Alle inzendingen van johannes

Ik lees een boek het einde is zoek ben ermee gestopt het stond me niet aan ik dacht laat maar gaan ik heb er geen zin meer in schrijfstijl was zo waardeloos gooi het boek terug in de doos heb sowieso een hekel aan lezen ik heb er werkelijk geen geduld voor een gedicht dat is me lang genoeg hoor kan ik ook nog zelf bepalen wat erin…

Vannacht stierven er vier bekenden Het duurde lang voordat ze dood waren Soms zolang dat ik er niks meer aan vond De één was nog gieriger dan de ander Ik leerde hun werkelijke zelf kennen Daar werd ik soms niet vrolijk van Maar ik deed mijn plicht met zorg Niet slijmen, wel lachen om de grapjes Aanwezig zijn tijdens de laatste uren Langzaamaan…

Ik vraag God of ik weer mag dichten een gedicht abstract en zonder rijm Hij vraagt of ik dan bij Hem moet zijn Hij heeft blijkbaar humor vandaag of Hij is klaar met mijn geklaag dat ik het maar zelf moet doen een goed gedicht heeft een ziel dat kun je als het goed is voelen is dat vandaag één van mijn doelen ik probeer zelfs een vierde…

Ik heb fietsbenen, dat maakt het wandelen moeilijk. Ik heb een hekel aan wandelen. Eén minuut of tien minuten, even erg. Soms wil men langer lopen. Mij niet gezien. Ik kom dan nauwelijks thuis. Mijn hele lichaam sputtert tegen. Sta nog liever uren in de regen.…

Waar komen ze vandaan. Ik bezit geen ene bundel, door simpel geldgebrek. Toch lees ik hier elke dag: Een geselecteerd gedicht en oude poëzie. Woorden verschijnen, gedachten komen en gaan, mijn mobieltje noteert. Handarbeid met het hoofd. Soms met rijm tussendoor, dan zingen ze in koor. Maar vandaag zingen ze niet. Ook geen Pretty…

Door oude wonden getergd slaap ik nu slechts wat uren wat ik ook probeer `t lukt niet ze blijft me bestoken met vuur ieder uur van de dag en de nacht ik begin aardig radeloos te worden wat doe ik mezelf aan, geen idee meer normaal kan ik mijn gedachten sturen maar dit is een gevoel wat ik niet kwijt raak ik verlies mezelf in mijmeringen…

Vijf man, één spoor, vloeiend door het groene licht. De oudste bepaald de route geen haast, enkel evenwicht. De zon vlekt op de paden, vogelzang vult de pauze in. Even praten, even ademen. De natuur geeft de tocht zin. Nu rusten de wielen, de bank omarmt de rit. Anderhalf uur bos is alles wat er in zit.…

Ik eet een gele varaan en word giftig zij maakt een kleine lus werpt mij schoon we lopen over de brug naar het verleden het heden verdwijnt de toekomst bestaat niet ik sla een deur dicht de deur van ons huis zij huilt achteruit de stille ruimte geen stoelen of een bank we zwijgen we leven we staan schaakmat een zwarte wolk…

`t schrijven lukt niet meer geen letter valt nog goed ik probeer het keer op keer alsof het blijkbaar moet en daar ga ik de fout in sla toch wat dagen over niet elke dag is een begin dat ik tevoorschijn tover mijn hoofd zit veel te vol geen ruimte voor een vers `t gaat ten koste van de lol alsof ik vastzit in een pers het rijmen…

God liet me niet onaangeraakt want dat zou ik weten `t was onmogelijk nagemaakt een update zou het heten Jongen je bent bij mij geweest zo klonk het in zijn stem kijk niet zo bedeesd ik zeg het je met klem Alle vele tegenslagen die je hebt gekend zijn toch wel te verdragen mits je eraan went Je minnen zijn nu plussen en het leven…

