Alle inzendingen van Olivier

In den beginne was stilte, Toen kwam het geluid, Maakte een einde aan de stilte, Was voorgoed verbruid. Eerst was er slechts leegte, Toen werd het vol, Was ’t gedaan met de leegte, Werd je hoorndol. Alleen heimwee resteert, ’n Nostalgisch déjà vu, Want eens was nooit keert, Nu is alles vol met geluid, Nergens een plekje, Waar je…

Ik verlang naar ’n mooie toekomst Met wortels in het verleden, Om te kunnen dansen op de tonen Van muziek lang geleden, Om weer te genieten van de wals Van liefde die vlindert, Me meevoert naar hemels geluk, Door niets gehinderd, Dan het levensgeluk, Dat bruist en verwondert, Aan één durend stuk, Nooit meer eindigt, Doorgaat naar…

Robijnen flonkren Als briljant geslepen diamanten, Smaak van kersen Gelijk manna uit de hemel. Goede wijn behoeft Geen krans. Nippen, proeven van de geur, De geur van kers, Framboos en sandelhout. Het kristallijne glas Geeft de wijn de toon, Toon er niet om loog, Voor de ware vinoloog. De drinker drinkt, Lavend aan de wijn, Doet…

Gelijk twee beekjes samenvloeien, Als één ondeelbre rivier verder gaan, Is een huwelijk van twee gelieven, Gelijk een symbiotisch samengaan. Zo’n ondeelbare eenheid Is ’n groot geschenk voor hen beî, Zij saam d’vruchten plukken, Hun geluk en vreugde schenken. Dat toch vele huwelijken stranden, Lijkt ’n tegenstrijdigheid, Blinde verliefdheid…

Eindeloos dein ik op de golven Van mijn bestaan, Soms in een dal, dan op een top, ’t Is komen en gaan. Eindeloos duurt het eeuwige zijn, Kort duurt het menselijke, Daar komt te vroeg steeds ’n einde, Na te kort durend begin. De tijd gaat eindeloos voort, Tikt soms vliegensvlug, Dan zonder progressie bijna stil. De kim daagt in nabije…

Het duister overwint ’t licht, In het donker verdwijnt ’t zijn, Opgegaan in ’t duistere niets, Van d’eeuwige zwarte nacht. In de stilte van het duister, Fluistert het nu donkere licht, D'opstanding op handen is, Het zijn weer zijn zal in het nu. Het licht zal zegevieren, Het duister zal worden verlicht, Het gefluister zal doven, Wijl…

IJzig koud voelt de wind in mijn hart. Mijn bevroren handen willen 't hart verwarmen. Mijn ogen kijken zonder zicht. Mijn voeten gaan stap voor stap nergens naartoe. Mijn tong proeft mijn zoute lippen van stille tranen. De zon verwarmt de regenboog in mijn tranen. Veelkleurige welving herinnert aan wat was, wil zijn.…

Liefde, centrum in m’n leven, D'essentie voor krijgen nageslacht En niet te vergeten ’t intens genot, Daarom is ieder erop verzot. Kunnen er geen genoeg van krijgen, Ervaar je keer op keer, Echt ’t fijnste dat er is, Om samen hemelhoog te stijgen. Geeft energie en goede zin, Is goed voor ieders lijf en leden, Daarom jij en ik graag bemin…

Hij blikte in de verte, Gedachteloos gleed zijn blik Tot ver achter de kim, In bleek maan en sterrenlicht. Vanuit ’t duister kwam ’n stem, Die riep zijn naam, Hem trof gelijk ’n bliksemschicht, Stokstijf deed staan, ’t Bleke licht van de volle maan, Tekende hem in ’t licht, Twjiflend hij ’t juist had verstaan. ’n Wolk duisterde ’t licht…

Het is stil, niets te horen, alleen mijn hart bonst oorverdovend. In de stilte overstemt slechts mijn ademtocht het dreunend bonzen van mijn hart.…

