Alle inzendingen van Wil Melker

ze barsten in mijn hoofd flitsen hun verschrikking martelen wat ik geloof dood is de ultieme schikking ik had het weggeduwd verborgen in herinnering wachtte tot de storm was geluwd hoopte dat het overging het is een rotte plek het voelt heel vies van binnen je handen hebben mij besmet mijn jeugd moest nog beginnen ze jagen door mijn…

ik zag verliezen in je ogen meer dan afscheid in je blik woorden sprak je licht gebogen onder hun betekenis je hand gaf kou je groet verwees naar kilte zwaaide weg ik draaide bij de hoek je was er nog een vage vlek…

je zag de vlinder en je dacht een bloem ik zag je geest verdwijnen alleen je hand was warm toen je wilde vliegen om er niet te zijn liet kleuren weer verschijnen je telde op een oud refrein mijn handen op je huid ik wilde je bereiken je bleef als in een trance steeds maar naar buiten kijken ik wil die vlinder zijn geef mij de kleur…

ik heb mijn tuinen ingericht steen heeft mij zijn kleur gegeven ik streel de wind met mijn muziek in rotsen gaat mijn stemming leven ik heb mijn handen leeg een helling vol beloften mijn ravijnen zijn te geef daar stort ik mijn gedrochten de hamers zingen vormen mijn zaag jankt het profiel uit de ogen spreken normen hun geest is nog dociel…

ringen vulden het beeld handen verstonden een gouden koets reed wat God had verbonden ze juichten geluk voor zichzelf het meest het zijn figuranten dus niet op het feest de wereld kon zien hoe de prins wakker kuste wat niet werd geweten en voorlopig moet rusten ze dansten de toekomst zij en gemaal van geen kwaad het paleis was lang…

ik haat mezelf als ik schunnig met mijn ogen flirt mijn lippen kleur je uitlokt met mijn lach ik zie dat hoofd de semi woeste krullen de mond met scherpe tong dat irritante likken de spiegel kijkt me aan dwingt me te verleiden ik ben altijd bescheiden nu laat ik me gaan het zijn geen poses die je ziet de welving van mijn heupen…

ze schitterde scheurde zich los van publiek danste flarden muziek zong een godvergeten lied op de melodie van stilte diep tussen de sterren ze wervelde in vuur met armen als vleugels vlamde op bij het applaus doofde met tranen in afscheid bloemen kleurden het vallend gordijn een laatste pas in schone schijn haar…

de straat verloopt langs gevels en in stoep kaatst voetstappen om spoorloos anoniem te blijven breuken potten knikkers op in krijt verkleurt de kop in tekening heel nonchalant op het trottoir gedropt bomen werken zoetjesaan de tegels uit de stoep je struikelt als je ze niet ziet of trapt in hondenpoep blikken dromen aan de kant gepoetst…

nog glibbert liefde in angst door ongeloof het houvast is nog niet groot door jaren van misrekening jij ben in mij gegleden ik heb jou aangeraakt we hebben vroeger beiden zeker iets niet afgemaakt jij gaf een hand ik je mooi gevijlde nagels een zacht gebaar dat je meteen verstond ik was ontroerd omdat er iemand iets herkende in woorden…

je hebt je glazen huis gehoekt met de kantelen uit verleden de oude rode stenen zijn opnieuw gevoegd met specie uit de generaties genen het fundament verzonken in het veen aangepast aan heden het oogt markant de glazen wand is transparant naar buiten de inkijk biedt slechts schaduwen van huiselijk intiem bewegen na eeuwen van…

de maan is uit sterren buitelen en vallen strepen je wens graveert verlangen in een koele nacht je gaat toch niet verdwalen in het donker als het licht wordt in je hoofd je hebt gekozen maakt je passen veel te groot omdat je bang bent voor de schaduw zie je balanceren op de rand de blauwe bovenkant van eindeloze diepte ik heb…

zwijg je handen woorden werken ploegend in gevoel blik op later vage dromen toekomst zonder doel droom je zwijgen leeg je zinnen harten worden koel leef je uren zonder dagen op het randje van bestaan flits het leven uit je ogen en je schaduw zal vergaan we zijn cirkels om onszelf zonder ooit te raken aan…

in kaarslicht krult de werkelijkheid raken vlammetje aan mythen sagen en legenden leesbaar in hun rode hart het geel verwarmt een ander vlak soms zichtbaar in kabouterpad waar feeën dansen en met gnomen en kobolden sjansen dit sprookjesachtig gaan is voelbaar bij een volle maan als de kaars gaat walmen en gesnoten wordt dan geurt en…

als ik wakker word is alles wit geen grijs en blauw alleen maar wit zover ik kijk ik maak het goud omdat het dan de wereld wordt waarvan ik houd die ik vertrouw in goud en later rood ben naakt omdat ik zwart wil dragen een jurkje met bandjes mijn schouders zijn nog mooi de rest is vies daar walg ik van dat is verrot en aangeraakt…

ik brak de spiegel van het water met een eerste stap zon en wolken golfden toen ik verder trad en mijn houvast verloor na altijd vaste grond ik zakte weg in zuigend slijk de koude greep krampachtig naar mijn lijf het was gedaan met mij de golven rolden terug de kring sloot zonder lucht de spiegel scheen haar volle maan niemand…

