Alle inzendingen van Willem

Naast mij woont Mehmet Sucru Sener. Een gastarbeider van het eerste uur. Veertig jaar geleden kwam hij uit Turkije aangevlogen; En landde zijn vliegtoestel in Nederland Voor een economische avontuur. Als jonge twintiger gaf hij zijn beste krachten Aan de moderne Europese fabrikant. Met decennia van ploegendienst draaien hield de besnorde…

Het voorjaar kwam zó vroeg Met zon en luwe winden, Dat ik in een verblinde Verrukking bloemen droeg. Ik kon de vaste tijd, Door U besteld, niet wachten. 't Hunkren van mijn gedachten Werd teedre werklijkheid. 0, de eerste morgen, dat Mijn bloei zich openbaarde, In de verdorde gaarde, Hebt Gij mij liefgehad. Toen, voor…

De man gemuilkorfd is gehandicapt. Zijn omgeving heeft hem buitenspel gezet. Hij spreekt noch mobiel, draadloos of on-line; Zijn deelname aan de maatschappij is slechts schijn. Hij geeft niet op te hopen, Maar heeft niet meer de middelen Om de weg naar de technologie te kopen. De man gemuilkorfd ervaart een kloof Hij vindt slechts troost…

Wie redt de Grieken Van een al geheel faillissement? Gebrek aan geld leidt naar een Grexit, uit de Unie permanent. Geen genade in de Europese Unie Voor een lid dat niet langer in kan staan Voor een schuldsanering boven op een crisis, Die de bodem wegslaat onder Een verantwoord menselijk bestaan. Wie redt de Grieken, Als het de Europese…

Ben ik die roepende in de woestijn, Die Israëliet of Palestijn? Die voor zijn wereld de vrede verkiest, Maar die het telkens van de realiteit verliest. Wil ik dat licht in de duisternis zijn, Die dominee, die priester of rabbijn? Die belerend zijn vinger in de hoogte steekt, Maar die zelf geen houvast vindt in het woord dat hij spreekt.…

Hoe wanhopig moet een mens wel niet zijn Om voor een ongewis Europees bestaan Voor duizenden dollars je geschiedenis te vergeten En voor een vage toekomst het schip op te gaan? Hoe hard moet het hen niet vallen, Die deze weg gaan met duizendtallen, Ver van huis en overzee, een roep om hulp Neer te leggen voor een onvermijdelijk nee? Hoe…

Waarom zouden wij de mens niet kleiner maken? Klein, maar groot genoeg voor de wereld om hem heen. Een kleine mens op schaal gekozen, Die zijn weg gaat minder hoog te been. De kleine mens op een grotere aarde, Die zich op een morgen bewust zal zijn van zijn postuur. Groot geboren, maar opeens gekrompen, Moet hij zich opnieuw bezinnen op zijn…

Wij bouwen onze huizen. Onze torens zijn hoog. De steden zijn futuristisch. Achter de dijken is het droog. Mensen leggen de basis voor hun eigen progressiviteit. Schaken zichzelf een weg naar de moderniteit. Wij neigen naar meer, naar hoger, naar veel. Ik wil het hebben en niet slechts een deel. Wij bouwen onze tankers. Onze mammoeten zijn…

Het laatste adres staat er gebeiteld in de steen. Ik ben hier geborgen. Geen levend wezen om mij heen. Geboren, geleefd en gestorven. Dode letters verguld tussen het groen. Hier heb ik mijn rust gevonden. Hier in dit afgelegen plantsoen. De doden zij jammeren Bij het ontij van de nacht. Alleen de wind ruist door de bomen Met hun jammerklacht…

Een vluchteling zonder vrienden. Een pachter zonder land. Van ver ben ik gekomen. Op de vlucht voor de grote brand. Mijn voeten zullen branden. Op mijn weg door de grote hel. Bij iedere voetstap voel ik minder, Waarom ik mezelf zo kwel. Mijn gedachten vloeien over. Ontnemen aan mijn vlucht iedere zin. Bij iedere weg die ik insla Weet…

