Alle inzendingen van rita

ik buig mij voor de bomen hun wortels diep in stille aarde ontroerd door het groen dat ademt voor elke bloem die zacht mijn dag kleurt de wind vertelt mij oude verhalen de bijen brengen zon in hun vleugels ik adem in en voel dit alles is een geschenk de regen kust het dorre gras de zon streelt de waterkant ik glimlach naar de wereld om…

er zijn dagen dat de lucht niet wijkt je leven leert met tegenslagen zie hoe je stil staat niet gebroken doch buigt als gras dat zijn wortels vertrouwt ik herken de schaduw in het licht van je ogen als de hemel sluit en hoogte ver lijkt onthoud dan ik ben de wind onder je vleugels onzichtbaar maar blijvend…

ik volg een weg die niet te vinden is een kronkel tussen adem en gedachte de grond herkent mijn twijfel de lucht kent mijn verlangen wat is richting als de wereld draait wat is weten als ik enkel voel soms lijkt verdwalen dichterbij dan alles wat ik ooit bedoelde de stilte spreekt in kleine gebaren een blad dat valt een schaduw die wacht…

roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen we verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie rita g.declerck…

ze kwam uit het onzichtbare gedragen door een adem die niet van deze wereld leek een vlinder als vloeibaar zonnegoud haar vleugels trilden als gebed elke aanraking smolt oude schaduwen laat los wat je niet meer dient open je voor wat geboren wil worden minuten lang werd ik aarde en tempel tegelijk wortel en bloem adem en ziel voelde…

Roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk Geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan. Smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen. We verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie. Rita G. Declerck…

ik geloof dat ieder mens iets meedraagt een vonk soms klein verstopt onder stilte of twijfel soms is er maar één blik nodig één open deur om dat licht weer ruimte te geven wij zijn allemaal onderweg struikelend zoekend groeiend een kans is geen medelijden het is vertrouwen in wat nog komt als we mekaar blijven zien niet als fouten maar…

op een stille ochtend komt hij even kijken een klein vogeltje blauw en geel de pimpelmees blijft niet lang hij zit hij kijkt hij zingt zijn liedje is zacht maar het vult de lucht het zegt niets groots alleen dit de dag mag beginnen wanneer hij weer wegvliegt blijft er iets achter dat niet weggaat rust licht een kleine glimlach…

ik liep door kamers waar ik mezelf vergat tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn ik droeg maskers die goed pasten tot ik merkte dat ik eronder stikte ik zocht mezelf in anderen in hun ogen hun dromen hun goedkeuring maar ik vond alleen stilte en in die stilte vond ik eindelijk mij niet perfect niet af maar echt en dat is genoeg…

je bent er niet meer ik weet het wel toch ontmoet ik je nog overal in zoveel kleine dingen de grote klok hij tikt niet meer nu jij hem niet op gaat winden de stilte nu vertelt herinneringen…

Daar waar geen wandelaar meer komt of vertoeft Daar waar schaduw en licht spelen met elkaar. Daar waar geen heimwee heerst, om gemiste kansen Daar ergens hoog tussen de wolken wil ik zijn, even maar om dan één zoen neer te leggen op de mooiste witte wolk. Zomaar Voor mijn zus!…

Neen, ik ga vandaag maar niet naar buiten. 't Is er veel te licht, te druk, te vol met bruisend leven. Alle woorden rond me of in m'n gedachten diep, ze zijn als afgeblakerd klatergoud, koud en bitter! Meer... meer is er niet. 'k Blijf maar liever hier in de lichte kamerschemer, tot de stilte me troost! En morgen... ja echt morgen,…

Voor moeder heb ik nooit geleerd... Dat was de titel van het boek dat ik ooit schrijven zou... De twijfel bij het opvoeden en doe ik het wel goed ? Nu zie ik mijn kinderen en denk Het boek is al geschreven Het is een bestseller geworden !…

Leven met alles wat er is in alle openheid aanvaarden in liefde hart geraakt bewogen en aangeraakt leven in liefhebben…

Liefde is zoals de zon opkomt stralen van warmte liefde is als storm de wind met zachte woorden liefde onuitsprekelijk hartverwarmend als de tijd daar is loslaten om weer te-ontmoeten.…

Voorzichtig en stil vind ik mezelf terug. De tijd was zwartgallig, alles rondom windstil. Stoppen met de hunker naar hartswarmte, boeken sluiten, de woorden zijn zoek. Dat vertel ik mezelf! Mijn hart zet ik nu maar wijd open, het verhaal... Mijn verhaal is nog niet compleet! Dus leef ik verder.... Voorzichtig en stil.…

De zon, ze streelt niet meer mijn ziel... De ochtendwind sluit alle deuren naar mijn gekwetste "ik". Heimwee en bitterheid wil ik verjagen. Laat ze niet met me verder gaan, zo'n metgezel hoef ik niet. Het is te veel, veel te veel om op mijn schouders mee te dragen! Neen duizend maal neen, zo kan ik niet echt verder. Ginds, is er thuis…

