Alle inzendingen van Nathan

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Elke keer dat ik lach, krimp je. Vreugde is verdacht geworden. Een scheur in je glas waar je je vingers aan snijdt. Bij jou lijkt het altijd feest. Een doorlopend licht. Ik sta buiten, zonder uitnodiging, en leer het ritme van de muziek aan de trillingen in de muur. “Deze fles,” zeg je, Heeft mijn plaats ingenomen. Want jouw stem heeft…

De blauwe vlam likt langs de pan. Het vlees slaat zwart uit. Roet trekt in de kamer. De stem stopt niet. Hij drukt op de schakelaar in de gang. Een vonk. Een droge knal. Metaal zonder verbaal. Hij kijkt naar de kapotte knop alsof licht een kwestie van geduld is. Alsof systemen zichzelf herstellen wanneer je lang genoeg wacht. Op de…

Het is vrijdagavond. De auto ruikt naar jouw parfum en koude lucht. Je legt een warme hand tegen mijn wang, je vingers rusten op mijn huid, maar ik tel de lantaarnpalen langs de weg. In de stad brandt licht achter ramen. Mensen bewegen hun mond. Glazen gaan omhoog. Alles lijkt op geluk vanop afstand. Ik kijk in je ogen en zoek…

Neem me mee, vanavond. Het maakt niet uit waarheen. Langs slapende straten, over bruggen van licht waar de stad zich stil ontwaakt. Laat de stad vervagen, achter trillend glas, een droom die uit mijn handen glijdt. Geen namen, geen nummers, alleen het tikken van ons bestaan. Als een ijzeren massa, onhandig, roekeloos, onze lichamen verslinden…

Wat als afscheid nemen slechts vellen papier waren, volgekrabbeld in een roes zonder dat je wist wat ik vastlegde. Een stapel wit die langzaam zwart trekt van het gemis. Ik sta aan de rand van verlies. Niet dramatisch. Administratief. Moet ik afscheid nemen van jou, of van het deel van mij dat ik zonder ontvangstbewijs in jouw handen…

Ik heb een geliefde zonder gewicht. Zij vecht niet. Zij ademt niet. Ik heb haar lief zoals men een muur liefheeft: omdat zij blijft staan wanneer je ertegen leunt. Zij heeft geen gezicht, alleen de vorm van de kuil in mijn matras. Zij is de reden dat ik mijn schoenen niet aantrek wanneer het licht onder de deur door kruipt. Ik geef…

Gisteren was de lucht voor het eerst schoon. Geen mist, geen ruis, alleen de rauwe uren. Ik tel de dagen tot april, wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren: een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd. Ik ken een plek aan de noordkant, waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon. Daar gaan de poorten dicht met een geluid…

Het is bijna zoals vroeger. De stoel staat nog in de stand van jouw rug. De geur van je haar hangt in de gordijnen, een vlek die geen wasmiddel erkent. Dan besef ik wat je bent geworden: een fragment. Een splinter in mijn oog die ik niet wil weg knipperen. De kamer is overdag te groot. Het licht valt op vaste uren binnen en raakt telkens…

De gedichten zijn weg. Niet verdwenen — maar verplaatst. Van jouw adem naar andermans ogen. Wat ze doen, doen ze zonder jou. Wat jij kon doen, heb je gedaan. Dit is het stille punt waar schrijven ophoudt en vertrouwen begint. Niet omdat het goed moet zijn, maar omdat het waar was. En dat blijft. Ook als niemand het benoemt.…

De kamer ruikt naar oude urine en afgekoelde soep. Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit in een glas met kalkrand: een glimlach die geen dienst meer heeft. In de zwarte lade tel ik het geld. Tussen vergeelde elastiekjes en pennen die weigeren vind ik een foto van een vrouw die ik nooit heb hoeven aanraken. Ik voel geen spijt. Alleen…

Ik schrijf met beelden en nodig jou uit te kijken in plaats van met inkt, mijn zinnen zijn ramen waar licht doorheen zinkt. Een woord is een schaduw die traag langs je muur kruipt, een komma, een verhaal dat ergens huilt. Ik schilder gezichten met lijnen van klank, leg landschappen neer in een zachte cadans, waar ritme en ruimte elkaar…

Geen monument. Losse stenen die ik achterlaat om niet te verdwijnen. Geen nalatenschap die standhoudt, alleen adem die even blijft hangen op papier. Ik schrijf niet om te bewaren, maar om te bewijzen dat ik hier was— onvolledig, breekbaar, aanwezig. In elke zin zit een aarzeling. In elke stilte een hart dat niet wist hoe te…

Was ik maar een dichter, een meester van taal, dan gaf ik je elke ochtend een lied dat nergens om vraagt. Een ode zonder gewicht, eenvoudig genoeg om niet te breken onder wat ik voel. Misschien moet ik je schrijven, mijn woorden blijven steken, alsof verlangen geen grammatica verdraagt. Ik hoop dat je het voelt, maar niet begrijpt…

Het was geen klap. Het was herhaling. Een dag van verschuiving tot het normaal werd. Het leert je niet schreeuwen, maar wachten. Scannen. Overleven in stilte alsof stilte geen keuze is maar wet. Mijn lichaam gelooft niet in later. Alleen nu of nooit. Mijn hart staat op scherp, alsof rust een aankondiging is van breken. Het kent…

Geen sprankel in de stilte. Geen glimlach die zich aandient. Geen hand die denkt dat aanraking iets oplost. Laat alles blijven zoals het is. Vlak. Veilig in de monotonie van mijn hoofd. Geen geluk dat oplicht. Geen verdriet dat explodeert. Alleen het trage tikken van wat ik al ken. Laat me liggen waar niets verandert. Verandering…

