Alle inzendingen van Violette+Zandheuvel

Het papier absorbeert de inkt. Het draagt ook de zwaarte van het ongezegde. In de luwte van deze kamer vallen de maskers af. De wereld is ver weg. De eenzaamheid is geen vijand meer. Het is een spiegel die geduldig wacht. Alleen in de stilte van het zijn. Verwoorden wat de leegte schreef. Zelfgekozen schemeringen vallen. Tekeningen van de…

Geopende graven van droefgeestige liefde in het diepe braakland de mist rust zwaar en zwart water spuwt de witte wolken terug in grijze luchten ginds in het purperen struikgewas dansen de schimmen van de doden een waanzinnig lied sterft in de blinde gedoofde nacht. O het vallen van de gouden herfstbladeren ze rollen rillend tot brons…

Goud rot weg tot brons, koude herfstwind geselt de takken, een zwart gezwel in de tijd. Mist kruipt over de graven, zwart water spiegelt de wolken, zonlicht is al lang gedoofd. De wind huist in de muren, gestalten dwalen door de schemer, wat stierf, keert nimmermeer. Een traan van de hemel, de eenzame luistert in stilte, de kamers van…

Van duister naar dauw Maanlicht in de nacht, Sterren dansen door de tijd, Diepe, zachte rust. Zilver op de plassen, Bladeren ritselen zacht, De aarde ademt. Koele bries waait aan Dromen weven stil hun web, Tijd verliest haar kracht. Licht breekt door het duister, Vogels groeten zacht de zon, Een nieuwe ochtend. Van dauw naar middagzon…

Alleen in stilte van het zijn, proberen te verwoorden wat geschiedenis in leegte schreef. Zelfgekozen schemeringen, tekeningen van de avond. Jezelf in kleur bevrijden en genieten van de eenzaamheid; schepen bevaren op papier de oceanen van het hart. Gedachten voeden het gemis. Proberen is begrijpen hoe de stille schaduw overbleef.…

Dikke mist verdwijnt nu traag, pastel kleurt zacht de horizon, een nieuw en zuiver beeld ontwaakt. Moeder Aarde en haar kille osmose; warm bloed stolt in de koude grond, de taal behoedt het oude skelet. De dwaze klok verliest haar grip, de mensenziel, zo puur, sereen, reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur. De trotse geest zwijgt stil…

De nacht en het geheim Zeestem kust zachtjes het verlangen van de zee naakt op het strand. Een woord uit jouw hart ligt in jouw stem besloten nu niemand luistert. Zacht ruist de branding en spoelt de stilte dieper in het kille zand. Jouw verborgen woord zweeft traag op de avondwind die de nacht omarmt. Geen mens die het hoort,…

Wie reist daar zo laat door het grijzende dal? Het is de oude vader, getekend door de tijd, Zijn blik gericht op de eeuwige kosmos, Maar in zijn hart zingt een kinderlijke vrolijkheid. De stad om hem heen mag dan sterven in steen, Hij draagt de lofzang van de schepping alleen. Want ach, wat is het leven zacht, Een spel van zonlicht en van schaduwnacht…

De horizon kleurt langzaam klaar het diepste zelf is zuiver waar de wind fluistert wat de stilte al wist de morgenstond verdrijft de mist Een nieuw en helder spiegelbeeld ontwaakt terwijl het oude denken langzaam staakt de woordenstroom zakt in de weidse oceaan de pasteltinten van een droom breken aan Het is de erosie van de trotse geest…

Waarom treur ik om de afstand tussen de duinen en de zee? De zilte golven kussen het zand bij elke ademhaling van de nacht. Je bent een onbekend mysterie, zeg je? Nee, jij bent het geheim dat mij naar mezelf toe drijft. Wat ik zoek, zoekt mij.…

Het vergeten weigert te stoppen. Opnieuw moet ik verliezen wat ik wist, klaarlicht en bij vol bewustzijn. Wat rest is de verspilde liefde. Jij, mijn gids door de schaduw— het grenst aan een wonder dat ik nog hoor hoe jouw nagelaten licht nog zingt in het domein waarin je verdween. De muren van de oude wereld harden uit, worden weer van…

De grauwe wereld vraagt soms om een strakke maat een vast ritme dat ik niet altijd vind maar in de cadans van mijn eigen lied ben ik tenminste een vrijblijvend kind mijn pauzes vallen waar een ander praat mijn zinnen buigen als een zachte draad het is de vertaling van wat ik beleef soms onbegrepen, maar voor mij zo waar dus laat…

Kom laat me nu in subtiele nieuwe verten dwalen reizen totdat de zinderende zon in mijn gedachten explodeert een nieuwe horizon blijft vaag in de warmte van een oude dromendans zodra je toestemt in mijn avonturen zullen we lustig vrijen in de avonduren terwijl je fluistert naar mijn trouwe oren gaat er weer een nieuw gedicht verloren…

In een ruimte begrepen uit jouw stille voel ik het stemmen van een snaarloze gitaar geen angst die breekt, geen noot die dwingt omdat de lucht tussen ons van liefde zingt Wij spreken in de taal van het ongezegde. jouw wil is unieke klankkast die de serene ruimte draagt een lichte overgave waarin niets meer moet in de schaduw van…

Een nieuw spiegelbeeld, een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten een erosie van de trotse geest die zoekt naar wat er is geweest het denken streeft niet langer luid en wist de oude twijfels uit en in die bleke, zachte nacht kiemt heel sereen een nieuwe kracht niet langer trots, maar vrij en puur…