ik was alleen en veilig door een horizon met bergen ik toverde mijn beelden overal ze waren breekbaar en doorzichtig ik leefde heel voorzichtig in mijn glazen huis ik speelde in het rijk der schimmen brandde me aan passie in de hel van binnen mijn tranen zijn voor jou alleen met woorden schiet ik vol in zinnen kan ik jou beminnen…

in grijs kleurde zee het verhaal van je leven traag rolden golven je zinnen al brekend op strand woorden verwaterden stroomden als letters over los zand ik pakte je hand we zagen het land en hebben het boek van verleden gesloten…

er hangt toekomst in de lucht gesponnen door vandaag een web verleidelijkheid en schone schijn die vlieger gaat weer op duikelt soms of struikelt ik spin met zoete woorden lange koorden tot cocon trek met draden dood uit leven smul heel even spin de gaten dicht en hang weer vlug toekomst in de lucht…

als de wind in prunus bloesemt omarm je me roze laat onze stappen blozen op het pad naar eerste rozen door het prille groen zijn we gegaan het geel heeft afgedaan in laatste bloeien en bolt langzaam naar de zomergroei mag ik de roos nu voor je openen op het nog roze pad van samengaan want de wind heeft ook de prunus snel haar…

ik heb mijn hart gezien de fundamenten kloppend in hun groei de boezems kwamen later in mijn jeugd volledig tot hun bloei zo ook de kamers waar mijn schatten naast de zorgen veilig zijn geborgen mijn donker bloed heeft jou ontmoet het samen ademen van zuurstofrijk deed goed jouw warmte en je rode gloed trok door mijn hele…

ze waren om en om gelegd de tegels van ons pad ik telde ze in gaan en komen kan het aantal na jaren dromen maar toen ik afscheid nam de tegels telde ontbrak er één ik draaide om keek terug het pad was gaaf ik had geen haast achter het juiste aantal ben ik nooit gekomen het bestond alleen in mijn toen verloren dromen…

ze verschoot wolkte licht haar donkere ogen golfde brekend door een zee vol emoties strandde op basalte hardheid van mannelijke trots onbespreekbaar in traditie buigt hij nooit de harde kop maar in het zwijgen speelt zij zijn muziek neigt als hij verkiest windt hem weerloos om haar zachte vingers tot hij doet wat zij gebiedt…

heb het glas gebrand in alle kleuren van de regenboog gesneden en op lood gezet het scheppingsluik in sponningen gebed bekijk mijn arbeid van zes dagen want op de zevende mag ik als god een dagje slapen…

mijn bouwwerk wordt langzaamaan geslecht erodeert door tijd en zorgen de specie was nog oorlogs best verdroogt en kruimelt op de weg naar morgen de stenen zijn hun draagkracht kwijt hechten niet meer als geheel het wordt hen allemaal te veel maar het interieur blijft bij de tijd in jeugdig renoveren de trends steeds uitproberen…

de zon scheen op terras waar de ober nog het zwart aanhad van deftig jij op je gemak de stilte genieten van de service in pak nippend aan de cappuccino zonder vervelende bambino's ook bij de buurman vlaagt de lentewind in extra knoopjes los lange benen bruinend in te korte shorts studenten die bedienen een lach als fooi verdienen…

zag je uitgestoken hand nam hem in afhankelijkheid met een sterke warme greep haalde jij me binnen je schouder vond ik reeds liet me gaan de opgekropte vloed van jaren kwam ín stromen aan de zwarte nagels zag ik later pas toen jij me hulpeloos gebonden had geen uitzicht gaf op een zelfstandig leven ik ben in je val getrapt…

ik bespeel je niet als ik jouw snaren streel zij vibreren al het leven dat jou is gegeven je libido is sensueel gericht maar voor de klankkast ben ik ook gezwicht pas als we samen strijken en de juiste trillingen bereiken komt liefde in het spel gaan we van pianissimo naar sensitiever snel in strijk en zet om de finale…

de hemel bleek weer paradijs met eva en de zonde verleidelijkheid had zo zijn prijs toen eerlijkheid de waarheid rondde ik heb je tuinen laten zien beelden in reliëf gegeven ik gaf je meer dan ik verdien weer toekomst in je streven het balanceren op een touw is toch te zwaar gebleken het hechtpunt bleek ontrouw aan wat we samen weten…

waar vroeger zwart een eenling was verzamelt ze nu macht uitgestoten door het schapenwolle wit toont zij vol trots haar vacht licht excentriek in eenoog koningsland draagt zij de knoet graag in de hand handhaaft kuddegeest zo dat geen beest zich onderscheidt en alles bij het oude blijft…

hij schuifelde zonder houvast geruisloos want de stoep was nat zijn armen onbeweeglijk in een lange regenjas handen in de zak zijn haar grijs artistiek en op de schouders zo kruiste ik zijn pad een trotse kop met felle blauwe ogen een scherpe neus mediteraan gebogen hij lachtte zon en jeugdigheid de regen maakte in zijn…