Mijn achterdocht speelt op zo kan ik toch niet leven stoot keer op keer mijn kop het is mij niet gegeven gaat het weer eens goed dat duurt bij mij nooit lang steeds het duister dat ik ontmoet en word dan ook weer bang zo gaat het nu al vele jaren geen pilletje helpt me er bovenop `k verlies onderhand mijn haren en voel me nooit echt…

Ik heb geen pak voor een begrafenis, wel een hemd en schoenen. De spijkerbroek ligt in de kast, naast de `t shirts en de onderbroeken. Ik ga niet meer naar een begrafenis, de stemming is zo deprimerend en ik kan niet tegen groepen mensen. Dat heb ik in de bus die draait dan lus na lus, misselijk en zweterig word ik ervan. Gesprekken die…

Vandaag schrijf ik een zacht gedicht een vers dat vooral over vergeven gaat wegvegen van tranen langs een gezicht alsof er enkel een mooie toekomst bestaat dat ik mezelf vergeef dat ik zo hard was nooit zwakte en liefde heb kunnen tonen veel eenzame jaren met een gevuld glas daardoor nooit heb durfen samenwonen gelukkig is die periode nu…

Of het nu oorlog is Of vrede Of het nu is Of een tijd geleden Of het glas nu half vol Of half leeg is Als je het morst Het sowieso teveel is Of je nu aan kanker lijdt Of een soortgelijke diagnose Of een weg bewandelt Die je wel zelf hebt gekozen Of je nu in een god gelooft Omdat je toch ergens moet beginnen Of het aan het toeval…

Hoe onbedenklijk veel hangt niet van de Echtkeus af! En hoe lichtvaardig wordt, van zwijmelliefde dronken, Al dikwijls 't hart vertuist, en in een band geklonken, Die pijnlijk knellen blijft tot aan 't ontfermend graf! Mistrouw de eerste blik, 't bedrieglijk spel der zinnen, o Gij , die wijsheid mint en duurzaam heil verlangt! En wik, of…

Vlottend op verwisselingen, Drijven de ondermaanse dingen Langs de snelle tijdstroom af. Niets heeft vastheid, niets wil duren: Op de vlucht der jagende uren Stuift ons lot daarheen als kaf. Wat is voorspoed? wat zijn rampen? Niets dan lichaamloze dampen, Ras gerezen, ras verdeeld. Zie de hongerige dagen Aan elkanders vruchten knagen, Woedend…

"Lise, hoor de stormwind huilen, Aan de donderknal gepaard! Laat ons in dit bosje schuilen, Tot het onweer wat bedaart." Lise voelt haar 't hart zo jagen: Dubbelde angst ontrust haar bloed, Daar zij vrees voor de onweersvlagen En voor hare herder voedt. Maar het zwerk, steeds meer verbolgen, Schiet al heller stralen uit; Zal ze, moet…

Wat zegt hier lang of kort, wanneer men 't wel beschouwt? De brave sterft te jong, de slechten sterven te oud.…

Laat de Wijsgeer ons verachten, Daar hij schimpend op ons ziet; En zich boven ons verheffen! Kloë! och, ontrust u niet. Zaagt gij wel, toen we uit dat bosje Gistren kwamen - hoe hij mij Met een nijdig oog begluurde?... Maar ik liep hem trots voorbij. 'k Geef hem vrijheid om te gissen, Wat hij wil, uit ons gelaat; 'k Wed, dat hij…

Och, mocht ik u nimmer aanschouwen, ô Schone, wier bijzijn ik ducht! Mijn oog is bevreesd u te ontmoeten; Licht mocht u mijn hart niet weerstaan. Niet gij, ô bekoorlijke schoonheên Die, zelf door de liefde geleerd, Aan de ogen van HEM wilt behagen, Om wie gij in 't eenzame zucht! Ook gij niet, die al te ongestadig, Nu Lycas dan Damon…

