Zee van herinneringen

Eindeloos is de zee
Van mijn herinnerende gedachten,
Die ik draag met mij mee,
Keurig in gelid liggen wachten,
Tot ik ze ophaal
Uit die eindeloze brij herinneringen.

Hoe ouder de herinneringen zijn,
Des te vager de detaillering,
Maar de essentie komt steeds aan.

De mooiste zijn dominant,
Verdringen nare en verdrietige,
Geven daardoor mijn leven kleur,
Waan me zo een fine fleur,
Als ware ik de gelukkigste mens
In een tuin als die van Eden.

herinneringen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 13