Alle inzendingen van Olivier

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

Jouw liefde voor mij Is immens groot, Groter dan de oceaan, Groter dan de aarde. In jouw liefde Ik gans verdwijn, Geheel in op ga, Eén wordt met jouw zijn. Ik wil nergens, neen Wil nergens anders zijn.…

Vreugde kan nooit te lang duren, Verdriet duurt veel te lang, Verdriet en vreugde gaan nooit samen, Geluk is nergens te koop. Alle drie horen bij de liefde, Gaan hand in hand met partnerschap, Hoewel dat is heel bijzonder, Vinden we dat allemaal heel gewoon. Geniet daarom zolang het kan, Wees je steeds bewust van je geluk, Om dubbel te…

Het landschap van mijn jeugd Kent weinig hoge toppen Noch diepe dalen, Met vallen en opstaan Kon ik de dipjes weerstaan. Tijdens het rijpen van de tijd Heb ik diep moeten vallen En hoge toppen bedwongen, Om overeind te blijven In de stormen die woedden. Nu het levenseinde nadert, Betreed ik weer de vlakten Uit mijn jeugd zonder toppen…

Achter de geraniums uitzicht op de weilanden met koeien. In het hemelsblauw een stip, ja wel, het is een leeuwerik. Achter de sanseveria’s uitzicht op het strand en de wilde zee. Kitesurfers bespringen de lucht, strandlopers op de vlucht. In de kamer is het erg, te erg leeg, de rust is onheilspellend en zweeg over wat verdween in het…

De straatweg haast zich van mij heen, ik zie in het verschiet waar ie verdween. Ik vraag mij af, waarom die grote haast, wat zou ’t zijn waarheen de weg raast. Welk doel heeft de weg voorbij ’t verschiet, ik peins, weeg en wik, maar weet het niet, sta verwonderd te staren, zonder antwoord, dat komt er niet, dat is wel wat mij stoort. Ik…

Dit gedicht, Is een gedicht van niks, Het gaat over niks, Want gaat nergens over, Het is een niemendalletje, Het heeft wel een begin, En het heeft een eind, En het stuk daar tussenin.…

Hij had duidelijk veel haast, Liep zichzelf haast voorbij, Zijn ik was blijven staan, Daardoor kwam hij niet aan Naar hij was op weg, En zijn ik zonder hem Alleen ik in de kou liet staan.…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, En ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Haar waarheid werd niet gehoord, Hij nam steeds het laatste woord, Hij sprak luid, hij sprak met kracht, Hij markeerde ermee zijn macht. Zijn leugens en ongerijmdheden Vormden een schril contrast Met de woorden die zij sprak, Door zijn gebral ondersneeuwden. Vox populi praat naar de mond Van de macht van Die populist met de grote mond…

Ik wil reiken naar Ik niet bij kan. Ik wil geven wat Ik niet bezit. Ik wil zien wat Het duister verbergt. Ik wil horen wat Te stil is om te horen. Ik wil voelen hetgeen Er niet is, Ik wil jou, Ik wil, alleen jou!…

Er is leven in de brouwerij, Want wij brouwen Vrij en blij ‘la joie de vie’, Van ‘comme ça’ en ‘comme ci’, Eten bij ons biertje Graag een ‘baguette brie’, Wij leven zo In ons ‘la vie en rose’.…

Licht in ’t duister Verlicht het pad ik moet gaan. In de schaduwen Reizen mijn herinneringen mee. Demonen uit een ver verleden, Heb ik achter me gelaten, Diep weggeborgen onder stof. Verloren liefde hoop ik te hervinden, In ’t licht van de toekomst Ontvlamt aan ’t eind van mijn reis, Wachtend op mijn komst.…

Hij was een meester In het zaaien van verwarring. Niet als gast gewenst, Zagen ’m liever gaan dan komen. Hij was evenwel Wat je noemt ’n fidele vent, Die je graag kent, Als vriend of vrijer wenst. Helaas slijt hij zijn dagen alleen, Krijgt nooit bezoek, Ieder uit zijn buurt verdween, Eens was genoeg. Tot op zekere dag Marietje verscheen…

Mijn agenda is vol gevuld, Dat vergt veel van mijn geduld. Om te doen wat ik graag doe, Zoals niksen, dat is taboe. Als ik tijd hem om te niksen, Kan ik alles doen ik wil, Zelfs wat ik niet wil of durf, Of eer nooit heb gedaan. Ik kan gedichtjes lezen, Of ze schrijven, lekker soezen, En denken aan niets, Met mijn ogen dicht gesloten.…

Waar gister nog de rozen bloeiden, Resteren slechts doornen, Zonder geliefdes streling of kus. Alleen de stilte heerst. Waar gister ’t gras nog groen was, Is nu een dorre kale vlakte, Geen woorden van liefde. Alleen de stilte van ’t verse graf. Tijd heelt alle wonden, Vooralsnog overheerst alleen de pijn, En zwijgende monden. Vergeefs…

