Alle inzendingen van henk

De winter wist hem deze winter flink te raken. Zo lang, zo koud en ied’re keer weer van die witte bende. Wat was ik 't zat. Och man wat een ellende. Dit hoop ik echt niet nog een keer weer mee te maken! Dus mensen toe, probeer nou toch het tij te keren, door steeds maar meer aan broeikasgas te produceren.…

“Wij als PVV, wij vinden…”, Zei Geert op hoge toon. Moet Geert niet in gaan binden? Dat is maar één persoon.…

rijken baden nog in weelde de rivier is een naamloos graf voor jodenkinderen een zoon uit ‘t water gered en voorbestemd bevrijder van slaven onbegrepen en gekwetst eenzame in zijn woestijn thans herder naast god wat had hij een medelijden met de onsnapte naar egypte die stierf door blinde haat verraden en gekruisigd verlaten in…

Na elf steden over ijs meer tussen riet dan tussen rijs is goed dineren echt ’s lands wijs. Eén tochtgenoot was niet van ijzer. Niet ons soort mens, sociaal een rijzer, een windvaan, niet een vaste wijzer. Men deelt als men van iemand ijst met zo’n persoon niet graag wat rijst. Iets waar men hem discreet op wijst. Hij vroeg aan ons toen…

Er moeten domweg minder schrijvers wezen Ze schrijven te veel boeken veel te vol Er valt gewoon niet tegenop te lezen. Als ze mekaar weer hoog hebben geprezen, Gaat elk daarna weer schrijvend uit zijn bol. Er moeten domweg minder schrijvers wezen. Je staat als lezer machteloos in dezen. Zo’n overvloed maakt ieder hoorndol. Er valt gewoon…

je gouden klanken ruisen spetteren raken het snakkend hart vol kristallijnen tranen glazen druppels op gouden webben trillend en wenend onmetelijke schoonheid engelenstemmen ijlen door blauwe nachten oneindig jubelend hemels onsterfelijk…

in deze schemerige bossen waar de geest van ‘t verleden zelfs huist in de ruwe schors van eeuwenoude statige eiken wind raast in de toppen verschuilt zich ruisend in ‘t eeuwige groen van statige bemoste sparren zwijnen spoken hier rond zwart smakkend knorrend elke geest vlucht jammerend tijdens hun nachtelijk maal in de morgen resten…

de tgv raast door dit dorp langs het desolate station waar driemaal daags knarsende stoptreinen vergeefs wachten een duizendjarige kerk rust van kabbelend water prominente treurwilgen zacht bewogen stil dromend elk halfuur de ratelende beat roerig ritme op ontelb’re bielzen een storing van 300 kilometer per uur na dertig lange seconden…

onder de majesteitelijke rust van stille sterrenconstellaties snelt men naar de nacht’lijke haven begerig naar nog verdere oorden felwit neonlicht verdrijft daar elke flonkering lichtjaren ver dreunend verdwijnen zilveren vogels naar de blauwe nacht achter de kim boordevol verlangen naar ’t onbestemde nooit ver genoeg in de rusteloze geest…

naar 1 korintiërs 13 als mijn leven onder gepast snikken eindigt zal m’n verstand wel zeer begrensd blijken mijn geliefde zintuigen uiterst onvolkomen wel was de wereld tot ‘t eind mooi genoeg de beslagen spiegel wordt langzaam helder een nieuwe dimensie verenigt alles in een ik zal mijn beschermengel eindelijk beleven die mij behoedde…

en ween bij mijn uitvaart zelf laat ‘k geen traan meer m’n geliefde anna catarina wel elk verdriet is van korte duur muziek brengt allen hogerop tijd voor een ontmoeting met hoe je lacrimosa was bedoeld was het nog mooier geweest als je ginds langer was gebleven jou verwacht ik heel spoedig deze eeuwigheid duurt niet lang dan altijd…

Ik werd als tiende big geboren In een gezellig varkenskot. Het was gewoonweg een genot Om tot zo’n groot gezin te horen. Ik was bijzonder uitverkoren. De dochter van de boer, een dot, Was juist op mij kompleet verzot. Zij krieuwelde mijn rug, mijn oren. Steeds sterker ging ik haar beschouwen Als mijn zonlicht na de nacht, Mijn liefde zou…

Van alle types, die ik haat, Staat boven aan die kakmadam. Geen mens, die ooit exact vernam, Hoezeer zij mijn gemoedsrust schaadt. Zie de parkeerplaats, die zij nam, Waarbij "Voor Invaliden" staat. Zij eist, dat ik haar voorgaan laat, Ook als zij na mij binnen kwam. Zij waant zich ieders meesteres. Haar woordenstroom kent paal noch perk…

langverwacht toch snel verkleurt onze wereld eens waren we zo pril en loom in de lentezon dartel in zachte regen wij blozen in de tijd als de roodgouden lanen en plafonds onder weidse luchten in 'n feest'lijk najaar jij zo mooi en onvergetelijk met ‘t goud van jouw herfst op je gezicht en in je hart versierd door goede jaren…

regelmatig ontsnappen aan vreselijke gevaren redenen voor veel dank plots stoppen voor de bus die langs je gezicht raast o lieve onzichtbare engel je redde ook onze dochter van neervallend geweld op de seconde nauwkeurig eeuwige dankbaarheid betoon ik reeds hier niet alles is toevallig uw hemel is engelenrijk en ook nog zo vol muziek…

