Alle inzendingen van Peter Toll

waar vind ik troost als zwermen zwarte vogels altoos boven mij vliegen soms in angstaanjagende duikvluchten recht op mij afkomen waar vind ik troost als de lente geen lente meer is de zomer geen zomer meer zal zijn waar vind ik troost als ik voortdurend leef op losse schroeven waar vind ik troost zachte troost…

als het licht van de dag zich geleidelijk aan begint over te geven aan het donker van de nacht zet zij zich in haar stoel bij het grote raam om te kijken om zich over te geven om te ondergaan halverwege de schemering staat de gulden weegschaal de wrede hardheid van de dag en de wereld is nu volledig in evenwicht met de zoete…

tegen het einde van de avond gleed de zang van de merel heel langzaam weg in een tere stille eeuwigheid……. hij had prachtig gezongen…

geleidelijk aan beitelt het zich nu bij me naar binnen de kille kamer de ijzige melding de korte, naakte mededeling ik moet het nuttigen dit niet te verteren bericht wellicht brengt een verre dageraad me na verloop van tijd weer wat licht…

De vader vaak een doornenhaag Vol met scherpgepunte stekels Onvermogend tot met liefde kijken Naar het kind dat hij zo heel hoog al zag Onvermogend tot horen van het woord Van die hem steeds zo nader stond Stak hij tot op de allerlaatste dag Het kind moeizaam zoekend naar de grond Zag hoe hij met geloken ogen Heenging in de tere…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

open de deur en/of beide ramen kijk niet naar buiten hooguit héél even zet je in je stoel en laat hem binnenkomen de tijd de lege tijd de kale, lege tijd de serene, lege tijd de sneeuwwitte, lege tijd buig het hoofd en nip aan hem leg hem op je tong langzaam langzaam stil dankbaar diep dankbaar…

hoog in de taxus ineens ‘n grauwgrijs doosje eens vol met spijkers nu met vier slakkenhuisjes gaaf en heldergeel twee kleine en twee grote als een hecht gezin in ‘n hoek heel dicht bijeen in barre tijden de winter niet overleefd…

in dit soort tijden beitel ik me door de dag en wordt ‘t moeilijk dan drink ik, drink ik uit m’n herinneringen…

het lage zonlicht tekent zachte schaduwen van de fiere eik op de hoge, blinde muur…

de struik om de hoek piepkleine rode bloemen de hazelaar bloeit…

weemoed en vergankelijkheid bewonen elke hoek elke kier van dit huis en nestelen als jonge merels in elke vezel in elke cel onder m’n huid…

ik ontving een bericht waarvan elke letter elk woord elke punt elke komma elk uitroepteken het waren er drie omringd werd door zuiver bladgoud ‘n punt was een eilandje de letter “o” een atol de “c” een sikkelvormig eiland in een gouden zee het bericht sloot af met een dieprode emoji enne……sommige woorden toverden een…

je treurt zo lieflijk, zo sierlijk, zo gracieus, haast majestueus…

op het zachte mos innig ineengestrengeld twee naakte takken ….net gesnoeid…

aan het einde van de weg zal ik me neerleggen in het oranjerood van de ondergaande zon die me mee zal nemen voorbij de horizon naar de serene rust van een nieuw nog onontgonnen land…

laatste bed weg kracht tot spreken - heilige stilte - engelenzang ziel laat lichaam stijgt op ontstijgt op engelenvleugels - heilige stilte - ander land weids open - heilige stilte -…

menig blad van de rode en de groene beuk begint te kleuren gaat langzaam op weg naar het goud van de goden…

perzikkleurig blad van de Japanse kersen dwarrelt dartel neer bedekt de vele graven met een zacht tapijt…

ook voorbij de grens zal het landschap lieflijk, weids en wonderschoon zijn…

er woont een groot zwijgen en een diep verdriet in het wuiven van het riet laat de wind me zeggen wat het is ik weet het niet…

de stuwwalstenen glimmen in de herfstregen als diamanten…

de aanblik van een herfstige moerascipres draagt me door de dag…

vanmiddag ben ik doodmoe en terzelfder tijd meer dan gelukkig…

je kuste niet alleen mij maar ín mij kuste je ook de hele wereld…

het pad geplaveid met het neergevallen blad van de lijsterbes een jong spinnetje heeft in een plant een meer dan ragfijn web gemaakt daaronder op een takje ligt een rups van de psi-vlinder heel stil te rusten met nu nog groen blad heeft ie zich volgegeten veel rode bessen aan de cotoneaster de tuin fluistert zacht: “binnenkort…

Met een forse fijnmazige zeef filterde ik de dampende massa die zich ontwikkeld had in de broeiketel van mijn in donkere nevelen gehuld gemoed. Wat nodig is, wat nodig is ……. dat moet! Dat moest het motto zijn! Zoals men met grote precisie drie schepels kristalhelder slankesleutelbloemgeel in de duisternis schept.…

uitkappen naar links daarna uitkappen naar rechts en dan schildert ze de bal in de verre hoek een subliem kunstwerk…

maakte een lange wandeling rond het gehucht met de stilte als een torenvalk in de lucht in de late lucht…

gevangen als ik alsmaar was in de genade van het duister en het licht reis ik nu niet langer meer geketend door de tijd als een lichtgewicht van zeis naar zicht…