Hij wilde er niet aan, Zij wilde er van af, Ze stonden nu pat, Hielden daarom pas Op de plaats rust. Dat hielden ze niet vol, Deden water bij de wijn, Edoch die bliefden ze niet, ’t was een te slap aftreksel, Gingen er beî aan voorbij, Gaven hun portie aan Fikkie, Maakten die ermee blij, Zitten nu met gebakken peren, Komen van ’n koude…

Zijn inspanningen waren groot, Zijn nood Die uit zijn hart ontsproot, Was hoog. Hij ging tot aan de rand, Was toen geheel en al opgebrand. Ondanks verzet met hand en tand, Verloor hij zijn verstand. Hij kwijnt nu weg in ’n gesticht, Waar niets hem tot iets verplicht, Zich onbewust er is aangericht, Vroeger is bij hem gans uit zicht.…

Het scheelde nog geen handbreedte, Was geen centimeter te veel, Zijn schaduw reikte net iets verder, Maar daar zat hij niet mee. Hij schoof een klein eindje op, Dat was net iets te veel, Het zat hem dus niet mee, Maar zal ermee moeten leven, Want iets anders zit er nu niet op, Genoeg is genoeg, anders Raak je van de regen in de drop.…

Zijn geest was welbespraakt, Het ontbreken van ’n stem Bleek edoch wel ’ n handicap, Voor het kunnen etaleren Van z’n briljante eloquentie. Ging te rade bij ’n goede vrind, Vroeg hij van die handicap vindt. Die dacht diep na, en sprak wijs, Beweeg je niet op glad ijs. Hiermee ging hij aan de slag, Helaas de wijze raad bleek loos. Ook…

De mist in mijn hoofd, Belemmert 't helder denken, Ik weet helaas niet hoe ik Die mist uit mijn hoofd kan doen verdwijnen. Hoe langer de mist Blijft hangen, hoe Moeizamer ’t wordt om In mijn hoofd bij mijn Denken te komen. Ik glijd langzaam af Naar een bestaan Als een zombie, waarin Ik feitelijk niet Meer besta.…

De hemel is stralend blauw, maar de zon schijnt niet. Wat krijgen we nou, het regent dat het giet! De natuur staat op z‘n kop, klimaat wordt bedreigd, broeigas vormt een strop. Het wereldeinde hijgt in de nek van de mensen. Onze erfenis een wereldramp, die wij toch niet wensen. Stop met CO2 uitstootdamp!…

Langs holle wegen voert het pad Van de landman met zijn knapzak Op zijn rug en zijn stok in de hand, Dwalend door het ganse land Op zoek naar werk en wat kost, Liefst daarbij iets voor de dorst En andere geneugten men biedt. Nochtans valt hij veelal op z’n bek, In ’n landloper heeft men geen trek. Zo blijft honger en dorst kwellen, Slaapt…

De regendruppels krinklen Belletjes op het water, Het ranke riet wuift ze gedag, De zonnestralen maken Vele kleine regenboogjes, De pompebladen wiegen Zachtjes in ’t ochtendbriesje, De witte en roze bloemen Wiegen met de bladen mee. En ik, ik zie het aan, geniet, Ik geniet voor twee.…

Wijsheid had hij nooit gehad, Sluwheid des te meer, Hij was evenwel niet Wat je noemt een echte heer. Hij verkeerde In d’hoogste kringen, Wijl die graag zaken deden Met hem, gezien zijn Uitstekende staat van dienst. Duistere zaken, Die het daglicht niet verdragen, Knapte hij voor hen op, Zodat zij voor eigen gewin er Zeer wel bij…

Voor elkaar sonnet Zij had er, zei ze, vrede mee, Was ermee zeer tevree, Waande zich de koningin te rijk, Zette zich ermee te kijk. Wat anderen ervan vonden, Dát interesseerde haar geen snars, Ze was van dat soort dingen wars, Sprak nooit naar hun monden. De vraag is wat is de moraal, Waar staat zij voor, Daarover een andere maal,…

Zij was aan ’t eind van d’r Latijn, Had 't Griekse al eerder laten vallen, Toerde nu door de Apennijnen, Op weg naar waar ze ooit begon. Erg opschieten deed ze niet, De schoten hoorde je al van ver, In de verte heerste ’t duister, Zag je dus geen hand voor ogen. Door ’t gedonder in de glazen, Mist men één, twee, ervan niet, Want optimisme…

Ze zei: “ de waarheid Ligt in het midden.” Hij dacht: “wat krijgen we nou, Wat ligt er dan Aan de linker- en rechterkant? Zouden aan d’ene kant leugens zijn, Maar wat dan aan d’andre kant?” Een antwoord kreeg hij niet Tot zijn, én haar verdriet.…

Liefde is geluk In je hart, rouw is liefde Zonder dat geluk.…