Alle inzendingen van Henk

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was roerloos als een pantser zijn gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Naar de retrospectieve te Parijs Van Gauguin geweest op terugreis Stond ik te liften in mijn legerjas Met zijn catalogus in een plastic tas Halverwege december en bevroren Raakten vingers neus en oren Maar onverschrokken zette ik door En bij de oprit naar de auto-route du Nord Door een Citroën DS al gauw opgepikt Die tot Brussel was…

De doden liefhebben is een koude kunst Ze doen je geen pijn, branden je niet af Het continu naijveren uit afgunst Zoals bij welzijn gebruikelijk was Is over en hun voltooide bestaan Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft Een honing door imker en bij beproefd Die men in korven en kelders zal opslaan Zo oorbaar als op vaas gezette rozen…

Nu geloof ik in gisteren, zo ver, zo dichtbij, De zon scheen helder, de lucht was blauw, En alle zorgen bleven stil, alsof ze het niet wisten, Lachende gezichten om me heen, In die momenten bestond alleen zijn niet. De herinneringen dansen door mijn hoofd, Geluk voelt soms als een vluchtige zucht. Dus laat me dromen van die tijd…

Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark terwijl de trein langzaam voorbij dendert, En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron. Zijn veertjes rillen in de scherpe wind, een klein grijs bolletje tussen kale takken. Het fluit een dunne, bibberende noot die verloren gaat in het metalen geraas. De wagons glijden als donkere schaduwen…

Bij geboorte is iedereen een blanco blad Waarna verhalend wij onszelf beschrijven Eerst zet men ruw schetsend iets op in klad En daarna netjes zodat het mag beklijven Maar wordt men oud dan heeft men het gehad En menig medemens is zat van je Je datum verstrijkt en je wordt geringschat Want wat voor bergen nog verzetten kan je? En zijn de…

Ze zetten ons weg als kaffers en ketters Maar zijn zij de barbaren, de bezetters Niet zelf die niet vallen te gedogen Waardoor we hypocriet worden bedrogen Tot op het bot verwaten naties Fatwas uitvaardigend en condemnaties In oorden waar ze dood en verderf telen Zien we de vermoorde onschuld spelen Revanchistisch eisen ze op hun tol Om…

Over de uitgestrektheid van de Stille Zuidzee Voeren noordoostelijke winden ze mee Tuimelend op eindelose waterwoestijnen Golven die huizenhoog deinen Almaar opstuwende wanden Onaflatend spuwend tegen de stranden Maken luid brullend hun landing Waarna ze stukbreken in de branding Het lijken wel kokhalzende kaken Die monsterlijke kruinen…

Verholen in ogenschouw genomen Dacht hij dat hij haar wel beminnelijk vond De ongeremde mollige matrone Met ranke enkels en zinnelijke mond Onder pijpestelen moest ze eens vertrekken Zei ze op haar typisch temerige toon (Het afscheid viel niet langer te rekken): "Wat ongelooflijk genereus van uw zoon, Hij apporteert uw plu straks weer naar…

Naar hoe hij zijn aangelegenheden runt Een roeping volgend tot massage Noemde men hem achter zijn rug om "the cunt" Als gage d'amour van zijn blamage Nu van blazoen en titels gestript Op verdenking van schending van functie Door zowel adelborst als plebs gewipt Liet zijn geheugen hem in de "punctie" Beschermen enkel nog hem zijn miljoenen…

De woonkamer spic & span, niemand lacht Tot een monumentaal ding opgemaakt Iets dat paspopperig kant nog wal raakt Somber in zijn grafkist binnengebracht Tijdens de avondwake tranen grienend Om de verloren vriend denk ik verslagen Snikkend aan onze verdane dagen En aan de dood op zijn wenken bedient Waarna gewikkeld in boomschorsdoeken…

OP WEG NAAR ASCIANO Hoor je de oude vrouwen staan bij de fontein en zie je de zon hun gezichten beschilderen met voorbij vliegende tortelduiven Het plein is als een schelp gelegd en waaiert uit tegen de huizen waarvan de luiken daags sluiten ik kijk op hen neer vanaf het palazzo Hoor de oude vrouwen lachen ze draaien hun rokken in elkaar…

Als ik in het stille Groninger landschap de wind met me meekrijg, de bomen en struiken zoals kastanje, meidoorn en populier zie blozen. Alsof Ede Staal met de Poedersuikerbus heeft gestrooid, zijn geest nog rondwaart in de sloten, bruidskleed opgebolde paardenbloemenvelden. Dan is daar Pieterburen, waar Jonkers de kerk Bouwden. Kniel ik…

U gebiedt ons argeloos te gevoelen Voor een Hamas dat schiet op burgerdoelen En door met tweeërlei maten te meten Mahsa's dood gemakshalve te vergeten Wie één gedoodverfde dader kielhalen En de erfzondige Joden almaar smalen Staan mij tegen wegens hun blatende leuzen En het meeheulen met extreem-religieuzen Het zal eens niet op…

Van repliek dienend heeft ze het gemikt Op een fanbase die haar retoriek slikt En een Golem openlijk of verdekt Waartegen ze als de stoottroepen optrekt In het web van haar eigen spinsels verstrikt Lijkt ze recentelijk wel van Lotje getikt Die woordvoerder alsof het staat gedrukt Onder wiens podcast de waarheid gaat gebukt Wordt zij door…

De oranje blauwe bol aan de hemel, Zendt stralen van warmte en licht, Haar kleuren vermengen zich in een schemelspel, Een schilderij van de dageraad, zo in zijn pracht verplicht. Ze danst met de wolken, een vrolijk spel, en maakt je blij En kust de horizon met een gouden gloed, De wereld ontwaakt, als een betoverend verhaal, Waarin elke hartslag…

