Alle inzendingen van Wil Melker

je herfst in roodgeel nazomert loom het groen werd jou door kou teveel glooit tapijt op moeder aarde beschermt de wortels die hun voedsel daar vergaarden kleurt de oogst van dit seizoen en met jouw vruchten zullen wij het deze winter moeten doen…

ze hebben me gemold handen die met vingers water van de muren haalden hebben ze gepolst armen die mij troostten verhangen in een loos gebaar ze hebben in mijn schouders de wereld overhoop gehaald ik schuur mijn borst en rug tegen de muur om mijn verloren greep te laten dagen uren weer te delen met mijn cel ze gaan me monddood maken…

was in de schuur de boel voor eens en altijd mesten herinneringen vielen zomaar uit de muur en zeker niet de beste ze schapten daar op planken maakten mij aan het janken om ieder zinloos uur heb ze weg gedaan hun leven werd mijn dood als het ooit verder was gegaan alleen de dagelijkse dingen komen nu mijn berging binnen verleden…

was blij met je ontwaken alleen gekeken voelde zo ontheemd je zacht gebaar het haar wat in de war je arm om me heen nog donker je de ogen maar in hun wit zie ik de dag ontloken het zwarte blauw de rood opgaande zon die sterren doet verbleken ons moment wordt nooit vergeten…

de eerste stappen zijn gezet het veel gelopen pad is weer verlaten stilaan nu af en toe de nieuwe stenen rapen die je route gaan markeren je zal nog vaak op eigen schreden keren als het uitzicht even niet bevalt in een steeds opnieuw proberen tot ook jouw kwartje valt want voor geen dubbeltje ben jij geboren jij hebt je…

mogen wij nog even herfsten de kleuren van voorbije zomer erven in rood en geel verblijven want het charmante bruin is al helaas van onze lijven met eikels en kastanjes weten we de oogst paddenstoelen kleuren zich nu op het mooist in zacht oktoberzonnen is er nog dat sprankje hoop maar als de echte winter komt kent ook de lente…

zag jouw sigaret een puntje op balkon zij lichtte zonder zon wist dat jij de rust genoot van eindelijk alleen in windstilte kringelt rook in zacht weer herbeleven van alle mensen om je heen zo ga je naar een nieuw stuk leven doof je sigaret ik wacht op je in het nieuwe kuiltje van je bed…

de kleur heb je zelf bepaald in maten die je al mocht weten de inrichting was in jouw gedachten al compleet met ruimten zonder ziel passen en opnieuw weer meten toch was de erfenis te groot begon het grote schonen niet alles zomaar in de goot je hart is ruim kamers anders dan gedacht het opruimen doet pijn je boezemt toch nog onverwacht…

mag ik in nazomerdromen nog even komen in je zon met een handvol schaduw en wat koele dronken ik zag je ogen op het strand luister naar wat zand en stenen je vertellen als je op excursie gaat tijdens je vervellen voel dan even aan de grond waar je op staat en gaat na al die eeuwen strijd kwam jij zomaar langs wandelen jouw…

ik ga niet voor de eeuwigheid maar wel voor dat ultiem gedicht in graffiti gespoten toch in je hart gegrift het mes gescherpt door onze passiedrift banden zijn verbroken een half leven komt dan vaak naar boven maar jij doet toch je eigen ding waardeer de kleur van bloed dat jij ooit hebt vergoten dat rood heeft jou de toekomst…

je danste in de wind mijn zonnekind plukte nachts de zon van verre sterren straalde als een heldere komeet in romantiek van verre maar jij ontplofte nooit wel was je heet kosmisch kan ik eeuwenlang jouw staart nog volgen in het spectrumbreed maar in de zonnewind herken ik je weer altijd als mijn eigen kind…

mag ik je sprookjesprins voor even zijn je bestijgen en met mijn sporen zachte voren rijten in je warme vlees nee ik ben geen beest maar jij galopt geweldig als ik in je flanken aangeef dat de wegen klaar zijn voor ons samen leven ik teugel niet je mond is vrij de andere dressuur komt niet van mij…

ja ik schikte paperclipste je gedichten op gevoel maar jij niette het papier op de jouw geëigende manier je portfolio gaf zo een lustig beeld van frank en vrolijk leven maar alle dieptepunten bleven in mijn hart die gedichten heb ik nog niet weggegeven…

speel maar met je korte haartjes draag het lachen met je mee jij was strand in zomers warmte golfde bruinend in de branding van mijn zee morgens was nog zonnig blauw van korte duur met een ruimende noordooster kwam de winter snel en guur we hebben ons begraven in warme lagen wol proefden licht van korte dagen maar vrijden nachten…

heb je ogen gezien verlangen in je blik de eerste schrik om anderen en ook je eigen ik een levenlang verbergen want ook het rapen van de scherven was jouw deel waardering was er nooit zoveel ieder ging zijn gang maar met amok was jij altijd de zondebok lang was er geen besef ieder praatte eigen straten recht jij stond daar als kleine…

