Weerklank van de ademvleugels

Dat het van een dieper voelen is
dan de diepgang van geleerden
die ’s avonds naar hun navel staren,
hoor ik aan het woordenboek
dat met horten en stoten uit jouw hart
deze weidse wereld heimelijk betreedt.

Iedere zin laat mijn adem stokken.
Ik merk het aan de gevoeligheid
waarmee je het heden reeds benadert,
in een werkelijkheid die niet langer
de mijne is, door de ernst van jouw klacht.
En we komen samen in overleg terecht
over wie het kind van de rekening wordt.

Alles is vanaf vandaag verleden tijd
in de weerklank van de ademvleugels.
Hoe dragen wij de last van dit besluit,
als de muren fluisteren van wat had kunnen zijn?
Er ligt een schaduw over de ongeschreven bladzij
van de toekomst die we samen overlezen,
nu de tederheid is omgeslagen in pijn.

ex liefde bedankt

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.9 met 7 stemmen 144