De vriend van de vossen die hen eten bracht in moeilijke tijden, Met zorg en geduld door de bossen en langs de straten dwaalde hij, Zijn hart vol liefde, zijn handen nooit vrij. Hij liet zijn spoor na in de zachte aarde, Waar de vossen zich verscholen in hun schuilplaatsen, Zijn woorden waren zoals een warme warde, Een troostend verhaal in…

De torenklok die altijd op 12 uur bleef staan in het dorp, Verhaalt van vergeten tijden en een verloren leven, Wanneer de zon zijn hoogste punt bereikt, Schijnt het licht op de stenen, grijpt de stilte naar verleden. Met elke tik die bleef uitstaan, Gingen de dagen voorbij in een dromerige woestijn. De mensen liepen in cirkels, keer op keer,…

Als de laatste mens de laatste boom omhakt, weet hij dat het leven op Aarde voorbij is, de lucht gevuld met stilte, de natuur verzaakt, en de zon zakt langzaam, als een verloren vis. De vogels zwijgen, hun zang is vergeten, de rivieren drogen op, hun stroom is gestopt, geen vissen meer die zwemmen, geen schildpadden die eieren leggen, de aarde…

Tweegezicht met drie poten die wegrent Door de bossen, waar de schaduw hem kent. Met opvallende ogen die glinsteren als sterren in de nacht, En een glimlach die geheimen in zich bracht. De lucht is gevuld met een zoete geur, Van bloemen die bloeien, vol kleur en avontuur. De wind fluistert zacht, als een oude ziel, Die verhalen vertelt, met…

De adelaar die boven onze levens zweeft, Met zijn sterke en krachtige vleugels, die ons hoop geeft. Hij kijkt neer op de wegen die we gaan, En fluistert ons toe: Blijf nooit staan. Zijn ogen zijn scherp, zijn blik doortastend en vrij, Hij leert ons te stijgen, voorbij de schaduw, voorbij de spij. In de lucht van dromen, zo wijd en diep, Vinden…

Het embleem van de wereldvrede begint bij ons, In elke handdruk, in elke lach, in elke kans. Samen bouwen we bruggen, geen muren meer, Met open harten, vol liefde en sfeer, Keer op keer. Laten we de verschillen in alles omarmen, niet vrezen, In de kracht van verbinding, kunnen we genezen. Een wereld waar begrip en respect bloeien, Waar we…

Zeg me dan leiders van de wereld waarom oorlog voeren zo goed is, Als de wereld in vlammen staat, en niemand het wist. Waarom de harten zo zwaar zijn van pijn, Tranen die vloeien en angst in de ogen van mens en dier. Als de hoop op vrede lijkt te verdwijnen in schijn. Zeg me dan waarom strijd zo vaak wordt gekozen, Terwijl de liefde in ons allemaal…

De eenzame zwerfer en de dieren De eenzame zwerfer die het geluk vond bij de dieren in het bos, vond in hun ogen de warmte, een liefde die nooit verlos. De vogels zongen liederen, zoet en vol van vreugd, Terwijl de bomen fluisterden, hun geheimen, hun geheugd. Een moedervos kwam in de avond haar dagelijkse stukje worst voor haar kleintjes…

De beeltenis van mij is geen persoon Geen verlichte inzichtelijke gedachte Kan begrijpen wat ik ben: een stille kracht Een lied dat luidt onhoorbaar schoon Ik ben het woord dat niet te rijmen is In verhalen zoek je mij en in de wet — En als je contemplerend goed op let Dan wordt hermetisch mijn geheimenis In ieder oog dat ooit verkikkerd…

Hij riep tot één wereldreligie op Nam onze vooroordelen op de schop Destijds door vrijwel niemand onderkend En zette een spiritueel precedent Zijn prediking was ongeëvenaard Van wereldse geleerdheid gevrijwaard Krachtens een onaflatend aantal verzen Kroonde men hem honend "God der Perzen" Velen misgisten de dief in de nacht Die niet uit…

Steeds meer tonen voegen zich toe Aan het overvloedige vogelorkest Een mummiedonkere spons wist hoe- Genaamd het licht uit vanuit de West Een schemerig gonslandschap nabroeiend Waarin de wind allengs haar adem stokt Dompelt telkens weer onvermoeiend Zonnen kopje onder in een inktpot. Nocturnes gevuld met coïtussen Ontspinnen zich telkens…

Waar land geleidelijk in water overgaat en je in zompige poelen het ontstaan van leven waant waar tussen de groen- en grijstinten van het wilgenhout de modder glinstert als de avond valt kun je onverwacht een rimpeling in het water zien en mits onbeweeglijk, een dier aanschouwen die in alles rust uitstraalt.…

Nadat hybris mijn kwast had aangetast En opgehitst met oneigenlijke streken Deed een kwistig penselende fantast Als ik dat bijna met zijn geloof breken Kwam gelijk de reus Atlas van Heine Welke de last der wereld torstte Of Jezus die azijn kreeg toen hij dorste Ik met mijn beperkingen in het reine Is het me vervolgens gaan lukken Vervuld…

Zijn ogen klommen langs taille-lijnen Omhoog naar fontijnen appetijtelijk Standvastig, koppig, majesteitelijk Zoals bergtoppen alpinisten toeschijnen Een zwak hebben was onvermijdelijk Voor haar contouren, ze liep hooggehakt Hoerig heupwiegend rond ietwat bekakt Snobistisch, loens en verleidelijk Bleef de set piece hangen in zijn hoofd…