Alle inzendingen van Sabine

Op de grens van land en water wacht het kinderpaard, gelaten. Hoofd omlaag, manen stug als helmgras. Ik streel haar hals en zoek haar blik. Zij likt mijn hand en ruikt richting de duinen. Daarachter is de stal waar zij het veulen weet. De paardenjongen tilt mij op. We stappen langs het aan-af van de branding, zwijgend, soms…

De ochtendzon verwarmt Het licht gloeit Goudomrand geschilderd De dag begint Als een bloem naar het licht Badend in warmte Drinkend van dauw Reik je naar de wind Een moment van rust Intense kleur Heldere geur Het is stil…

Onrustig en zoekend loop jij heen en weer Op zoek naar kalmte en rust Een alles hatende blik Hoe word jouw woede geblust? Je vuisten strak gespannen en alert Wat gaat erin je om? Hoe kwam het toch dat jij deze persoon werd? Waar is de liefdevolle blik? Ik zit gevangen in een web, wil niet met je zijn! Wil mijn leven weer leven. Jij…

De jeugd kijkt veel tv, Of is bezig de computer te bezetten Om spelletjes te spelen of te chatten En als ze weggaan, gaat de gameboy mee. Maar één week lang zijn het de kinderboeken Waarin het leuk is om een boek uit te zoeken, Bij de boekenmarkt op onze school. of in de bibliotheek. Zeker deze week!…

Als ik diep in je ogen kijk Zie ik een rode gloed Een flonkerende ster Omringd door zwarte roet Het brandt in je ogen Dat felle vuur Je ogen rood Een ondoordringbare muur Zo hoog gebouwd Onmogelijk over te steken En dat vuur nog erbij Vriendschap verkeken Die blik zo woest Zo vol van pure haat Dat als je ernaar kijkt Je door een…

Ik kijk naar je. Tegen de lichte achtergrond komt je profiel goed uit. Het donkere haar dat al bijna op je schouders valt, je hoekige kin en je smalle lijf. Je praat geanimeerd, bekijkt glimlachend het glas dat je ronddraait in je hand. Alsof je nog nooit eerder zoiets hebt mogen zien. Ik hoor niet wat je zegt, vraag me slechts af waarom je niet opkijkt…

Met de pluizige schapenwolkjes poets ik nauwkeurig het heldere blauw over de hemel uit. Ik wil blij worden van de zon die de wereld lustig in haar stralen vat. Maar ik kan niet blij zijn, met de kennis die ik heb over haar lot. Sinds lange tijd loop ik onafgebroken over haar oppervlak, met het doel haar rond te lopen. Ik wil doorlopen tot ik mijn zo…

Bijna tastbaar is mijn verlangen naar het land de klanken uit mijn jeugd het land van klaprozen korenbloemen en glooiend landschap het land van textiel de arbeid en de natuur het land waar jij en vader leefden mijn land ons land Twente waarvan ik 't volkslied in mijn diepste dromen zing.…

Ik schuifelde over de natte klinkers. Mijn zolen waren glad, ik moest mijn voeten tactisch op de ongelijke ondergrond plaatsen, wilde ik niet onverhoed onderuit gaan. Er stonden geen lantaarnpalen in de straat, wat mijn gang nog meer bemoeilijkte. Het zwakke licht dat er was, scheen door de ramen van de woningen boven de winkels. Het gaf me rust te…

In een donkere gang stond ik te wachten, in stilte toekijkend. Ik zag hoe mijn gestalte van achter de coulissen het toneel opliep en het gesprek aanging met de hoofdpersoon. Ik vroeg haar ‘waarom mag jij eigenlijk de hoofdpersoon zijn?’ Een glimlach vol zelfvertrouwen vulde haar gezicht. ‘Omdat ik het zelf geschreven heb, liefje. Als je schrijft kan…

Ze zat midden in de ruimte op de vloer, haar benen opgetrokken. Haar lichaam was naakt, maar ze leek geen kou te voelen. Haar armen hield ze om haar knieën heen geslagen en met haar vingertoppen raakte ze de wreven van haar voeten. Het lange blonde haar viel over haar smalle schouders op haar rug. Een kleine pluk hing voor haar linkeroog, maar ze leek…

Hij stond doodstil voor de witte balie. Zijn linkerhand lag bewegingloos naast een stapel donkerblauwe folders. Als een standbeeld stond hij daar maar, was er niet. Ik zat op één van de oranje stoelen, die voor het met lamellen verduisterde raam waren geplaatst, en keek gefascineerd naar hem. Er leek geen ruimte voor licht en lucht. Zelfs de tijd leek…

