Alle inzendingen van theo

Om alles wat van jou mij groot en overmooi aankijkt bestaan de regenbogen. Zou ooit god zelf daarvan het spectrum binnengaan en kleuren uitdoen, onbewogen, het is mij goed als hij maar over laat het mooie blauw van ogenlicht dat ik jou toedicht tot mijn dood…

Zo gingen wij wel vaker: een uur lopen naar Scheveningen en dan schelpen zoeken langs de vloedlijn dat verdomd lange en zinloze front tegen de zee Zo botsten dikwijls onze elementen: mijn water kwelde steeds zijn weifelende strand maar dan was daar zijn vuist een golfbreker waarop ik schuimend zinloos aanviel Zo altijd aan…

Ik zag hem aan het strand: mijn vader. Zijn jas hing als een schreeuw tegen de hemel op die dag en die minuut voorbij aan ons begrip en telbaar vóór zijn dood Ik dacht het te horen ik dacht zo dadelijk doe ik mij handen voor mijn oren ik sluit mijn schelp voor zijn vreselijke woorden tot mijn bloed alleen nog maar de zee hoort…

Vooral die dagen lagen er mossels op het strand. Hij toonde mij het donker huis, door zeepokken ontruimd. Toen ging hij dood. En nog na zoveel jaren - want breekbaarheid wordt telkens dierbaarder - zijn mij bijgebleven de smetteloze ruimte, de lege ogen, de bewoner niet thuis…

Niet de probeerballon maar warmtebron en echt: daar stijg je op ik zie je Niet het doorbladerd boek maar het echt manuscript je ligt voor me ik lees je. Niet de vrouw met Franse naam maar Hollands en kortaf ik spreek je, lief ik spreek je Ik houd van je zoals je was en word: warm, ongekend van ieder graf tot elke wieg…

Hoe vaak jij ook uit taal opgroeit tot die ene warme naam Ik wil je het liefste ongesproken laten liefste geheim houden want vreemde toehoorders kunnen om de hoek wachten Ik wil je het liefste binnensmonds op het puntje van mijn tong Ik heb je het liefst net niet gezegd maar bijna Vanuit mijn overbevolkt hart…

Niet als verhaal, overbekend, of gedicht laat jij je lezen zelfs niet als anekdote. Toch ben je lettergewijs mijn leven ingeslopen anders gezegd en beter: je bent voor mij het laatste wat er onzichtbaar bij al mijn sores staat geschreven, gewoon de voetnoot bij klein maar onmisbaar jij, lief sluitstuk van mijn tekst, O, hoe licht…

Wanneer jouw vingertoppen mijn gedachten zouden raken, dan Wanneer mijn handen naar de jouwe zouden haken, dan Wanneer mijn mond was stomgeslagen met jouw lippen en de stilte over ons verleden dalen kon, ja dan Dat ik dan jonger worden zou en niet een dag, maar jaren. Dat wij dan samen zestien waren of zes of ongeboren…

nou en? hoezo nou en? gewoon nou en hoezo gewoon nou en? nou ja gewoon nou en. o ja echt niet. echt wel.…

Zandbank wordt zee, en schepen varen uit het oog, het hart, van wie hen uitzwaait aan de rede, tot zij ook aan elkaar verloren raken Waar is zij, kapitein, is dit wel onze zee? Is dit opspattend schuim ons samen? Ik wil langszij en enteren maar weet alleen zeewaardige gebeden: blijf bij mij heer, de avond valt Ik…

De kleuren van de dag werden die avond alles wat van jouw lippen kwam. Een gouden eeuw begon, waarin wij met god zouden spreken en tevens weten van een hof van eden en van een vlammend zwaard. Eens zal dat overgaan. Het verhaal zelf is vergeten de tuin waaruit wij zijn verdreven. Aansluitend wordt het leven nog alleen…

...en God zag dat het licht werd en zei: dat is mooi, kan ik zien, wat ik zeg…

Een ouderwetse winter ontbreekt dit jaar: banale regens en kleinschalig weer roeren de bebouwde kom. Niemand weet dat Fimbul komend is en Fenris zich al uitrekt, loert, vraatzuchtig gaapt . Alleen de zuivere regenkinderen, uit de beschutting van polders en akkers te voorschijn gekropen, de dijk op- gegaan met een omhaal van kleding zeggen…

Wanneer de zon die altijd samenvoegt op onze huid kristallen laat ontstaan, dat wij dan niet dat zout laten verbranden maar het door de handen laten gaan Het raakt aan diamant aan liefde ook die zuiver is en loutert.…

’s Middags het veld in en sprakeloos beseffen dat de hemel nog binnen je handbereik is alsof je die gave vergeten was, zo is de latere liefde Met de ander de straat opgaan in de avond, en voelen hoe de koelte over je heen buitelt als uitbundig kind. Wist je dat nog? Samen naar boven kijken wanneer de nacht valt, vaststellen…

