Alle inzendingen van theo

Jij die de achtbaan moeiteloos uitschatert en uitwaait in dik blond haar; ik die verkrampt van angst het water in moet en elk zwemgenot aanvaard als lot Uitersten raken aan elkaar: Ik klater woorden op papier, weet dat jij indrinkt, leest, en denkt: mijn woordentovenaar, was jij maar hier voelde ik maar lijf aan lijf. Waar zullen…

Je lichaam drukt de wezenlijkste liefde uit en in je ogen ontluiken de meest hemelsblauwe bloemen. Ik zou je bij mij moeten schrijven maar ik weet de beeldspraak niet: Je sijpelt door mijn land als een beek van dunne woorden, helder maar spaarzaam maar helder maar zelden. Even klink je misschien langs mijn heuvelrug, hoor ik…

Het is zoals wanneer de regen in de afvoer valt en zaden uit de bomen vallen nieuw leven na de winter in een goot dood, maar niet dood Het is zoals wanneer de televisie zegt straks nieuws nu eerst reclame je wacht een laatste weerbericht en weet dat er iets anders komt Het is zoals wanneer je met een roeiboot land aanvaart, opduikt…

…en vergeet niet te ademen daarginds voor twee: de weldadige koelte die over kan waaien als wij dat willen. …en bezwanger voor mij wolken met de mooiste muziek, hoorbaar water van levensbelang. …en hang mijn fluwelen schaduw rondom je gestalte wanneer je straks gaat. Cape en capuchon je met mijzelf, want in die plooien ligt iets van…

Ik zou je tegen elke ondoorgrondelijke drank in willen laten schuilen desnoods met waterschade , alsof de lekke paraplu van mijn woorden bescherming biedt, het lullola van zoveel procent alcohol. Ja, ik ben dronken. Ik zou je tijdens een verdovend hikken een grotverblijf willen bieden vol primitief geschilder, bloedende verf, een jacht…

hier en daar een uitgevallen telefoon de lijn is dood leve de lijn de dood hier en ginds met stomheid geslagen tongen sprakeloos, als bij een mooie kus wij kiezen stilte tot elkaar, zodat er mild verdriet kan komen en verval van spel: pionnen in de doos.…

Als ik je maar eerst zo kan zien, vriezend als winterweer: blond haar dat wit wordt op den duur, ooit sneeuw. En daarna: van je handen rimpelig verval en herfstigheid zacht aan mij rakend. Wij zullen elkaar vaak herhalen in fotoboeken en vergeelde video’s Maar volgt tomeloos en geil een zomer, waarin je heet over mij heenvalt, terwijl…

Met één dunne pijl van licht, alleen door de seconde zelf gezien, gezang van engelen, een fluitje van een cent, een gloria in excelsis van niets. En wat verwacht je ook? Niet veel veranderd tenslotte, wat energie verplaatst een deeltje god ver- schoven als je dat tenminste geloven kunt. Ware het niet dat oorlogslanden en de wereld…

Wanneer wij samen willen zijn, zal het nooit nergens heten maar overal en heel, een sternaam zal het hebben, een bergnaam noemen we, en dan zijn we er al.…

Je bent hier, zei mijn schijnwoord, maar het was mijn lege mond vol tanden tegen de wind in geschreeuwd alsof ik loog omdat ik niet de werkelijkheid sprak en toe moest geven: ok, je bent er niet, verdomme. Je bent hier, zag mijn blik maar met mijn duister oog van pijn en nog meer staar tuurde ik langs een eindeloos lang zandstrand van…

Ga maar weg sla maar over die stranden sla die maar over als een golf de brekers golft brengt met keien tegen je kloten aangespoeld au je weet wel een knietje van de kust die je kust. Ga maar weg donder op met je kinderen die altijd weer over een oorlog het weten opzuigen op het zuidelijker strand: aha hier was het dus waar al die soldaten…

En als het dan stil wordt, ’s avonds wachten wij beiden op de maan en weten dat geluid vaak ver is. En als het zo stil wordt, ’s avonds dat de bomen niet meer ruisen dan weten we God fluistert zachter dan anders En als tenslotte niets meer ritselt geen krekels meer, geen kikkers meer het drijvend blad van de waterlelie zwijgt dan weten…

Straaljagers schrijven een omgekeerde v-formatie tegen de trek van vogels in: ik vrees dat er een grote leegte in de lucht komt hangen. Jij die de lieve zomer lang voor mij de wonderlijkste geuren weefde, luister: sluip als de kou neerdaalt maar even binnen in de mouwen van mijn winterjas. Het is altijd de samenwarmte die geneest.…

1 Zijn moeder, een handvol onzekerheid, voerde een ijzig regime dus hop in de kast in het donker: zo werd hij hard, de ogen zo lang als het kon hield hij droog. Uiteindelijk kende hij elke conditie waarop hij de hel mocht verlaten. 2 Zo zag hij terug al die dagen van vroeger: steeds vaker steeds voller met smoesjes van neem me niet…

