Alle inzendingen van Esther

Je hebt de woorden uit mijn mond gestolen in mijn hart de zinnen uitgerookt verdreven uit de zinloze gedachten Het is niet zo gek dat je achterblijft in mijn verlangen tot waar de echo woorden draagt Hoe bouw ik een nieuwe taal als jij het alfabet hebt meegenomen? Je laat me achter met een leegte in mijn naam, mijn kleine kamer Je…

Een stille echo in bodemloze diepte heeft mij leren zwijgen over het noodlot dat tergend sloom over de aarde kruipt in een zwijgzame toekomst leer ik leven met mijn tekortkomingen in dit aardse bestaan en ik hoef geen sigaar uit eigen doos of een stropdas die mijn uitzicht wurgt ik laat mijn eigen rookwolken verwaaien en dans in zomerjurk…

Onoverbrugbaar lijkt de afstand tussen toen en onze liefdesaffaires onafhankelijk van elkaar diep in het moeras van de rode namen en telkens wanneer je een slok neemt van de liefdesdrank die voor je staat denk je terug aan mijn armen die in het matte van duisternis jouw stille ziel omhelsden met alles wat ik niet in bezit had en…

Het is jouw eigen hand die uit het donker verder schrijft lichtzinnig door jouw fijne gedachten over het zand Een late vloed wist sporen uit maakt de zandvlakte glad zodat je weer opnieuw begint op het onbeschreven pad Een ruige wind neemt laatste twijfel mee zilte lucht kleurt helderblauw je wandelt rustig langs de zee het heldere…

Een lied van lang geleden over somberheid en kwalen deed ons in een eigen hel reeds dwalen in de wanen zoete flarden van de ochtend breken door het dichte zwart zij fluisteren een ander ritme naar het bange liefdeshart bittere kou verliest haar grip zware mist trekt langzaam op het oude lied verstomt voorgoed stille passie brengt ons…

Er is zoveel over getwijfeld ik kan de ingang niet vinden in de worsteling te wrang voor eenzijdig niet beminnen en ik houd het beetje licht ook vast in mijn grijpgrage vrouwenhanden vol onbegrip maar met vertrouwen dat onze vergissing niet blijvend is of weg zal kwijnen in de tussentijd omdat je in gedachten ook kunt beminnen en prille…

Misschien kom je ooit terug op een koude regenachtige dag als de liefdeszomer voorbij is en de zon niet meer terugkeert of afwacht om hier te komen gedurende de herfst en winter in de stilte van onze geheime liefde ergens op een bibbereiland buiten de stad midden in het woelige water zal ik eindelijk in liefde leren zwemmen naar de maan…

Het heeft iets onschuldigs geboren worden als een gedicht door de sterren van de nacht verlicht het is ook een verlossing per definitie ongewapend soms is het nonchalant laks waar schijn meer afstamt van deze intieme donkerte waar heimwee licht weerkaatst het blijft zelden in dubbelzinnigheid verkiest telkens de waarachtige eenvoud…

Verlangen doe ik niet naar de complexiteit van de zinderende natuur die in alle spelonken penetreert als een duivel wellicht een held op sokken ik heb ook geen zinnig antwoord voor mannen die in vrouwen komen ik laat ze lekker verder dromen totdat de stille echo in bodemloze diepte verstomt als het begin van doemloos zwijgen van mij…

Een stille echo laat een wrede weerklank horen van het jarenlang timide zwijgen over een koude oorlog met vele gewonden en vrouwen met kinderen die niet vechten konden een zwijgende weerkaatsing zonder enig herkenbaar geluid van ziekelijke mensendromen ongelijkheid nog in arbeidslonen nu de wapenen des onheils kletteren en nog meer…

In onbeweeglijk evenwicht ligt mijn ik stil te wachten in een bed geschikt voor dromen ergens in de koude stadsbuurt omdat jij ooit terug gaat komen ik weet nog niet hoe lang het duurt je weet dat mijn naakte ziel zich ernstig zorgen maakt maar eenzaam gaat het leven verder ik speel een beetje met mijn gedachten om het wachten te verzachten…

Het is onduidelijk wat ik in de spiegel zie maar het is beslist geen mooie vrouw het is angstaanjagend dat ik zo lelijk tijdens mijn leven ben geworden leven doe ik niet langer in de duisterschaduw van de rijke mensen, die ik zonder twijfels hypocriet noem met hun belachelijke gedrag alsof schoonheid voor een spiegel te koop is niet nadenkend…

Er drijven rode rozen in de vijver ik weet niet hoe ze daar gekomen zijn een kind misschien in klein plezier een moment van onachtzaamheid samengekomen in toeval en tijd daar drijven rozen en nu sta ik hier naast die vijver waar ik wil verpozen wat is het vreemd om hier te zijn bij het water met die drijvende rozen.…

De stilte waardoor jij beroemd bent geworden geeft mij niet de liefde die ik nodig heb tussen dit sluimerende romantische lawaai jij leeft niet gelukkig op mijn dorre landschap nu de rode avondzon schijnt over het rulle duin nieuwe liefde brengt veel teweeg maar ik herinner mij het gepassioneerde bewegen en de mijmeringen…

Nu de wind de golven van de zee streelt met de adem van alle geliefden ben ik in stille gedachten bij je om de natuur te koesteren met de emotionele woestheid van een heidense zielenknijper en ik droom deze keer niet in mijn slaap dat ik een onwetend kind ben, ik leef en ik ben volwassen in mijn keuzes ik ben tegen de fabricatie van…