Dit is latere liefde ’s Middags het veld in en sprakeloos beseffen dat de hemel nog binnen je handbereik is alsof je die gave vergeten was. Zo is latere liefde met de ander de straat opgaan in de avond, en voelen hoe de koelte over je heen buitelt als uitbundig kind. Wist je dat nog? Zo is latere liefde samen naar boven…

Ik ben drie vaders. In mij komen opa en vader samen met een kleine ik. Wanneer de kou gaat hangen in de bomen kleden wij ons in warme truien dik en jassen groot om in te wonen. Als dan de winter invalt gaan wij schaatsen op onderwerelden van pikzwart ijs, maar één raakt achterop bij oude plaatsen en één slaat een doodlopend slootje…

Wanneer wij op een dag eens dwars door alle huizen konden kijken, ik hier, jij daar: wij gingen naar het raam om eeuwig naar elkaar te staren. Ik zag een hemel waar jouw ogen waren. Ik zag jouw hemel en jij zag de mijne; ze zouden beide vol met sterren staan boven de bergen die al eeuwen vragen of steen ook transparant kan zijn.…

Jij hemelspiegel van mijn aarde, waren wij waterspiegels maar, vereeuwigvuldigden wij zo veel, elkaar doorkijkend, jaar na jaar, Maar werkelijkheid is schaarste jij bent mijn luchtkasteel ik ben jouw zwaarte.…

Alle clichés aan jou gericht: Julia, Roxanne, Regenbogen, ja, alles wat ik ooit gedicht heb over jou, ooit overwogen, is te goedkoop en te oneigen, ik gooi het weg, wanneer ik in een hartslag voel hoe puur en zacht jouw ziel zich buigt over de mijne.…

Papier spiegelglas water dat was vóór de geest De ziel van dit blad is de witheid geweest en de pijn is de pen die geheimen uitlekt Desondanks geneest: gewicht contra gewicht dichter contra gedicht pupil, blinde vlek.…

Ik zie een overmacht aan weemoed in je ogen. Ik vraag of je gelukkig bent; je zegt: nog koffie? Wat wordt de wereld wit, wanneer ik vragen aan je stel. Ik zie de pauwen op een kinderboerderij en denk dat zo het paradijs geweest moet zijn.…

Wanneer wij komen te liggen in de handpalm van de tijd, die adem over jou en mij doet strijken en ons dan in één zucht wegblaast. Wanneer wij dus door eeuwen waaien in het heelal van onze dood, zullen wij zoveel zwaarte krijgen dat ik naar jou en jij naar mij wordt toegebogen. We zullen elkaar vast wel niet meer raken, maar reiken…

De pottenbakker zoekt de leemsoort uit voor als in de gestoofde zomerdagen de Randstad hier haar rondje Echten doet. Nog is de oven dood, nog lopen kippen op de lege schappen en is daar buiten het dorp een opsomming van niets: schoorvoetend zonlicht, vechten tegen de gure molenwind, nauwelijks gras, niets eens een brink, die dorpen immers…

Jij zit de dooie school te overleven daar op dat bankje op dat doodleeg plein; er komen vlokken op je haren sneeuwen als word je zienderogen oud. En klein dalen vanuit de hoogte meeuwen neer op je handen die het brood verdelen Dan laat eindelijk over de eeuwen heen een stem zich uit een verte horen: "Een vrouw, een man, een paradijs…

Als in het regenboogvlies geen kleuren verbleken, blijven wij de appels van elkaars ogen Als geur blijft hangen, worden jij en ik een vleug rondom elkaar. Als wat herinnerd wordt, overblijft, zullen wij elkaars foto zijn. En zelfs wanneer het niet zo is, alles straks vergeefs blijkt en vergeten, dan nog: samen ergens…

Gedichten schrijven vaak zichzelf, alleen jouw ogen niet, die moet ik maken van zeewater en zilte schelpen. Je ogen blijken mooier dan het raken van woorden die moeten benoemen. Geen vers tipt aan jouw kijken. Ik schrijf over dat eindeloze blauw, over het oplichten van de einder als het weerlicht zoals toen die middag jouw iris…

Hoor hoe de wind ons uitlegt waarom de orgels hier zo de kathedralen doen dreunen: Hoor, Cavaillé-Coll te Rouen dondert door hoofdschip en beuken: geluiden van oorlog en zout op de plank uit verbrokkelde tijden.…

I Het bestaan in stenen op rij, namen tegen muren opgestreken, boeken, af en toe herdenken met vergeelde droefheid: het is in Loos te zien. En we zouden moeten weten dat elders iemand weer de passie preekt en we zouden op de kippen moet passen Het zal wel weinig helpen: Sta op soldaat, hoor het gore bevelen. II In…

De Meeuwen Wij zitten op de schoorsteen, hoog op de praatstoel zitten wij te kakelen als oude wijven, heksen. Wij snavelen elkaar geschiedenissen na: weet je nog van toen de dood en toen de dood en van de kathedraal die nooit werd afgebouwd? Wij schieten in de lach, laten ons van de daken waaien in feilloos navigeren Kaatst…