Aan de oever van ’n beekje Weende zij zo eenzaam, Zo alleen, wijl zij zo lief had, Zonder afscheid verdween. Zij plengde vele zoute tranen, Die neervallen in 't beekje, Die noch zouter noch voller Met water leek, onverschillig Voort stroomde naar de verte, Voorbij haar omfloersde blik, Niemand die haar schreien Merkte, geen troost of…

In Frygië, een land heel ver van hier Leefde koning Midas, Die zuchtte naar wat hij begeert, Er bijna aan bezweek, Wijl goudzucht zelden wordt beloond, Een enkele delver daargelaten, En een douairière op leeftijd, Wier gemaal haar in weelde achterliet. Dus luister naar de moraal Van de waarde van vorenstaand verhaal, Ga niet met goud aan…

De Kerst is koud dit jaar, Gelukkig brandt hier de haard, En dat is goud waard, In Oekraïne zaait Poetin kou. Geen oorlog maar burgerleed, Onnodig en verschrikkelijk wreed, Onmenselijk, door Trump gedoogd, Begrijp niet wat hij ermee beoogt. Daar heerst geen Kerstgevoel, Maar verdriet en kou, Kennelijk Poetins schandelijk doel. Europa…

Ik vraag me af: wat is dichten? Is dat gewoon er voor te zwichten woorden fraai te rangschikken om het geheel te laten klikken. Dat klinkt heel makkelijk niet waar? Daar is de dichter toch zo mee klaar? Of schuilt er een adder onder ‘t gras? Daar is de dichter niet mee in z’n sas. Zowaar heeft de dichter al twee strofen en dat zonder zich…

Het zwarte water is diep, Dieper dan mijn hart, Diep, diep onder 't zwart, Dieper ik kijken kan. ’t Zwarte water is stil, Stiller dan d’eeuwige stilte, De stilte in ’t graf, Stilte niemand horen mag. Het zwarte water is zo zwart, Zwarter dan mijn zielenpijn, Een pijn zo verschriklijk zwart, Pijn van d'allerdiepste smart. In ’t zwarte…

Zij voelde ’t vlindren in d’r buik, Toen ze hem d’eerste keer zag. En daar bleef ‘t dus niet bij, En dát bemerkte dus ook hij. Toen zij dat opmerkte bij hem, Ging bij haar alles van de rem, In ’n welhaast sneltreinvaart, Dat zette haar wens op d’kaart. Nu ze ’t wisten van malkander, Zette dat veel in gang, En kwam van ’t één, ’t ander…

Mijn allerliefste lieveling, Ik houd zo ontzaglijk veel van jou, Dat het pijn doet in mijn hart, Al ben je slechts mijn herinnering. Die herinneringen zijn zo fijn, Maar steeds gemengd met ’t venijn Van het verschrikkelijke afscheid, In een reeds ver verleden tijd. Wij waren zo lang zo gelukkig saam, Dat toen ’t afscheid kwam nabij,…

Aan het alleen-zijn ben ik, Na vele jaren van alleen zijn, Wel gewend, maar als mij De eenzaamheid overvalt, Zak ik weg in 'n diep moeras van Melancholische herinneringen, Herinneringen aan de tijd ik niet Alleen was, omringd door liefde, Die ik al zo lang, te lang ontbeer, Alleen nog in herinneringen, Herinneringen aan de tijd…

Dichten Is geen sinecure, Door het strikt verband, Liefst in rijm, Met ritme En soms, Enjambement, En zo kan ik nog wel Een tijdje door, Liefst Over liefde, Engagement, Passie en erotiek, Huwelijk en huwelijksleed, Overlijden en rouw, Natuur en weer, En jaargetij, Politiek, Oorlog en geweld, En niet te vergeten dichters Fantasie…

Geheimen van ik wel weet, Maar niet weten wil, Verborgen zijn in mijn hart, Over oorlogsleed. Nochtans kan ik mijn ogen Noch mijn oren sluiten, Voor 't leed door oorlogen, Uit louter machtswellust, Van narcisten, Op eigen ego eer belust, Door geoogklepde strooplikkers, En verblinde aanbidders, Gesteund en ten uitvoer gebracht.…