Een hoefsmid, die een man had neergelegd, Werd tot de galg verwezen door 't gerecht. De boeren staken nu, bezorgd, de hoofden samen: - Wie zou hun paarden thans beslaan? 't Gebrek verhelpen aan gekraakte wagenraân? Kortom, 't was met hun plaats gedaan, Wanneer zij geen pardon voor hunne smid bekwamen. Allons de stoute schoenen aan! - Zij…

Is 't wonder, dat de mens in 't leven Het beste spoor zo moeilijk vindt? Twee gidsen, die hem voort doen streven, En beurtlings wenk en spoorslag geven, Fortuin en Min, zijn beiden blind.…

Hoe haatlijk is 't Publiek omtrent mijn lettervruchten! Ik schonk het reeds een trits van welbekookte kluchten, En, nochtans, 't lachte niet! maar 'k loer nu weer op wraak: 't zal boeten voor zijn grillen, Ja, lachen zal het, 't moog dan willen of niet willen, - Daar ik een treurspel maak.…

Ik min mijn geld, en 'k wil het sparen, Mijn rust, en 'k zal ze als goud bewaren: Want zocht ik vrienden of een vrouw Ik had voorzeker ras berouw. Hoe ik de zaken ook beschouw. In 't huwelijk vind ik zelden trouw; En waar de trouw zelfs wordt gevonden, Waant ieder eeuwig haar geschonden; En waar men toch elkaar verdenkt, - Waartoe er doekjes…

Kloë, zestien jaren oud, Sprak: ik zal de min ontvluchten: Want als men het wel beschouwt, Doen de minnaars niets dan zuchten. 't Is of elk zijn tijd besteedt In 't gevoelen van zijn leed. Waar ik slechts mijne ogen wend - Nergens vind ik twee gelieven Die niet zuchten. Wat ellend' Mag hun teedre boezems grieven? Waarom staag…

Zwaar drukte 't lot op 't hart der Joodse vrouwe. Nog pas verbrak de dood 't verbond der trouwe, Of, gram te moe, verdubbelt hij haar rouwe Om nieuw gemis: Een zoon, de lust, de troost van hare dagen, Met hem de vrucht, die de echtboom haar mocht dragen, Haar Enige ligt haar van 't hart geslagen: Wat droefenis! Zij krimpt van wee…

Geen grootheid der wereld bekoort mij. Hoe zinkt gij, ô trotse paleizen, Wanneer ik, naast Kloë gezeten, Mijn oog op uw grootheid laat scheemren! Wanneer op haar zwellende boezem Mijn rusteloos harte mag kloppen - ô Vorsten, wat zijn dan uw tronen? - Daar ginds dwaalt de onlesbare hebzucht; Verzadeloos hongert zij eeuwig. De bleekheid bedekt…

Mijn Kloë, schoon ik u nooit zag, Mijn hart gevoelde toch uw waarde; Zo ik uw schuilplaats kon bespiên Zou gij mij alles zijn op aarde. Ik zong, en zingend zag ik u. Gij woelt altijd in mijn gedachten. Wanneer 't verdriet mijn jeugd bestormt, Uw beeltenis kan dat verzachten. Dan lijde ik minder als ik denk: ‘Mijn Kloë zal eens…

Gelatenheid in 't lot toont eerbied voor een God die alles wat Hij geeft zo wijs berekend heeft. Ziet zich de onnoozle mens gedwarsboomd in zijn wens, zijn wrevel stort zich luid in zucht en weeklacht uit. Grimt hem de rampspoed aan, hij krimpt reeds voor het slaan, en kermt de echo moe bij de eerste slag der roe, alsof hem…

De nagedachtenis van Joseph Haydn, in de maatschappij Felix Meritis den 25 van sprokkelmaand 1810 gevierd. koor. Stemming der heiligste smart, ô Beziel, ô beziel onze zangen! Doe het weeklagende hart Kwijnend verlangen! - Grijp smachtend naar de toon, die Haydns geest gebiedt! Verhef, van de zaligste aandoeningen zwanger, Germanjes…