Zo had ik je nog niet vermoed: ontroerd door knipsels van het kind dat ik ooit was. Er kwam zachtheid in je stem te liggen en ach. Je zei: waarom heb jij dat allemaal bewaard? Toen je weg was en het glas gloeiend aan mijn lippen lag kwam er iets van wee en antwoord, dat toeval niet bestond o.i.d.…

Jij was zo ooit en onverwacht alsof de schepping nog beginnen moest. Misschien was je te laat, een dag teveel, een achtste, toch heeft god jou mijn leven ingesmoest En nu je bij mij wegijlt, uit een scheppingsweek verlangen berg ik je op in genesis Wij, eerste mensenpaar Wij, eigen slangen en gesis……

Ik wil een foto van je maken zodat vaststaat hoe de sterren uit je ogen stralen En dan wil ik nog een tweede foto: je ogen stralend tussen sterren- stelsels, melkwegen ondoorgrondelijk universa onbegrijpelijk en zonder grens (maar wel van mij)…

Als ik je met kleuren inkleuren zou, met oker en met hemelsblauw en je omlijsten met een zweem van teder licht cyclaam, mijn god, dat lukte me niet gauw. Blijf maar gewoon een mooie vrouw in zwarte lijnen: mijn pen die jouw naam schrijft verlicht de pijnen.…

De hoge bomen, de okomtochbomen verkommeren in jouw jamaartuin. Ze zullen niet meer bloeien, geen bladeren meer dragen, geen liefstewater valt op hen. Het wordt een droog seizoen. Er wordt een jammerbos, een beeld van zandverstuiving.…

Een angst om te verliezen van wat je toch al niet had bijna wel gehad had als het toen was geweest, een jaar of wat geleden. Een plant zuigt op wat het halen kan uit al het rot en misgelopen, het verdord, beschimmeld en tot voedsel geworden. Verlangen groeit vanzelf vanuit de dood vandaan, voedt zich tot bloei om te vergaan en…

Wanneer je lippen zich ontfermen over een verlate glimlach en je mond een blijheid wordt, rijzen je ogen op, als hoge poorten parelmoer. Ik ben een stad, zeg je, en ik ben mooi, dans in mijn straten, kom. O ja mijn liefste ik bezoek en woon en dans en zing het hooglied dat je bent…

Ik zou je willen vergeten verlaten omwille van een boom, omwille van een vis die niets van doen heeft met een boom. Ik zou je willen vergeten, verlaten maar zie: De treurwilg hangt zijn draden in het water en vissen springen soms…

Als de dagen van het diepste kwijt zo zonder einde kunnen zijn en toch niet kwellen dan zal ik zelfs jou missen missen en geen tijd meer tellen…

Als deze dagen van gemis zo zonder einde kunnen zijn, hoe lang is dan een uur? Een anticlimax wordt bijna een climax op den duur: een druppel helderrode wijn die beter smaakt dan ooit een heel stel flessen, anders gezegd: ik voel dat ik jou missen mis, een dorst die nimmer valt te lessen.…

Je voelt het helemaal niet aan- komen het is een ziekte een hemoptysis van de pen dat gouden en vulbare hart. Het woekert zinloos het schuift woorden voort kortom schrijft dat koffie klaar staat om te zijn gelezen een pizza ter ontcijfering boodschappen die de mensheid waarachtig niet baten maar die desondanks dringend ja zeer dringend…

Dat jaar was er maar één woord heilig: haar. over je voorhoofd en je schouders, over je ouders. Nu is het oude uitgevallen en wordt het woord: zij. Ik voel haar over mijn angst, over mij veilig.…

De titel zet het licht op groen. De spatieregel die volgt drukt een gaspedaal en scheurend rukt de eerste regel mij volledig weg uit het fatsoen. Hier maakt de taal mij snel en licht, een carrosserie van voortbestaan: gelast, genageld en gedicht.…

Dit is examen doen: duizend energieseconden lang uit evenwicht aan gene zijde de doodsrivier: een rij verlegen tafels zonder kandidaten En ik, vanuit doodleuk volwassen zijn schrijf hen vast in de lijnen van mijn hand, opdat wij samen zijn. Daarna kunnen de tafels aan de kant.…

Er is een droom, adiafaan: Ik ben nog klein, een kind en ik sta voor het raam - over de vensterbank geleund, hoor ik een smal geluid. Spreekt iemand in de diepte daar iets uit? Mijn vader, hij staat hele- maal beneden en hij wenkt zonder een woord. Ik weet: Ik ben bedrogen, hij is dood, er is geen stem. Dus wuif ik terug en…

We keken naar de film, er vlijde zich zoveel herkenning tussenbeide dat ademloosheid zich ontspon alsof een eerste liefde aanving. Ik begon je aan te raken, te verleiden tot zachte weerstand. Van terzijde keek ik naar je smalle mond waaruit ik één voor één verstond, wat wij wel wisten, maar niet zeiden: stille geheimtaal, diepste grond.…