Verlangen naar rust trilt door mijn denken. De alles omvattende hoop is gestorven, vertrapt vergruist in koele wegwerp gebaren. Te zus te zo bevonden. Maar de wind zingt, waait over de zee die is prachtig azuur. waait verder, naar daar, waar niemand nog luistert. Verloren haar greep. Rust eindeloze rust, in mijn hart, mijn zijn. Onvindbaar…

Je had nog zo graag wat aardigs gezegd, je hand even stil in die andere gelegd, een briefje gestuurd of bloemen gebracht. Wat jammer, dat je te lang hebt gewacht. Want voor alles is er een laatste keer, dan hoeft het niet meer, dan hoeft het nooit meer. Je had je zo graag nog even gebukt, op dat zorgelijk voorhoofd een kus gedrukt, waardering…

Jij, je bent er wel, maar eigenlijk ben je er niet. Geestelijk weg, ver weg van mij. De nacht is daar, met vele sterren en de maan, ik...ik lig dan zomaar wakker te wezen, te mediteren, te denken... Wat moet ik anders dan even praten met de maan, kijken naar al dat sterrenmoois De maan, die hoort me wel, denkelijk... In mijn gedachtegang…

Wat als het leven pijn doet en met bikkelharde ijzeren vuist je hart omsluit? Dan, ja dan vergrauwt het beeld, perst het net dat beetje lucht uit je verwarde zijn... Ja als het leven pijn doet, zo'n pijn... dat je wel sterven wil, richt dan omhoog je blik en durf verder te gaan. Verder, steeds verder, tot de tijd je helpen zal en je pijn…

Ergens zomaar ligt een parelsnoer. Een parelsnoer van tranen. Oude tranen, nieuwe pijn. Schaduwen overkoepelen mijn herinnering! M'n op hol geslagen hartslag vergaloppeert zich in de tijd. Mijn geest, mijn ziel, ze hunkeren naar troost. De littekens, de hunker, verdwijnen niet. Maar in de tranen aan het snoer weerkaatsen regenboogkleuren…

Kleine vlinder, teer. Licht, kleurrijk vol gratie. Groet op je vlucht de zon van mij. Kus de maan op beide wangen. Plaats een ster op de mond die ik liefheb. En draag mijn hart, daar... waar het hoort!…

Rozen, fel en dieprood. Hun hoofd gericht naar de ochtendzon. Zal ik ze plukken, mijn vingers prikken? Of laat ik ze staan, op de struik? Zal de zon ze schroeien, tot ze verlamd hun hoofd buigen en verdorren? Het is dan maar zo! Rustig wandel ik verder... In de verte hoor ik een stem, jouw stem, ze zegt fluisterzacht "Ik...Ik hou van…

Woorden... ze reiken verder, gaan langer mee dan de pen waarmee men schrijft. Woorden, als maar woorden, en ik... Ik ren met al die worden mee. Een droomzacht lied, dat kom ik zomaar tegen. Zal ik het zingen, vol en luid, hier staande op deze dorre oever? Of daar waar het opgeschoten riet zomaar verder groeit. Woorden... woorden.…

Wanneer wolken, donker en wild drijven hoog boven je hoofd, de eenzaamheid niet meer te dragen is voor jou vertel het ...mij! Als stormen razen in je hart zeg het ...mij. Als onmacht je verdriet doet en je geen uitweg ziet kom dan even...bij mij! Als gure dagen, koud, nat en kil, je besluipen kom je dan warmen... bij mij...aan mij!…

Vannacht, zal ik trieste verzen schrijven, over mezelf denkelijk. Of zal ik schrijven over sterren, zilver in nachtelijk blauw? Misschien over trillende stemmen vol emotie ergens ver weg? De wind draait keert zwiept, neemt hij mijn trieste verzen mee? Of zal ik schrijven over de blik in iets oudere ogen, die oeverloos staren naar... niets?…

Vandaag, werd lucht adem voor me. Morgen zal alles anders zijn. Vlinderlichte zoenen op mijn wang. Gebaren teder en zacht! Gisteren is weg. De schaduwen ze verstikten zichzelf! Geen angst of bitterheid meer. Ongekende rust, ze beheerst me. Morgen zal het anders zijn. Mijn dromen ... Ze worden gedeeld!…

Een boot deint aan de kademuur. Het water kabbelt...rustig! Meeuwen scharrelen op het bijna lege dek. Een dakloze verkleumde man wacht rustig af... Straks, later misschien lukt het hem...een slaapplaats te scoren, al is het voor één nacht. De boot...hij deint nog steeds. De man... hij wacht...hoopvol!…

Tussen ademtochten door vloeit het licht van de ochtend. Omarmt de wind mijn huid. Als ik m'n ogen even sluit voel ik je lippen op de mijne, hoor ik beloften zoet. Je gedroomde aanwezigheid wordt bijna tastbaar. De ademtochten... Ze snellen voort, worden een verleden.…