Alle inzendingen van Jeroen

En weer kijk je moeilijk En weer zucht je flink En weer zie ik je denken Ik wil niet dat ik zink Het is zó ingewikkeld Je voelt je zo alleen Je glijdt weg in donker water als een grote zware steen Ik zag ergens nog een glimlach totdat ook die verdween want je kijkt weer moeilijk want je zucht weer diep en je ziet me denken…

ik zal huilen wat zij ook doen doen ook zij wat? huilen zal ik! ik zal lachen wat jij ook wil wil ook jij wat? lachen zal ik ik zal leven wat ik ook zeg zeg ook ik wat? leven zal ik! ik zal sterven wat ik ook doe doe ook ik wat? sterven zal ik!…

Deze dag vandaag Is de dag voor mijn verjaardag In een vlaag ging hij voorbij Over twintig minuten ben ik jarig 28 jaar. En dat zo vlug Ben alleen niet blij ofzo Ik voel me rot en stug Zo lang alweer is dertien jaar Precies over een kwartier Mijn moeder niet meer hier…

op groene aanslag glijdend verdwijnt mijn goed humeur buurman's grint benijdend bereik ik dan mijn deur waarmee ik, daar hij klemt, de strijd dien aan te gaan en dus redelijk ontstemt, binnen kom te staan, alwaar mijn nageslacht, met warme rode koppen op mijn komst hebben gewacht met duizend pinda’s doppen nog voor dat ik mijn jas ophang…

Ik sta in het land dat ik ben Op een straat vol droge plassen Ze vullen zich met stof Er is niets meer dat kan groeien Al wat dood is doet alsof Alsof het heeft geleefd Alsof het niet meer leeft De lucht voelt leger dan mijn adem Wat prachtig heeft bestaan Raasde veel te snel voorbij Er staat hier slechts één boom De bladeren kleur ik…

in het duister van zijn denken knaagt angst aan honderd vragen al even zo veel dagen verliest hij alle tijd in de schemer van zijn hart zaagt twijfel aan zijn poten hakt pijn hem steeds in moten verliest hij alle strijd in het donker van zijn geest maalt waanzin zijn gedachten al, ik weet niet hoeveel, nachten verliest hij voor altijd…

even stil weg van de drukte we hebben wel wat rust verdiend omdat de wil en wet niet lukte is er best wat af gegriend even weg van ouder wezen zo eenvoudig is het niet even stoppen met de les te lezen morgen draaien we ons eigen lied even tijd voor onszelf hadden we vaker willen doen puberstrijd Van acht tot elf ...…

ruwe handen vegen over glad vergeten eelt in steeds overdreven krampachtige bewegingen hij en zij zwegen omdat elk woord verveelt dat d’reeds uitgeschreven dichter wil bedwingen ongehoorde zuchten schuren over zachte huid daar waar ongewenste lust zich openbaarde ongeboren vruchten geven nochtans geen geluid als haar hartstocht…

hij wilde een vriendin om mee te praten zij wilde enkel met hem naar bed hij had geen interesse in haar maten toen hij haar meenam naar zijn flat en als hij na heel veel wachten zijn verhaal wel wil vertellen ligt zij naakt naar hem te smachten met de maan achter lamellen als hij plotseling wakker schrikt met naast hem een lege…

mijn ouders leerden mij niet praten en doordat geen van hen iets zei ben ik luisteren gaan haten want wie luisterde naar mij liep ik vast in boze onmacht tot contacten niet in staat tenminste niet dat soort contacten waar het gesprek wat dieper gaat dan enkel losse zinnen bijeengeharkt zonder verband kon dan ook geen woordstrijd…

Meester van Delden had scherpe kritiek: Prins Bernhard had echt niet mogen spreken. Er was immers reeds eerder gebleken: Men stelt geen prijs op koninklijk repliek. Heeft hij, om in gal spuwen te falen, nu zijn galstenen weg laten halen?…

Rommelhok vol gedachten. In hersens onder stroom. Tegengestelde krachten. Angstig, zonder toom. Levenslang veroordeeld? Ik houd mijn hart steeds vast. Nu ik weet, ik ben zijn voorbeeld. Het puzzelstukje past!…

met mijn ogen dicht zag ik haar gezicht haar grote bruine ogen haar woorden warm, verlegen zeiden en verzwegen alles, niets gelogen met mijn ogen open zal ik haar ontlopen haar ogen steeds ontwijken haar lichaam niet begeren om niemand te bezeren of ik dat kan, moet blijken…