Het zit allemaal in mijn hoofd, zeg je. Alsof dat het minder waar maakt. Ik zie duisternis waar jij licht eist. Ik zie scheuren waar jij stabiliteit noemt. Het zit in mijn hoofd, maar dat is waar ik leef. Waar alles gebeurt. Waar niets ontsnapt. Wie vertrouw ik nog als jij mijn angst herdoopt tot iets. Dat ik moet inslikken om…

We leggen het open zonder haast. Geen sirenes, geen redding meer nodig. Het verlangen ligt stil, bleek onder het licht. Niet gestorven aan gebrek, maar aan zichzelf. Hier: de borstkas van misschien. Adem uitgeblazen in andermans leegte. Het hart is kleiner dan verwacht. Versleten randen. Littekens die niet meer bloeden en toch…

Je zult dit lezen als het te laat is, wanneer ik al te ver weg ben. Ik ben niet verdwenen. Ik ben opgehouden met proberen aanwezig te zijn. De wereld merkt dat niet. Dat is geen klacht. Dat is hoe gewicht werkt dat niemand wil dragen. Deze woorden betekenen niets. Ze markeren alleen waar het misliep. Ik ben geen herinnering die warm…

Dit kan ik niet dragen met taal. Alles wat volgt is afval van een poging die al dood was voor ik begon. Woorden zakken door als nat karton. Ze houden niets. Ze breken precies waar ik hoopte dat ze zouden dragen. Wat hier leeft wil geen betekenis. Het wil blijven wegen. Het wil drukken tot zelfs stilte moe wordt. Ik schrijf omdat…

Mijn hoofd spreekt in kamers die niemand wil verraden. Stemmen glijden langs muren, ze huilen wat ik ben, wat ik nooit zal zijn. Ik voel mijn gedachten breken, als glas dat zacht valt. Ze verspreiden zich, spreiden zich over tafels, stoelen, tussen zinnen die ik niet volg, tussen de stilte die me opeist. Ik zie mezelf in stukken, versplinterd…

Tranen zitten niet op papier. Ze blijven hangen in de hand die aarzelt boven de zin. De schrijver kijkt toe hoe woorden weigeren hun werk te doen. Ze liggen stil, alsof ze weten wat ze zouden verraden. In het gedicht is geen schreeuw, geen uitleg, geen redding. Alleen wit dat zich voordoet als rust. De tranen doen hun werk buiten…

Vader ligt in coma. Ik weet het. De stilte neemt het over waar woorden hun recht verliezen. Er was woede. Er was afstand. Maar nooit de intentie om je pijn te doen. En toch blijft de vraag zich herhalen als adem tegen glas: Dokter, denk je dat hij het haalt? Mijn gedachten ontsporen. Wat ik gaf. Wat ik liet liggen. Afscheid hangt…

Hij staat waar niets van hem gevraagd wordt, tegen muren die gewend zijn aan zwijgen. Niemand mist hem daar. Dat scheelt. Hij ziet mensen praten zoals men praat om stilte te vermijden. Lachen is sneller dan eerlijk zijn. Aandacht werkt kort, berekend, uitgedeeld als wisselgeld. Wie te lang kijkt, valt af. In gezichten leest hij…

Soms is trouw geen keuze, maar een cel zonder sleutel. Een gewoonte van het hart dat zichzelf vasthoudt omdat er niets anders wacht. We zeggen dat we vrij zijn, maar de dagen bewijzen het tegendeel. Het gebrek aan alternatieven maakt ons stil, maakt ons trouw aan een leegte die we niet kunnen vullen. Wanneer de avond valt en schaduwen…

Angst zit niet tegenover me. Het woont hier. In mijn adem, in de ruimte tussen twee gedachten waar niets durft te spreken. Het noemt zich voorzichtigheid, legt zijn hand op mijn schouder en duwt me langzaam uit elk verlangen. Angst leert je buigen voor er iets breekt. Het noemt zichzelf wijsheid. Maar het is slijtage met een geruststellende…

Ik weet dat ik deze fantasie niet moet voeden— liefde is geen verband voor wat in mij blijft bloeden. Jouw handen genezen niets wat zichzelf heeft leren aanbidden, een pijn die gelooft dat ze dieper wordt door betekenis. Ik hou woorden vast tot mijn hart terugdeinst, alsof stilte een arts is die weigert te komen. Ik wil je vereren…

Al die eenzame vreugden zitten opgesloten in gedachten zonder ramen, waar men grinnikt alsof lachen iets oplost. En dan die eenzame geesten, keurig gekleed in herinneringen, ze drinken stilte en noemen het pensioen. Ik vraag niet om vergeving. Ik vraag zelfs geen uitleg meer. Vergeving is voor wie nog gelooft dat iets hersteld kan worden…

Jij zegt dat ik beter bij je pas omdat ik zacht ben, omdat ik luister, omdat ik blijf waar anderen verhuizen. Toch ben ik niet lief. Ik ben alleen gebleven toen het makkelijker was om weg te gaan. Ik geef geen rozen, ik geef tijd. Ik geef stilte waar woorden niets meer doen. Ik geef ruimte en noem het zorg. Jij noemt me veilig.…

Liefde heeft niet gelogen, ze sprak zacht genoeg om ons te laten horen wat we verloren. We noemden hoop wat eigenlijk angst was, en toekomst uitstel bleek. We knikten bij elke belofte alsof instemming hetzelfde is als waarheid. Ze zei niet: blijf, ze zei ook niet: ga. Wij vulden de stilte in met alles wat we misten. Liefde wees,…