Alle inzendingen van R.

Er rilt een koude wind over mijn rug ik hoor vage stemmen uit de verte, echt horen wil ik ze niet een dichte mist verspert mijn zicht alleen mijn eigen ziel wil ik zien lopend door dorre velden sleep ik zware lasten mee nee, ik kan niet meer terug wanneer de stemmen luider worden vliegen ze langs mijn oren; ik wil ze niet meer horen…

Ik dacht dat ik wist wat liefde was. Ik dacht dat ik wist wat trouw was. Ik dacht dat ik wist wat vriendschap was. Maar jij maakte er O.T.T van... Ik weet wat vriendschap is. Ik weet wat trouw is. Ik weet wat liefde is. Ik weet dat ik van je hou en ik wist dat je mijn vriend was...…

Deze kamer is een woestenij vliegenmeppend om de troep te zien daaronder ligt nog meer. Stoffige spinnewebben tv-schaduwen op de verre muur gevangen in nachtstrikken nu. Jouw bleke reflectie in het raam-wonderland…

Langzame gletsjer van sjokkende mensen, grote kudde forensen smelt door de straten. Hoor ze praten, hoor ze wensen. Drank ter verkoeling op een zonnig terras en genoeg poet in kas. Ik proost op uw wolken, shoppende volken, en hef mijn glas.…

Er is een nieuwe gewoonte ontstaan in onze tijd: moord en doodslag worden al sprekend bezongen, de ene maal betuigt een boef zijn diepe spijt, dan berappen de zangers elkaar met boze tongen. Nadat Adam door zijn eigen Eva was verleid, werd ons eeuwig een slecht geweten opgedrongen. Terecht, want vanaf boven klonk het juiste verwijt dat respect…

Het geluk zwelt in me op als een ballon naar de hemel Jouw adem in mijn hoofd zorgt dat ik mijn stem vergeet Alleen eindeloze zoenen met jouw spiegelbeeld kunnen me nog gelukkiger maken…

Veel te vroeg kwam jij ter wereld, bijna niets, zo klein en teer. 'k Mocht jouw stem maar even horen, naar de hemel keerde jij weer. Waarom mocht jij niet leven? krijg ik dat antwoord ooit? Altijd in mijn gedachten, want jou vergeten doe ik nooit. Ik zie jouw beeld nog zo vaak voor me, beleef ik alles, keer op keer. Toch kan ik je beloven…

Vaak schreeuw ik nog van woede, over hetgeen jij hebt gedaan. Schreeuwen van pijn voor de kinderen, je bent je eigen weg gegaan. Wat heb jij veel kunnen verwoesten, je hebt een slagveld aangericht. Toch ga jij blij door het leven, met een lach op je gezicht. Maar je lot kan je niet ontlopen, al denk je nu van wel. Jou ellende zal nog komen…

Ik ben nog niets vergeten, niets uit mijn geest gewist. Zouden wij ooit samenkomen, wie weet wat het lot beslist? Jij hebt nog steeds een plekje in mijn leven, echte liefde gaat toch nooit voorbij. De tragedie van ons tweeën, die zoete pijn, want nu ben jij niet vrij. Toen had ik moeten weten, wat mij te wachten zou staan, Anders had ik…

Wanneer je dan zult heengaan, weet dan dat je niet alleen zult zijn. In gedachten zal ik met je meegaan wat je bestemming ook mag zijn. Wanneer je dan zult heengaan, welk moment dat ook moge zijn, ik zal steeds aan je zijde staan en ontroostbaar zal ik dan zijn. Wanneer je dan zult heengaan, laat mij dan toe degene te zijn die je lieve…

Op een nacht dwaalde ik door een verlaten laan toen ik in het schijnsel van de winterse maan vaag een elegante vrouw zag staan. Verkerend in de zalige waan dat ik mijn allerliefste daar zag staan ben ik als in een droom naar haar toe gegaan. Toen ik haar was genaderd zag ik ontdaan wat een vergissing ik had begaan. ‘k Had enkel een stenen…

Niet zomaar een boom, een vriend, die bloesemde, aan wie ik ieder voorjaar weer een witte hemelvaart beleefde, die ruisend schaduw gaf en duizend gouden appeltjes ging maken, als wintervoer voor zwarte vogels. De motorzaag heeft gierend hem vermoord, vandaag. Een zwarte dag. Zijn wortelwond ligt open en bloedt... Geen kleur, geen…

...zeg, mam... Na weer een stilte vroeg ik toch maar: "Weet je nog wel wat voor dag het is?" Zij staarde naar de tuin en zweeg. " 't Is mijn verjaardag...weet je nog wat ik dan altijd wilde eten? ...Dat vroeg je mij dan... - kom, dat weet je best -, want het was immers feest!" Zij keek naar niets en zweeg. Een zuster kwam. Mevrouw…

mist is mijn angst in dit troebel tij gedreven ben ik maar nog niet vrij in dit donker water is geen plaats meer om te zijn en verander mijn gedachtenstroom in zoete wijn…

