in de nacht, Uw dood slechts heeft ons zorgen, Uw leven heil gebracht. Ach, slechts een viertal jaren Waart gij in ons bezit; Zo wij gelukkig waren, Lief kind, gij maakte ons dit. Slechts tweemaal, beste jongen, Hebt ge in uw kort bestaan Tot schreien mij gedwongen, Liet ik om u een traan. Als d’ eerste…

Vanavond hebben alle mannen sterren op hun hoofd gespannen, kruizen op hun rug gedaan en zijn naar het bal-masqué gegaan. Vanavond hebben alle vrouwen jurken met versierde mouwen. Zij dragen bloemen overal en trippelen naar het carnaval. Vanavond hebben alle kinders vleugels als verheugde vlinders - en ze fladderen komiek op de maat…

'Mijn lieve kinders, schrik toch niet, Wanneer gij dode menschen ziet -' Dit leerde ik reeds als jongen. Maar leerde ik 't ook, 't werd niet doordacht, Helaas, helaas, hoe onverwacht, Werd ik daarvan doordrongen! 'k Had nooit nog bij een lijk gestaan, Al had ik menig gang gedaan Om bloedverwant en vrinden Te brengen waar een rustplaats…

Volle pub Het regent Vrouw alleen Die leest Drie mannen Drinken bier Ze zijn naar Arsenal geweest Ogen glanzen In de lamp Op hun netvlies Nog het dansen Van Dennis Bergkamp ----------------------------- uit: 'Sportpoëzie', 2002…

Gelijk een bloem, zo teder is ons leven; Het vliet daarheen, gelijk een snelle stroom; ’t Ontwijkt de mens, gelijk een vlugge droom, Die ’s morgens flauw slechts voor de geest blijft zweven Ene enkle nachtvorst kan de bloem doen sneven; Een felle noodstorm geselt vaak de vloed; De droom benauwt en foltert soms ’t gemoed, En doet de sluimerenden…

Waar rees 't eenvoudigst volk door eigen kracht zo hoog, En streefde uit laag moeras tot aan de sterrenboog? Waar bracht een zwakke hoop van ruwe vissersknapen, Gewoon in de open boot op 't hobblig vocht te slapen, Met gene schat, dan met zijn want en vangst bekend, En aan geen tooi, dan die der ruwe pij, gewend, Waar bracht die 't ooit…

De avond heeft de ontroerde golven Zacht in sluimering gekust. ’t Windje doet geen rietpluim wiegelen; Plompenblad noch roos weerspiegelen Zich in ’t meer, dat zwijgt en rust. Maar op eens - de wateren zwellen, Hoe ze golven, meer en meer ! Toch, geen zuchtje wordt vernomen; ’t IJle loof der berkebomen Hangt nog roerloos steeds ter neer.…

Stond daar in de regen Een pad, kruislings langs de bomen Ik kom er namen en getallen tegen Stenen tonen het einde onzer dromen. Wandelend, wenend met kop en staart De hoofden in treurnis gebogen Gaan allen, zo stond het op de kaart In kleurloos zwart; de dood is opgetogen. Aan het einde: het is toneel Lachen, grienen, een traan een stem…

Vanochtend toen de zang het bewustzijn prikkelde tot een lach En wind en dauw speelden met de vitrages, heel vilein Verrees mijn lijf, zij het wrang in een nieuw bestaan zo ik gewag Licht de tonen, hoe mooi de beelden om aanvaard op aard te zijn.…

De kind'ren zijn moe van het springen, Alle spelletjes zijn al gespeeld, Alle raadseltjes zijn al geraden: Wat doen ze, als hun alles verveelt? Zij zitten te filosoferen, Wat ieder wel worden zal. Onze eeuw maakt voor jeugdige hoofden Dit reeds tot een ernstig geval. "Wat moet jij worden?' vraagt de ene, Kloos zegt: "Wel, rentenier…

Aan het golfgeruis huwt 't Westewindje, dat luwt, Zijn klaag'lijk, melodisch gefluister, En de scheem'ring slechts rest, Nu de zon daalde in 't west, Een poos nog - en de aard ligt in 't duister. En geen stem meer in 't rond, Die nog leven verkondt. 't Is stil in het woud, in de weide, En onzichtbaar, maar zacht Daalt een weldoende…