Heel soms dwarrelt mijn gevoel als een vlinder met één vleugel en vecht het in de lucht zonder te vallen soms…

met mijn handen in mijn zakken sta ik weifelend bij de poort voel de moed naar onder zakken als jouw blik mijn blik doorboort ’k zie je mond heus wel bewegen maar het geluid bereikt mij niet dat maakt mij nog méér verlegen ’k hoop dat jij het nu niet ziet veel te snel sta jij dan voor mij je raakt mijn arm al bijna aan “vind je ‘t goed…

wetend dat hij nooit twijfelde aan zijn wedergeboorte wist ik pas dat hij er zeker van was toen ik op zijn graf het bordje zag "ben zo terug"…

neemt u mij niet kwalijk dat ik u even stoor maar heeft u een momentje zo niet, dan ook goed hoor is het u opgevallen dat hier midden op de straat een man ligt dood te gaan met uw voet op zijn gelaat misschien viel hij u lastig met zijn aanwezigheid namens onze stad, excuses voor uw verloren tijd hier heeft u wat adressen van hulporganisaties…

als mijn woorden niets meer zeggen en mijn leugens niets weerleggen dan verlies ik als mijn tranen niet meer stromen en mijn ogen niet meer dromen dan verkies ik mijn woorden te vergeten mijn naam niet meer te weten mijzelf niet meer te geven niet verder meer te leven als mijn zinnen niets meer plaatsen en mijn tonen niets…

Zomaar een versje Zonder treurnis of pret Met enkel wat woorden Die eigenlijk niets zeggen In zomaar wat zinnen Op regel gezet Zomaar verzonnen Op zomaar een dag Die door wat gedachten Nergens toe leidde Maar spontaan mij verblijdde Met zomaar een lach…

In een eenzaam huis behangen met schijncoryfeeën Waart rondt een jager Hij graait naar elke schaduw Als een rusteloze tijger op zoek naar duidelijke sporen Op de trap en in de gang glijdt hij als een moordenaar langs de koude muren Zelfs onder het bed op zoek Naar dromen die zijn jachtterrein Al jaren hebben verlaten…

als de slaap weer niet wil komen omdat de pijn je grenzen zoekt of bezit neemt van je dromen en zo een overwinning boekt als het schuldgevoel weer welig tiert in de tuinen van je geest waar een golf kwaad je rust verstiert en je de waanzin vreest als op de “dove” vlekken op je huid vreemde ogen blijven branden waardoor je steeds je hart…

Stilte is mooi Als je niets meer hoort Als alles echt voelt Als je beweging stopt Als je niets meer moet Stilte is mooi Als je bent wie je bent En je bent mooi En je valt dan stil Dan is stilte zo mooi…

vijfendertig voelt zich prettig met z’n lijf en met z’n geest heeft een huis een boom een beest en geld zat houdt van babbels bier en knabbels met zijn billen op een kruk besluit de avond met een stuk in bed of kraag kan de hele wereld aan ook als hij op één been gaat staan altijd zijn gsm paraat zelfs tijdens de liefdesdaad in z…

met van die grote kinderogen stond ze midden op de straat terwijl mensen om haar heen bewogen op weg naar iets, altijd te laat in de zakken van haar oude jas zocht ze naar wat ze wilde weten en hoopte in haar versleten tas te vinden, wat ze was vergeten haar geheugen leek compleet gewist zij wist niet waar of waar naar toe haar hersens…

in de holte van je arm heb ik mijn tong verloren houd ik mijn woorden warm totdat je ze kunt horen in de kussens van je bed heb ik mijzelf gevonden ben ik verloren en gered bevrijd en toch gebonden in de warmte van je lach nip ik van de levensbron mijn lief, je kwam, je zag en meer,...je overwon…

door liefde gedreven mijn mooiste gedicht op jouw lijf geschreven net niet in het zicht mijn zijn en mijn wezen in een regel of vier maar nu ik wil lezen ben jij niet hier in liefde bedreven mijn schoonste melodie in jouw hart beschreven een ware symfonie mijn lust en mijn leven in tonen herboren een minuut of zeven ...ik zal het nooit…

zij schrijft in haar gebeden hoe dicht zij bij de waarheid is en de leugen heeft gemeden en da's voorwaar geen kattenpis zij noemt in haar gedachten hoe licht zij bij zijn liefde was en dat hij zei te blijven wachten zolang zij maar zijn brieven las zij herinnert zich haar gelofte weer haar plicht en roeping, haar bestaan dus zijn laatste…

altijd ouder, zelden wijzer elke keer een beetje strammer telkens weer een tintje grijzer en ook het volgende is jammer want iedereen moet zo nodig zoenen ook als ik dat geheel niet moet klef, nat, niet weg te boenen lippenstift op heel m’n toet en goedbedoelde snuisterijen taartjes in het feestgedruis gouden dag voor posterijen…

verdwijnende pijn van ingeklapte longen na haar laatste zucht verdrietig en klein de dichtgeklapte jongen oma’s ballon vlucht…

ik schrijf om te herinneren maar ook om te vergeten of om te kunnen zeggen wat anderen reeds weten ik schrijf om te verjagen of in mijn hart te sluiten om niet te hoeven praten of juist te moeten uiten ik schrijf om druk te zijn of om stil te blijven om weg te kunnen dromen of angsten te verdrijven ik schrijf voor jou alleen of honderdduizend…