Alle inzendingen van Zywa

Hoeft een mens niet goed te zijn, is het genoeg als -- je goed schijnt te zijn?…

De mensen bidden: God, houdt alstublieft afstand -- U komt te dichtbij!…

Bewijzen genoeg! Dus wordt God veroordeeld, maar -- wie weet er een straf?…

Storm, ik lig wakker en hoor de sterren stampen -- in de nachtstallen.…

De Aanpasserij: ook jij wordt hier gelukkig -- gemaakt. Kom binnen!…

Ik ben even stil als de windstille wereld -- in de najaarszon.…

Ik slip, glijd vertraagd af op mijn verplettering -- De tijd breidt zich uit.…

De zon gaat midden op de straat staan, roodgloeiend -- zijn hete adem.…

Leef in een eeuwig heden, of blijf keer op keer -- een lesje leren.…

Zout in de koeling, levertraan in de olie: auto winterklaar!…

Is hij zo machtig? Dat geloof ik niet! Daarom -- zal hij me straffen!…

Vloeibaar pulseer ik schokgolven genot, ik jaag -- getijden in zee.…

Na seks voel ik net genoeg kou om te voelen -- dat ik oersterk ben.…

Elf jaar: mijn liefste gaat naar huis met de liefste -- die ik heb gehad.…

Ik vermoed een koe in de wei 's avonds laat, daar -- die zwarte vlekken.…

De oude geit staart naar mij en ik besef dit -- is wat afscheid is.…

De verwarming blijft koud, maar ze doet erg haar best -- Ze loeit en ratelt.…

Een briefje van God op de kerkdeur: Gesloten -- Ik ben even weg.…

Ik ga met hem mee, opgewonden, nieuwsgierig -- vooral naar mezelf.…

Er is een meisje in het kamp, dat moet zingen -- In haar hart huilt ze.…

Vakantie toen: storm, regen -- kon het nog maar eens zo tegenzitten!…

Lentekathedraal: wijd open staan de deuren -- van de beukenlaan.…

Gelukkig zijn is durven dansen met één been -- boven de afgrond.…

In de berm van de snelweg staat een vrouw, ik ken haar Ze lijkt op mij, op het gezicht naast me in de zijruit Ze komt dichterbij en ze buigt zich voorover naar mijn knipperlicht In het donker achter mijn stuur breekt het zweet me uit 'Jongen, wat doe je hier? Ik draai me om in mijn graf van al mijn zorgen om jou' Mama, ik ga hard werken…

Alleen. Tussen eenzame harten onbegrepen anderen begrijpend met aandacht, mijn wachtwoord de hoofdsleutel in mijn genen Spartelend deed ik het al verder kon ik nog niets als baby, als volwassene zou niemand het moeten afleren zou niemand het moeten opeisen wanneer hij zich gekwetst voelt door gekwetsten, verongelijkt door de wereld…

Ik leef mijn portie van de eeuwigheid, een kreet -- doet mij huiveren.…

Uit het hart schrijven luistert nauw, elk spontaan woord -- kan een misser zijn.…

De gevoelsscherven veeg ik op, het is meer ziel -- dan ik verwachtte.…

Jij hebt twee armen, strik ze maar mooi om mij heen -- dan is het voor jou.…

Wat heb ik nodig? Weinig. Helaas is er veel -- te weinig weinig.…