ik at schaduw toen jij zon en zee koos als ontbijt gegarneerd met stilte de lege stoelen kaatsten eenzaamheid parasolde lunch temidden van de zonverbrande lijven nam drankjes die de hitte en wat kou toch niet konden verdrijven donkerde jouw tafel met de zomerzotheid van je aangeschoten vrienden ik had het wel gehad eindigde…

ik bied je vleugels aan om samen eens te vliegen schuif de wolken wat opzij om ook het blauw weer te genieten jij aardt teveel in klei die steeds meer aan je voeten zuigt kom met mij mee ga naar de zon en sla je vleugels weer eens uit…

je ogen zijn nu hard je houding fier je ooit zo zachte lijf is onbenaderbaar de gevolgen van de ruzie waren onberekenbaar gelaten wachtte ik op je vertrek van hier jaren waren wij geschapen voor elkaar harmonieus de liefde nam geen einde iedere dag was feest als een gedicht dat rijmde wij waren echt het mooiste paar ik regelde voor jou de…

iets kleins de roos wil ik je geven je bladerde in groen knopte op diverse tijden maar bloeide nooit voluit ik koester je met warme handen en voel dat jij ooit opengaat de kleur heb ik gezien nog voor het eindelijk ontplooien en weet jij bent de wereld waard…

ik had een rode bal zij kleurde mijn heelal daagde uit tot spelen want stil liggen was vervelen moest rollen en ik hollen om bij haar te zijn zij was mijn fenomeen wij speelden en met haar was ik nooit meer alleen…

jij hebt stenen geraapt grote en veel kleine keien die zomaar op je pad verschijnen het patroon was je geleerd jij hebt het geprobeerd maar het klopte niet met hun en eigen lijnen je stapelde bouwde muren om je heen kon op het laatst geen kant meer heen brak en was alleen maar in de kleur wist jij jouw hart en ziel toch mee…

ik graaf gaten in de wolken om blauw weer te zien jou te ontmoeten met zon te begroeten je stralend te zien in zonlichte kleuren genietend in geuren om bij je te zijn voor even misschien de onderkant donkert is zwaar van de regen de kou in het vallen komen we samen in weerlichtend zicht steeds vaker nu tegen toch sprankt er…

soms is een berg te hoog om te beklimmen rollen stenen van de top en zeggen de beginner stop maar in omkijken wist ik weer de juiste paden te bereiken zag de overhang die moest worden genomen voor het planten van de vlag jij gaf mij richels aan als voetensteun opende je rots voor grepen ik pickelde en hamerde luste dubbel en…

zag in het gras een parel glinsteren nog nat van vroege dauw wachtend op meer zon wist dat oprapen niet kon zij schitterde haar glans en licht gaf haar de kans om zo te stralen behoedzaam trachtte ik iets van het groene weg te halen het snoer bleek in de schaduw opgeborgen ik viste vond de anderen op een rij en wist het slot was…

jij deed de poppenwas kapstokte de kleren alsof er nooit een ander lijf in zat maar later streek je plooien glad uit leven dat je even was vergeten de hoed en pruik het staat weer puik je roodt nog de allang gelakte nagels en nee de tijd heeft geen gelijk want na de poppenwas staan zij als nieuw zichzelf aan te prijzen…

je kent alle scenario's gedachten dwarrelen op de wind van zinnen en opnieuw beginnen dat is geweest hij was geen beest maar zeer gevoelig in de eerste streling pakte jou van binnen was liefdevol in het ontginnen van ontluikend nooit gevoeld alles goed bedoeld het heftig vuur sloeg over en de nablus was een eerste heling maar…

mis je wel mis je niet een steen rolt van het pad dat slingert rond het dal omhoog waar keien in potentie steen hun ratelend geluid van komend vallen laten smoren door het bos mis je wel jij taalgenieke dondersteen je grapjes en de boodschapjes een dagelijkse dreun je steun en wederwaardigheden van de dag vooral de avonturen…

in kleine mijmering oranje op het strand de huid lichtjes verbrand een zee die koelde voelde hoe de zon je hart verwarmde rust gaf en omarmde met een paradijselijk gevoel voor even was de slang er niet ik gaf de appel waar je zichtbaar van geniet jij klokhuist alle tijden mag ik met jou godin als jonge god de golven van de liefdeszee…

mijn kop verwart dingen die gebeuren in kleuren die slopen en uiteenlopen door elkaar vloeien en de waarheid snoeien in transparanteng glanzen ruimteloos begrenzen verwensen gebonden licht en gekluisterd balans kans op leven in eenheid met aarde vergaren van wat wortels aan de rand van bestaan schrikkend rood vergloeit de purperen horizon…

ik zoek je in de letters voel je al in zinnen je komt zo bij me binnen overweldigend apart je hart klopt in een ritme dat me onrust geeft dat me afleidt van de tijd die nooit zo langzaam is geweest ik wil bij je zijn je lezen in een boek zonder einde…