'Ik ben Anne Frank', zei ze, Een meisje met sluik zwart halflang haar. Het spoor naar Bergen Belsen kent voor argelozen En voor hen die beter wensen geen reden voor gevaar. Het spoor dat voert van A. naar B. Is efficient en neemt alle reizigers met zich mee. Reizigers in een oorlog Op weg naar hun ongewisse lot. De werkers voor een betere…

Mijn opstand van woorden Bezegelt mijn lot. Mijn mond wordt verzegeld. Mijn weg voert naar het schavot. Zie de woorden bungelen Aan een zijden draad. Slechts een enkele vezel Scheidt de weg tussen goed en kwaad. Wie zal mij wijzen? Wie geeft mij raad? Als de rede voorbij is en de wijsheid te laat. Mijn opstand van woorden Bezegelt…

Aap mij na ik ben een clown. Een lachspiegel van dezelfde dingen. Met mijn gezicht verbeeld ik oprecht, Dat het leven niet alleen bestaat uit zegeningen. Met mijn gezicht stel ik voor, Verbeeld ik de wereld waartoe ik behoor. Grijp ik de pias aan mijzelf te verbeelden, Met grimassen verzoen ik de verdeelden. Met een zon op mijn gezicht…

Je voelt je razendsnel vertrouwd met oude steden, fraai gebouwd om torens heen: al kende je daar heg noch steg, na een klein uur vind je de weg heel goed alleen. Maar neem een wijk uit onze tijd: je raakt er vaak de weg nog kwijt na honderd keer. Zelfs in één bouwwerk, één kantoor, zoek je je rot, de jaren door en telkens weer. Ach,…

Mijn tijd is nog niet gekomen. Zo nodig wacht ik eeuwig lang. De oude prins zal pas sterven Bij zijn laatste zwanenzang. Zwaan kleef aan, Alweer een jaar er aan. Witte zwanen, zwarte zwanen, Zij reikhalzen bij het hoogste lied. De diva van de opera zingt over sterren, Die je zo zelden lachen ziet. De oude eik tussen de olmen, Is pas geveld…

Onze stad heeft straten en dreven, Waar mensen hun leven leven. Maar nu is er een probleem: 'Onze Domtoren past niet meer in het nieuwe systeem.' Gelijk steden als Londen en Berlijn, Moet ook in Utrecht de sky de limit zijn. Zo gaat zhet op te grote voet door het leven, En wordt door hoogmoed voortgedreven. Ondertussen stampt het terstond…

Leve de komiek klassiek! Voor het kleine theater en het grote publiek. De bespeler van volkse sentimenten, Die ook de lach opwekt bij koningen en presidenten. Op handen gedragen door de kleine man Heeft hij de lach aan zijn broek hangen waar het kan. Leve de komiek klassiek! Van het witte doek en het t.v.-publiek. Van het theater podium naar…

Regendruppels sijpelen langs mijn ramen. Als tranen komen zij beneden samen. De hemel huilt mee met mijn verdriet Om wat alleen de hemel ziet. Sneeuwvlokken witten een wintertafereel. Duizenden kristallen sluiten zich aaneen tot een geheel. De hemel strooit zijn onschuld uit over mijn verdriet Van wat alleen de hemel als rechtvaardig ziet.…

De gele rozen lichten langs ‘t terras. In diepe stoelen liggen zij te rusten, de zaligen, die elkaar gelukkig kusten, de toekomstlozen; heel hun leven was een dringen naar de voorgeweten uren, waar alles eensklaps in vergeten is; ‘t verwaait, nadat het stukgereten is, hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren naast dit verzonken zijn…

Ik heb steeds door muren heen gezien. Mijn ogen weigerden van steen te worden. Ik heb ook in de nacht de zon bezongen. Mijn stem heeft nooit in de duisternis geloofd. Ik heb met brood en water feest gehouden. Mijn hand heeft altijd naar geluk gereikt. Ik heb nimmer gehaat om wat men heeft afgedwongen. Mijn geloof in de mens is nooit gedoofd.…