Op de rand van het bed zit ik te staren naar de zwarte gleuven tussen mijn tenen. Spuug zat nattevingerwerk…

als het groen uit winterslaap ontwaakt geluid de stilte overstemt het licht de avond intrede doet nog door voorjaars kou beklemd lente trekt de mensen voort in buiten zijn en bezig wezen de stilte van de buurt verstoord door zagende mannen en zingende mezen geen seizoen zo fijn om aan te beginnen als lente met al zijn pril geluk alles…

In het donker was ik verloren in het donker was ik verdwaald nooit dacht ik iemand meer te bekoren jij hebt mij uit het donker gehaald door jouw liefde werd mijn hart verlicht de duisternis doorboord jij hebt mij weer in het zadel gelicht en mijn verdriet gehoord…

stiller lijkt de stilte en donkerder de nacht levendiger het leven dat er morgen op me wacht de eeuwigheid samen, duurt langer dan de dood ons scheidt tegen het einde zal het wel wennen maar dat lijkt nog een eeuwigheid.…

huil maar zacht lieve koningin. de grapjes zijn niet eerlijk meer persiflages, satire en nog meer voor geen miljoen zou u dit pikken in een torentje zit u te snikken u wilt niet meer en het moet anders een koningin van alle nederlanders live gekozen op T.V daar, stopt u de grapjes mee veertien rijke quote families kandidaat in een kasteel…

als de bomen bladerend, blad verliezen vogels vroeg een vlucht verkiezen boven de stad gehuld in mistig grijs waar na een koude nacht het eerste ijs takken kromt met rijp behangen die weemoedig naar de zon verlangen hoop ik op een spoedig slot van straffe wind en gestampte pot oh winter passeert toch zonder slag of stoot het maakt mij koud,…

van het geluk dat ik ervaar mag jij een deel verhalen nu je van me houdt zal ik je uitbetalen van alle mooie dingen die ik verliefd aanschouw als voorschot duizend maal de zin ik hou van jou…

jouw gezichtloosheid, gesponnen door illusies in een spiegel beland, in mijn onschuld verdronken, brand je schreeuw Mijn doodangst…

Als muziek in mijn oren Weerklinkt jouw gelach Nu weet ik zeker Dat ik jou graag mag Je bent te vertouwen Dat wist ik meteen En in gedeelde fantasie Gaan we overal heen Ik zie je in gedachten In de woorden van dicht Maar de vriendschap die wij delen Is op het binnenste gericht Jij mag me kennen Ik laat je toe Delend mijn binnenste…

In een bejaardenhuis wachtend met smart elke keer angst dat je weer zal gaan hoewel leeftijd met het lot heeft getart het "houden van" zal nooit vergaan Als ik later oud ben...…

Zo zacht als de wind Zo mooi als een vlinder Tippel je Mijn gedachten in Ik slik je door Vast gevangen In mijn emoties Donker en zwaar Kom je weer Uit mij Gesloten in richting Verzwaard zink je weg Je verdrinkt En ik kijk Toe…

in de zon op een terras waar zij de allermooiste was werd ze mooier met de dag tien maal leuker met een lach speelde de zon dartel met de aarde en blinkend in het water waar zij naar staarde de maan verlost van het sterren kijken stond tegen hemelsblauw nog vaag te prijken waar later in de nacht de maan onzichtbaar bleek en de sterren de…

Zomaar niet gezoend alleen verliefd naar je gekeken het moment was iets te kort het gevoel dat bleef wel weken een niet gekregen kus blijft in een gedachte opgevangen nooit geweten dat ik naar iets niet gekregen zo kan terug verlangen…

Ik leef maar voel het niet ik zing maar vorm de klanken niet ik vecht als een schim in een stralende schaduw altijd zoekend naar het geluk in mijn verdriet…

Het beeld van Pim Fortuin Is gebroken, Het ligt in puin, In zijn ziel gestoken. Een brug te laag Het beeld te groot, Het beeld kan nu, Bij het schroot Tegen de rand In rotterdam, De rand van een viaduct, Klabam! De vervanging is paraat, Pim Fortuin, Onze kameraad!…

Mens liet Jouw vader Je worden; mens om te kunnen sterven. Ter aflossing van ons aller erfschuld; verworven door onbezonnenheid van onze aartsouders. Verblind als ze waren door drang om weten; niet voldoende hebbend aan 'zijn' in het aanschijn van het paradijs. Verdreven en verweven in pijn en sterven dwaalden zij en de hunnen…