Of je gelogen hebt, weet ik niet er ligt een waarheid ergens in het midden waar de hoge bomen zwijgen is harde wind meedogenloos, jouw karakter aan de ernst van vergankelijkheid onderhevig, zoals de kruinen buigen dansen oude woorden onbevangen wanneer het toeneemt dat verlangen die zoete heimwee naar een zoen maar we kunnen het niet…

Waar zal je groeien, tussen het malse gras en ga je bloeien, geurend naar de rivieren die door het vlakke land aderen jouw sterke wortels dieper en dieper in de zwarte aarde van het nachtwoud gegroeid op gangbare verwachtingen een zeldzame bloem, met een mensennaam gemaakt door het fantasierijke verstand van een onevenwichtig dromend kind…

Waar kussen de zilte golven van de zee jouw trouwe lichaam door tijd en tranen taai geworden aan het eenzaam landschap verbonden waar zijn de woeste bruisrivieren nabij jouw eindeloze wilde bossen laat ik je toe met jouw voorname lading ik heb ze in mijn bonzend hart bewaard de genoeglijke herinneringen aan liefde in mijn intieme zoetwaterhavenmond…

Droom van onzichtbaarheid ademt uit jouw liefdesbrief over een verliefde vreemdeling: Liefhebben zal in dit werelddeel anders zijn, woorden zijn bloemen in jouw regennachtlente karakters vormen nieuwe woorden een brief, die jij niet had verwacht liefhebben zou de wereld kunnen veranderen, dat denk je brieven spreken over jouw eigen…

Champagne valt vaak slecht tijdens het lunchen met de moraalbaron maar het pluche is zacht en ijdel met de intimiteit van een dichter in een woonkamer van de stad is het nauwelijks voor te stellen de stervende natuur voor de nomaden is overal zichtbaar langs wandelpaden vluchtroutes om de dans te ontspringen zijn er niet, het leven is…

Heldere maan raakt het zwijgend water in nachtelijk verpozen een lucide glimlach grijnst in grijstinten naar de vermoeide vijver je bent onzichtbaar aanwezig voelbaar in het wassen van de ogen van de nacht.…

Als jouw liefde me vindt vind me dan in een geheim land wat zou je kunnen doen achter die dwaze horizon om van me te houden om me de kracht te geven om van jou te houden Je kunt me lief genoeg vinden een kusje geven of me in gedachten kietelen met die glimlach in je ogen die lieve glimlach op je gezicht die lieve frons op je wenkbrauwen…

Ik veracht je nooit met de verwaarlozing van mijn wenende bossen mijn ondefinieerbare rivieren verlegen fluorvissen die in mijn vervuilde diepten duiken. Ik weerspiegel bittere armoede van het alleen zijn in eenzaamheid door jouw vloedgolf van woorden zonder de argeloze mensen die zich in lege menigte vriendelijke vrienden noemen.…

Zwoele nachten beginnen met zilte stemmen van liefde het Goddelijke vocht van de ziel in onze geneugten ademen bloesems van een voorjaarswind een eerste keer elkaar bemind uren lengen aan elkander aan onze bonzende harten tot de ochtenddauw zo teder we komen samen aan de zon zodra het strelen weer begint.…

Jij zag dronken vlinders onder frisse lenteregen in bijzijn van de dieren in huizen tussen stegen jij zag ganzen en zag mieren regenwormen in en onder aarde klieren lesbische muizen binnen steden overleven heteroseksuele luizen vol kleuren en plezieren die van mensen en van stieren vol hunkering van heilsoldaat zonder vrees, naakt…

Ergens halverwege het Oosterpark een stilte danst weer rond het avonduur in sierlijke vormen van de muurschaduw gebogen mensen zoeken natte peuken in het gras ligt een oude heroïnespuit honden snuffelen aan verse drollen en jij vraagt hoe beleefde mensen ademen alsof je niet zelf door het noodlot bent aangeraakt slenterend op weg naar een…

Als we ons dan toch moeten kleden, tegen kou bijvoorbeeld, of in naam van iets, in resten van dit of dat verleden, verhalen en geheugensteuntjes die niets vertellen dan dat we er al waren in de tijd die bestond voor dit heden - als wij onszelf alleen in het nu kunnen bewaren door onszelf voortduren uit te vinden in het nu dan liefst eenvoudig…

Schemering sluit de dag af onder grijze wolken waar mensen, onbegrepen door domme tijdelijkheid dwaze schimmen van een stoute droom vertolken nuancering van gisteren vormt nieuw decor fraaie kleuren dansen op het innige refrein in schemerfantasieën willen ze teder lieven sierlijke vormen zorgen voor magische realiteit.…

Mijn nachten zijn als lucide leesvoer voor de duisternis in mijn gedachten ik heb de mensheid lief met haar gebreken het heeft misschien geen enkel nut dit schrijven, mijn leven, mijn gedachten en het is ook maar de vraag of het allemaal ergens naar toe gaat soms lijkt het nergens dichterbij dan ooit is de leegte onweerstaanbaar optimistisch…

Het heeft misschien geen enkel nut dit schrijven, mijn leven, mijn gedachten en het is ook maar de vraag of het allemaal ergens naar toe gaat soms lijkt het nergens dichterbij dan ooit positief denken en zo in het leven staan elkaar altijd na praten, en na elkaar praten geduld uit oefenen op het geduld herfst lacht ruw zijn eikels bloot…