Ik verlang nog immer naar, Een streling, een kus van haar, Degeen ik nog daaglijks mis, Nimmer uit mijn gedachten is. Als ik nu beî mijn ogen sluit, Verschijnt haar beeld, Komt d'r lach me tegemoet. Zij verhit nog steeds m’n bloed, En na zoveel tijd, Nog mijn hart en liefde steelt.…

D’eindeloos lange discussie Over ’t wel en wee in d’Oekraïne, Gaat niet over recht en vrede, Maar de machtswellust Van ’n despoot en ’n megalomaan, Ten koste van veel menslijk leed. D’Europese leiders roepen Luidkeels ach en wee, Maar doen wat ze altijd deden, Hoe houden we ’t eigen volk tevree, En hebben ze door jarenlang Plichtsverzuim…

Het wintert in mijn tenen, Ook wintert het in mijn hart, Ik ben al te lang allene, Gaat gepaard met bittre smart. Steeds korter worden de dagen, ’t Duistert meer en meer, Niet dat ik daarover mag klagen, Maar ’t doet me zo zeer. Straks begint weer een nieuw jaar, Gaan de dagen weer lengen, Ik hoop dat mijn lijden is dan klaar, Ik…

Zij danste in het maanlicht Haar rituele liefdesdans, Fauns en nimfen zagen toe, Genoten van het zicht. Ik stond daar aan de bosrand, Ademloos en sprakeloos, Van ’t zicht zij mij bood, ‘k Verloor bijna mijn verstand. D’pirouettes die zij draaide, D’arabesken en nog veel meer, Zorgden dat het vuur oplaaide In mijn hart, mijn bloed…

Eenmaal, slechts één keertje maar, Wil ‘k proeven van d’verboden vrucht, Waar anderen veelvuldig van smullen, Ik al lang, te lang, verstoken bleef. Nog immer is die wens onvervuld, Blijf 'k hunkren naar ’k node mis. Ik wil zo graag weer ’s genieten, Zelfs als ’t maar voor één keertje is. Helaas mijn bede wordt niet verhoord, Het blijft…

Ik mis haar ozo zoete smaak, Als ze mij kuste, Ik mis haar zachte handen, Als ze mij streelde. Ik mis haar zoetgevooisde stem, Als ze zei: jij bent voor mij Degeen ik zo intens bemin, Nooit ’n einde komt na ’t begin. Die herinnering zingt in mijn zijn, Die verlaat mij nooit, Deez symfonie overstemt de pijn, Een melodie van louter liefde…

Ik kijk in de zon, Ik zie ’t licht van het leven, Ik wou dat ik kon, Ook jou dit laten beleven. Ik faal bij mijn kijken, Zie niet wat rond mij geschiedt, Mijn blik moet wijken Voor wat ik wel en zij niet ziet. Als de zon achter de kim schuilt, Ziet zij dan ’t licht, Achter de tranen die zij huilt, Wijl ik in te nachtelijk duister,…

Toen ie ’t in zich voelde, Wist hij het meteen, Hij moest hoognodig Doen hij niet laten kon. Ook zij was er door getroffen, Wist ook wat het was, Had dezelfde behoefte, Dus dat was voor beiden boffen, Dat zij beiden elkander vonden, In hun gedeelde behoeften, En ervan genoten vele stonden, Maar ’t niet bij die ene keer bleef, Ze…

Waar eens de rozen bloeiden, Woekert nu een brandnetelveld, Waar eens de liefde bloeide, Is nu sprake van zinloos geweld. Populistisch zaaien van haat, Is nu wijdverspreid en bon-ton, Geweld als burgerlijke vrijheid, D’uiting als men is kwaad. Waar moet doet heen, Hoe zal het gaan, Dat weet nog geen één, De verdommenis ligt op de loer…

Ik denk, een meisje, Ik wenk, Ik bewijs je, Mijn liefde voor jou.…