Ze legde haar arm omgekeerd op tafel alsof het een extern object was. We keken er beiden zwijgend naar. Na een aantal minuten had ik de moed haar aan te kijken. Haar ogen leken over te lopen van emoties. Een mengeling van trots en wanhoop, die ze had verpakt in de glimlach van een krankzinnige. Alsof ze mijn bevestiging zocht, keek ze me indringend…

De laatste paar druppels uit het flesje sijpelden in haar open mond. De hitte leek als een dikke mist om haar heen te hangen. Bijna kon ze het aanraken, zo scheen het haar. Met een mes zou ze het in stukjes willen snijden en opvoeren aan naïeve voorbijgangers. Neem deze spijze tot u en stik, dacht ze geërgerd. Ze scheen de enige ongelukkige in deze…

Met een gemene glimlach haalde ze de merkstift over het ongelijke oppervlak van het witgeverfde hout. Het maakte een heel zacht piepend geluid waar ze direct kippenvel van kreeg. Ze droeg slechts een dun wit t-shirtje, maar had het niet koud. Het was warm voor september. Ze stond aan een grote straat in een grote stad en verbond twee dikke zwarte lijnen…

Zwaar beladen probeer ik met mijn vrije hand de voordeur open te doen. De plastic tas snijdt in mijn pols. Ik ben bang dat hij het zo begeeft. Als ik de sleutel maar half in het slot krijg, gooi ik gefrustreerd alles van me af. Beng! Mijn hoofd valt aan diggelen op de betonnen vloer. Ik voel het uit elkaar barsten, zie het aan scherven op de grond liggen…

De afgelopen dertig minuten had ze de rest van mijn leven vast gepland. Ik zou het, om te beginnen, uitmaken met de zoon van haar aanstaande man. Want, zo legde ze me belerend uit, ze waren van het soort mannen dat pas op latere leeftijd het licht zouden zien. Wat dit licht inhield begreep ik niet helemaal. Wel voelde ik dat het iets goeds moest zijn…

Mama, Voor al de ellende die ik je bracht, Voor al de boze blikken als je toch eens naar me lacht. En al de ruzies tot nu toe, En al die domme dingen die ik nogal eens doe. Ook voor de tranen die je soms eens laat, Als het door mij soms niet zo goed meer gaat. Voor elk verkeerd woord en alle verspilde tijd, Wil ik dat je weet dat het me elke…

Het zijn jouw oren, die mij horen Als niemand anders mij verstaat Het zijn jouw ogen die ontdekken Wat zovelen vaak ontgaat Het zijn de dagelijkse dingen Van valse schittering ontdaan Het zijn die tedere momenten Die mijn besef te boven gaan…

jij...bent die jongen waar ik iets voor voel en die gevoelens..zeggen een heleboel. ik lig in het gras en kijk naar de lucht, en slaak een diepe zucht. mijn gevoelens voor jou, zijn moeilijk uit te drukken maar ik weet dat ze bestaan mar ik wil niet ook aan deze relatie, op het eind toch nog kapotgaan. ik wil nu eindelijk eens gelukkig gaan…

Een oude man zat voor zijn stee terwijl zon gestaag haar stralen liet vallen over de bomenzee. De appels al enkele dagen rijp, tijd om geplukt te worden vandaag, dacht de oude lurkend aan zijn pijp, Maar ware het niet dat hij in de toekomst leefde, en zijn hand niet meer hoefde te plukken zijn rug niet meer hoefde te bukken en hij…

Nooit zag ik het groensappige gras nooit voelde ik de warme aanraking van de zon want het lab is de plaats waar ik geboren was En wat ik eigenlijk helemaal niet missen kon was dat ik toch eens lekker kon rennen, Maar nooit was er enig roofdier moet ik bekennen en terwijl ik lekker warm naast mijn moeder lag zat er iets in the centrifuge…

Leiders van deze wereld, mag ik u wat vragen op welk moment leerde u uw respectloosheid? en wanneer nam u uw beslissing, uw ideeën na te jagen Hoe kunt u staan achter zo'n beleid? Is hebzucht dan het enige wat telt Zijn dan uw enige waarden die u door uw oogkleppen ziet macht, corruptie en geld? bent u trots op de mensen die deze…