Eenzaam in het duister

De slordige angstwoorden
op de potloodmuur vervagen

maar de angst dat stilte onheil brengt
wordt groter en eenzamer
in het gedoemde alleen zijn

de klok en het duister
als boezemvriendinnen
van de onzekere toekomst

geen zware stappen geen literaire plicht
geen loze antwoorden of zotte vragen

maar altijd eenzaam in die nachten
niemand zal er op mij wachten

het hoofd heeft zich eindelijk geordend
het zoekt niet langer naar het felle licht

ik leid de droom niet langer voort
er is geen verhaal, er komt geen gedicht

ik luister naar wat echt bij mij hoort
een nieuwe fase is nu ingegaan
mijn twee voeten op de grond

ik ben soms gelukkig in het zoete duister
omdat ik naar mijn innerlijke wereld luister

mijn geest is nochtans vitaal gebleven
naar de milde droomwens van mijn ziel.

eenzaam duister

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5