Je vertelt me dat mijn soms ongelukkige brein haar eigen redactie heeft in de denkwereld en ik geloof je met mijn utopische variaties ik probeer een nieuw spiegelbeeld een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten mijn slaapkamer is een ongeschonden ravijn waar een bloemenzee bloeit, nog onbetreden terwijl…

De stad ligt in een gedwongen refrein van mensen die de weg kwijt zijn het lijkt steeds vaker net als in mijn mysterieuze dromen alsof het allemaal spontaan verzonnen is een grijs gebied van kromme gedachten waarmee alles opnieuw naar lentebloesem verlangt omdat jij het zwoele leven aan het beeldhouwen bent met het magische spel van…

Je bent hier met die stille warmte om een eenzame vrouw te troosten omdat dat haar verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd is zij niet meer zo slim als voorgaande jaren je kunt het de kunst van het weglaten noemen dat ze het nieuws niet meer volgt en zich afzondert van de werkelijkheid die in het journaal komt vergeten…

Jouw blonde duinen zie ik aan stevig land van zilte zee als metaforen in mijn dromen onder het gefemel van een sterrenhemel helder licht in het holst van de duisternacht ik voel intens alsof alles opnieuw aan prille lente went in de essentie van verse voorjaarsbloemen in het begin van jouw amoureuze brief lees ik dat het vragen blijft…

Jouw zielgeruchten zie ik in een glanzend spiegelbeeld vol eenzame verwijten in de verdoemde duisternacht door gebrek aan zelfvertrouwen kom je niet tot een orgasme je ziet het te zwart en veel te wit te eenduidig somber in jouw fantasme ook wanneer het in de liefde te moeilijk is voor woorden breng ik jouw geile glimlach naar de…

ik voel een raakvlak met warrige geesten misschien dat mijn verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd het is te laat om opnieuw te beginnen het laatste nieuws komt keihard binnen wapens, oorlog, bloed, tranen en geweld na zondag keert de wind weer om de absurditeit van de buitenwereld jij snakt naar een gezellige…

Ze heeft jouw ademhaling en jouw verstilde stemgeluid teruggevonden in de ruimte van jouw versteende gedichten duinvlinderlarve bij het zilte strand stoute kleine rups in zoet tegenlicht zij vond jouw verrukkelijke naam tussen verloren wanen in het zand ze heeft je nooit mogen aanschouwen daarvoor was zij te schuw en te gehaast maar zij…

Eerste boodschap aan de elite we zijn tenslotte allemaal vreemden stille getuigen van zwijgend water in een verleden van vergeten tijden niet veel maskers te verbergen om in het alleen zijn te ontpoppen frêle vlinder die ooit rups was ook geen daden van roem of faam alleen met een onbekende naam gevleugeld onderweg naar de zon ver verwijderd…

Je was hier met die stille warmte om een eenzame vrouw te troosten dacht ik dat jouw stem klonk in naamloze echo een ongekende liefdesband in de naam van lieve vrede probeerde de onrust te ontstemmen in het kalme zwijgen van de nacht je vroeg me waar we trots op waren tijdens onze innovatieve dromen het was te laat om opnieuw te beginnen…

Het ooit zo progressieve verstand is aan emotionele erosie onderhevig opnieuw verschijnt de heldere zon in de ochtend in verf gele streken vreugde in het buurthuis op het plein waar mensen zonder werk en geld de dag opvrolijken in schone schijn magische creatieve krachten voorjaar bloesemt bonte kleuren een oude man lurkt aan een sjekkie…

ik weet dat in mijn lucide werkelijkheid de absurditeit van de wereld snakt naar een thuis in Utrecht of Abcoude met vreemde kostgangers moet het leven zuiver zijn nu ik me ontwikkel in stugge dwaasheid van mijn fabuleren voel ik mij steeds meer thuis in hogere sferen.…

Je dacht dat ratio de actuele nieuwsbrief over het intieme leven overbodig kon maken in de diepe duisternacht maar niets was minder waar, de ganzen vlogen over de weidse wereld die oneerlijk was geworden door de mensheid zo zeiden ze, en je luisterde omdat er geen licht kwam, Jij raakte me aan in dat verlangen samen te zijn, zonder…

Het lijkt steeds vaker net als in mijn lucide dromen alsof het allemaal voor niets is geweest in een antwoordloze tijd dromen van een frisse lente die nooit meer zal komen een vergeten zomer-nevel om de wildernis te omvatten in een toekomst vol vragen alsof het allemaal voor niets is geweest stiltedromen ontsnapt uit de tijdelijkheid…

Deze vrouw is geen rivier in een eenzaam gedicht over oppervlakkig plezier schimpscheuten van de nacht zijn in stilte nu verdreven metaforen die het daglicht niet kunnen verdragen de pijnlijke romantiek is wat er over is in leven te druk voor de liefde te veel levensvragen waar deze vrouw op wacht is dat je naar haar lacht…

Arrogantie is als een verwelkte bloem decadent op weg naar de ondergang teloorgang van droevige dromen het leven kent voorspoed en tegenspoed tijd kent geen genade voor het noodlot samen kijken we uit naar het nabije einde wanneer de prille ochtenddauw de absurditeit van de wereld herkent in dwaze toespelingen van de ziel vergankelijkheid…