Waarheen waait de wind in dit verstilde landschap, hoe zweven mijn ogen doorheen deze stilte, wat brengen bewegingen in mij teweeg als ik hiernaar kijk met mijn stille geest? Waarheen gaat het water in die grote ruimte, wat gloeien mijn ogen doorheen deze kleuren, hoe groeien gedachten hier op de beweging van alle…

Het had geregend heel de dag, Het had gesneeuwd bij tussenpozen, Maart handhaafde, als hij lang niet plag, Zijn naam van wispeltuur'ge boze. En toen het tegen d' avond liep, Stak stormwind op met schrikb're vlagen. Klein zusje, dat al rustig sliep, Moest schreiend 't bed weer uitgedragen. In 't eind beving de slaap haar weer En zochten…

Ik slenterde 't strand op en neder, Zo druk werd in eens 't om me heen, 'k Begreep niet, wat plotseling die vrouwen En knapen toch bracht op de been. Ik tuurde en zag eindlijk de pink ook, Zij wiegde op de deining der zee. De manschap kon 'k ras onderscheiden, Ze maakten het anker al reê. Doch voor het nog uit werd geworpen,…

Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand Door duist’re geesten voortgedreven, En schaduwen des Doods omgeven En lokken me aan van alle kant. Ik weet het leven in ’t voorverleên Is eerder sterven mij dan leven, Is ’t wederzien van toverdreven, Die ‘k nimmer weder mag betreên. En toch, weerhoud de vloed om weer En telkens weer naar ’t strand…

Op volant, omhoog, omhoog! Vlug naar boven Heengestoven, Op volant, omhoog, omhoog, Vlug naar boven en uit mijn oog. Weg, volant, weer in de lucht, Op en neder Telkens weder Vangt 't palet hem in de vlucht, Kijk, daar raakte ik de bal geducht. Opgevangen door 't pale, Mogen ballen Nimmer vallen, Handig moet dat steeds…

Och, mijn geleerde boeken, Trezoren onzer taal, Geef me oorlof, dat ik buiten Eens eind'lijk ademhaal. Die taal- en spellingskwesties Zijn nuttig ja en fraai, Maar 'k word daarvan ten leste Zo akelig suf en saai. Geef me oorlof, - och, daar buiten Wenkt mij de zonneschijn. 'k Moet, waar de vog'len fluiten En lui en ledig zijn.…

‘Ja, wat men toch al vreemde dingen in Frankrijk heeft,’ zei stuurman Jaap, ‘Zo zag ik daar eens op een akker een raap, een echte reuzenraap. Ze was zo groot als… dat huisje, ik kon er heus niet óver zien, en om ze van het land te halen, gebruikte men een man of tien.’ -‘Wel, wel!’ sprak Teunis.’ Nu, ik reisde in Duitsland, voor mijn ambacht…

Zeg mij, zwevend orgelkeeltje, Zanger, zo eenvoudig schoon, Zeg mij, minziek filomeeltje! Wie leerde u die liefdetoon? Als gij, met uw snebje fluitend, Slepend, zacht uw’ galm verlengt, Of, de gorgel vol ontsluitend, Alle tonen samen mengt, Als gij ’t zet op hoge wijzen, En,…

Ga terug naar jezelf naar de diepte in jezelf maar wees gewaarschuwd over wat je zult vinden rancune en jaloezie teleurstelling en argumenten zoek nog een beetje verder naar de vredesbellen van religie en constateer dat je dat nooit meer kunt geloven wat dan wel? de vogels vliegen het water stroomt onwetend van een horizon…

nieuwe liefde is niet makkelijk als je de oude niet vergeten bent ze komt binnen en ze omhelst je als vanouds maar ze is nieuw je kust haar zoals altijd maar opeens is haar stem een andere stem haar ogen weten niet dat jij dat je dat ziet en denkt elke nieuwe omhelzing bevestigt evengoed ons protest tegen de eenzaanheid…

de woorden die zeggen dat ze van jou vandaan komen alle pijn die je voelt waarom heb je het nooit gezegd over de stad klinkt het gebed dat maakt rustig je slaat een kruisje een vrouw ligt in je armen en we wachten op de dageraad die we al zien terwij we zoenen zo diep weten we dat we nooit trouwen maar alsjeblieft…

er was een tsunami die Thailand overspoelde dat is geen metafoor er is een tsunami aan mensen die Griekenand overspoelt dat is wel een metafoor wat is precies het verschil ? Het is iets in de taal maar wat het is zoek je iets is en het zo noemen is geen metafoor iets is en het niet zo noemen is een metafoor althans het begin er…