Als Jonkvrouw zit ik in een slot. Ik word daar door een draak bewaakt, Door Vader ooit eens kwaad gemaakt. Geen draak wordt ongestraft bespot. Ik treur des daags soms om mijn lot, Als ieder die naar vrijheid haakt, Maar als de avondkilte naakt Is de verwarming nooit kapot. Dan spuwt die grote draak wat vuur Uit al zijn zeven zwarte snoeten…

de hemel huilt op de tere witte rozen een zachte deken daaronder zwijgt hij zijn glimlach blijft en verzacht de pijn veelvuldig waardig nijgen een laatste blik in de aarde waar deze moedige man rust zo ver weg van de wereld en zo dichtbij in ons hart teruggegeven aan de aarde die nu triomfantelijk deelt in het brood der engelen…

Als alle mensen waren zoals ik Dan spaarde mij dat heel wat ergernissen. We zouden alles unaniem beslissen En nergens was een stom- of slimmerik. Maar niemand opereert met kennersblik. Geen mens zal tong of zalm gaan vissen. Als alle mensen waren zoals ik Dan waren auto’s gauw onbruikbaar blik. Geen nieuw gezichtspunt zou mijn geest verfrissen…

Patiënten hebben echt niet veel te vrezen Al wordt het hele ziekenhuis geënt. Dat voelt zich dan drie dagen niet patent. Maar dan is de alertheid weer herrezen . Die dagen moet je eerst wel overleven. Maar bijwerkingen worden overdreven. Volgens het Journaal van 12 november laat het ziekenhuispersoneel zich massaal inenten tegen de Mexicaanse…

met ‘t oog op vermeer naar den haag getogen zijn meisje parelt prominent en mysterieus in het maurits haar oorbel is beroemder dan de man in ’t torentje langer dan drie eeuwen heeft ze op mij gewacht verrast dat ik achter haar sta we hebben nog een hele dag…

Als kind was hij bezeten van tv Daar kon hij urenlang naar zitten kijken. Daarop verschijnen, dat zou hem wel lijken. Want zulke mensen tellen werkelijk mee. Natuurlijk is hij dan ook dik tevreê. Hij kon zijn hoogste levensdoel bereiken. Hij kan ons leven voortaan echt verrijken. En bovendien stond hij in de Privé. Hij kan zo goed die levenslust…

feest in de kleine kerk want jij zweeft binnen aan de hand van je vader mooi als een geurige bloem bepareld in de ochtendzon straal je in gewijde schemer waardig in statige eenvoud…

een keer ontzettend pech gehad wat een slechte dag voor de chirurg voor mijnheer de jong volgden er vele van bittere verwijten machteloos verdriet een uitzichtloze geketende toekomst levenslang afhankelijk van zijn naasten ze koesteren zijn grote boerenknuisten die beschonken over de etenstafel zwalken ondersteunen zijn lijf eens zo beresterk…

alles is hier nog net even beter de porsches en dikke landrovers zij spiegelen zich dicht aaneen de chauffeurs en euses lopen hier ongezien om gezien te worden de car wacht wel schuin op de stoep even binnenwippen bij die shop veel uitverkoop onzichtbare crisis toch nog veel duur blond en bont kakkineuze rashonden poedels bassets flat…

toegang tot europa vrijheid van de geest was eens geblokkeerd ‘t gele zand rood bevlekt de golven van de tijd zij ruisen reinigend over de honderdduizenden zo keurig in het gelid een vredig strand de verre zee waakt…

tijdens onze wandeling haar handje stevig vast huppelend en zingend zie je de wind blazen door haar blonde haar nog zo dun en zo licht doorschijnend meisje rozig in de lentezon vrolijk en bezweet babbelend en fantaserend ver weg in jouw wereldje van sprookjesprinsessen af en toe moet ik even slikken…

op deze kruising beweegt het verkeer zich behoedzaam alsof het niet mag tot de oranje kegels worden weggehaald het hek om de naald vernieuwd zal zijn de sombere wolkenlucht is verdwenen een oranjezonnetje eens weer zal schijnen de tranen van het oorlogsmonument zullen voor hen blijven vloeien ook als de bedroefden niet meer fluisteren…

het is altijd weer lachen in de kelder als wij zweten en razen on the music dreunend en stampend in onze oren willem geeft spinning en engelse les een new release in het health centre go go go go en dan het kleine stuurtje wij beginnen gedwee de warming-up en komen dank zij hem tot de climax van de beroemde cardiovasculaire fitheid…

het is altijd weer lachen in de kelder als wij zweten en razen on the music dreunend en stampend in onze oren willem geeft spinning en engelse les een new release in het health centre go go go go en dan het kleine stuurtje wij beginnen gedwee de warming-up en komen dank zij hem tot de climax van de beroemde cardiovasculaire fitheid…

vrijdag is eindelijk voorbij eerste sterren fonkelen ver de duisternis weet van niets nu kun je knielen en huilen de tranen vrij laten stromen bij het donkere open graf deze goede avond verdwijnt de haat zwijgen we de verloochening dood verdringen bespotting en geseling denk alleen aan de liefdevolle vergeving van onze man uit nazareth…