Als de zon achter de horizon verdwijnt En de vogels eerbiedig zwijgen, Schaduwen oplossen in het niet, En alles een andere vorm gaat krijgen, Dan zou ik willen dat ik bij jou was! Als de wind de bomen ruisen doet, Het vee een plek zoekt om te schuilen, De merel en de lijster hun lied staken Als teken dat de hemel straks gaat huilen, Dan zou…

Boterbloemen in het gras Herinneren mij aan hoe het vroeger was. Alle voorbije jaren rijgen zich aaneen. Terwijl ik mij bezin op mensen, ben ik toch alleen. Boterbloemen in het gras, Leerden mij dat er in de natuur geen uitzondering was. Dat bij al wat sterft, voor elk een, Het nieuwe leven zich vormt, heel natuurlijk en sereen. Het mysterie…

Ik zei de zwerver: "Ik pluk een roos", "Ik pluk de wereld een tuin met bloemen", "Ik pluk de wereld een paradijs", "Ik geef het rode wangen om te zoenen". In Ede zal het zijn! Waar de mensen zonder pijn, Van mijn schoonheid mogen proeven. Waar naar soort klein of groot, Zonder angst voor de dood, Ieder wezen niet minder voor de ander zal…

Bij mij vlak voor het raam Zie ik dagelijks een mooi meisje gaan. Dat telkens rond van borst Haar schoonheid langs mijn raam torst. Ik kijk er vol bewondering naar En beleef genoegen aan wat ik ervaar. In vrijheid verlang ik naar een pleziertje Met zo'n aardig diertje. Wat zou ik graag bij haar willen zijn En haar toespreken zonder uiterlijke…

Het wit en het zwart, Van de stad in de nacht. Het duister dat duistert, Tot de dag de stad wakker lacht. Een vrouw in een kroeg, die zacht, Kirt om een grap, Waar niemand om lacht. Een man met een pet, Met een keu in zijn hand. Een stoot in een kroeg, Drie over de band. Een heilsoldaat met een boodschap, Over het licht in de nacht…

Vreemd hoe een mens gevormd kan worden Door het leed uit het verleden. Hoe "onschuldige" pesterijtjes Een wankele basis zijn voor het heden. Een woord kan alles weer boven halen Van die situatie, die niet had mogen zijn. De herinneringen laten me weer verdwalen In die alles verscheurende zielenpijn. Vreemd hoe een mens verteerd kan worden…

Ik ga mijn weg door de duisternis. Op de tast zoek ik jou. Vecht mij door het grauw. De kamer van mijn gedachtenis. Ik betaal mijn tol. Met mijn gedachten en herinnering. Jouw verbeelding is mijn zegening. Daarmee houd ik mijn zoektocht langer vol. Nu eens werkt mijn brein non-stop, Wanneer jij wandelt door mijn gedachten. Dan weer voel…

Ik teken paarsblauwe bomen, Met takken tot aan de kruin. Zo schep ik mij een buiten In mijn eigen groene zomertuin. Ik laat het dorre verdwijnen Bij het vallen van de eerste regen. Zo schep ik als die vlinder op mijn hand Een rustpunt zonder zelf te bewegen. Ik tracht mij op te richten als een bloem Tussen het ene overwegen en het andere…

De oude heer, Hij is niet meer. Het nachtlicht doofde zijn leven. Voor volk, vaderland en gezag, Heeft hij zijn ziel gegeven. De oude heer, Hij gaat zijn laatste keer. Bij daglicht voortgetrokken door het leven, Gaat hij langs geliefden op zijn laatste dag, Voor volk, vaderland, onder nationale vlag; Wordt aan zijn ziel een stemmig eerbewijs…

Opa op zondag. Wie heeft er nog tijd? Voor al wat grijs is En uit de tijd. Oma een plakboek vol herinneringen. Oma, van de oude mensen, En de dingen die voorbijgingen. Opa op zondag, Wie heeft er nog tijd? Voor hem die vertellen kan Vol nostalgie zonder spijt. Opa, een levensverhaal vol zegeningen. Opa, van oude mensen, En de dingen die…