Alle inzendingen van wil melker

ik voelde nog vaag jouw tweede huid in tedere omhelzing zacht rode lippen kusten ingetogen schermend blauw met het eindeloos repeterende nabeeld ik houd van jou woordloos koos verliefd het manuele spreken waarbij het scherm voorkwam dat wij ons al snel verveelden zelfs in de meest subtiele lichaamstaal waren wij nooit klaar…

het streepte blauw met kartels wit in hoge ijle kou een snelle baan waarop gedachten zonder weerstand gaan de oogopslag lijkt al voldoende voor een homerun zonder uit als de posities in het verre veld op winnen zijn gesteld dan blikkert zon zijn genadeloos scherpe bron is het weerbericht totaal van slag en dag zijn honken…

in het onderhuidse spel van spanning en ontlading bepalen magie en mystiek hun eigen vorm en kleur waar stroom subtiel de geleiders raakt golven weerstand en vertraging altijd tegendraads kolken emoties warmte vrij verstikken problemen door totale inertie tot een onoplosbare brij zacht voedt magie onmerkbaar kleuren van…

nog is de tijd niet opgeschud als een kudde kamelen stof opwerpend het rit aanneemt een plaatje is de uitloop in het hitte zinderend puin dat zich al bijna begraven weet donkere ogen in een gebronsd gezicht beschouwen deze vitaliteit in evenwicht met de saaie toeristen rit woorden dragen nooit venijn als gebaren al voldoende…

er wordt zand gestrooid in ogen die willen kijken rood zand dat het intense lijden uit de woestijnen kleurt waar botten slechts tijdelijk de plaats markeren als dood passeert het duint stormachtig in de wandelgangen van megatheater natuur schrikbarend schrijven statistieken de tijd die nog door kamelen en nomaden wordt…

stukjes zwart zweven bijna lichtgevend in het donker in ontkennen van contrast ademen zij alle kleuren lijken volume te vergaren door niets te weerkaatsen in hun bestaan van dimensionaal naar het zwarte gat van vandaag toch spelen juist randen het wetenschappelijk spel van wat kan er…

nooit heb jij je echt aangekleed kleuren accentueerden jouw huid en in dracht kwamen je vormen er altijd schitterend uit spectaculair droeg jij nouveautés met het air van de coolste ster veroverde jij totaal onverwacht de catwalk pracht er was geen venijn of jaloezie want in vrienden maken schiep jij het grootste behagen in deze…

zij kwam verblindend binnen opgewonden lachend als klant in luilekkerland kleding paste niet bij een beginner had meer de nonchalante smaak van een echte winner overzag de piste waar artiesten net het hoogste niveau uittestten waarbij hun spieren zich konden profileren met de allerbesten in dikte en souplesse de fitnesszaal in…

zonder recept zijn woorden zinloos die zwart witte toetsen trachten te raken op een piano die geen muziek wil maken niet eens een melodie zonder ritme en klank in een zielloos slaan zonder ooit noten te kunnen kraken zelden klinkt genialiteit in de ijlte van grote concerten juist in contrast geeft de meester gas om uitmuntend…

mag ik jouw zachte warmte van het wiegen als medicijn tegen pijn van liegen en bedrog de volledige overgave van een niet te dragen last die alles blokkeert wat misschien ooit van waarde was in samen spinnen wij de stukjes wol selecteren op kleur van het patroon dat heling belooft maken alle draden die ooit gebondenheid leken…

zacht bijna onhoorbaar zweefden je woorden langs haar lach die in het vertolken van klinkers het grootste genoegen had waar ademen nog de melodie bepaalde begonnen gebaren het ritme te steunen van een nog lang niet helder uitgebalanceerde lichaamstaal lief is het hoopje plezier dat zingt met haar ogen dwingt tot close…

rood bewoog de spraakwaterval van hoog naar beneden nooit even stil en tevreden over het spraakmakend heden hoog opgezeild klapperden oren steevast verleden tijd strengden ogen de te volgen route zonder mededogen het boegbeeld sneed bol gepramd regelmatig de zelfkant pas toen ik je kuste verstomde jouw vocale energie met…

je kristallen lichten warm op in hun gebroken stralen uit de vale bron van de winterzon ontluiken alle kleuren in een transparant ontmoeten met steenkoude sneeuw uitgesponnen hebben zij elkaar aan het licht geregen de plak is kakelvers voor speelse vormen een ware zegen nog dekken zij lief de wereld af maar in de krakende…

al spinnend heb jij je weer laten zien op illustere plaatsen als schim of waaiend doek maar zeker nooit herkenbaar alleen als het echt moet een vage dwarreling die de ooghoek voor even vulde bij nader inzien alles weer snel verhulde zonder dat er vingers op werden gelegd je raasde vol geluid voorbij in tumultueus passeren…

je hebt mij alles laten zien soms teveel misschien leerde mij kijken in samen reikten wij naar verbondenheid die in horen het begrijpen haalde uit gebruikte woorden ieder eigen taal en kleuren die karakters lokaal geurden langs de weg gezeten overspoelde ons het uiterst gastvrije leven juist voor de hekken van de ommuurde…

geluiden gaan nooit weg verspreiden zich ijlen na in een lichter dan luchtlaag net als jouw lach die kleuren bloeit de wereld aanlicht met haar schoonheid die warmte deelt in aanstekelijkheid de mens verblijdt in een van binnen heerlijk doen gloeien zo stromen levensenergieën die het lijf doen dromen van spectaculaire zaken…

ik volg je ogen in jouw rondgang op ontvangst de kleine knippers zijn echt van groot belang gesprekjes van wat letters in woorden zonder zin de vreemde is erbij en nog onwetend zo midden in de kring onschuld prevaleert ook dit keer zonder escaleren jij bloeit stralend lachen om het bereikte goede resultaat zoekt…

wat als de aarde invalide wordt rolstoelt zonder pad of planetaire baan zomaar de ruimte in zal gaan zonder vang- of internet zijn database op hol zal slaan gegevens naar de maan alles heeft een eigen schaal de menselijke als normaal maar ook in groot en klein zullen er extremen komen bizarder dan een invalide wereld ooit…

warm was de aarde die zwart rulde toen jij de potten vulde met lentegevoel je lach omhulde scheutig de eerste groene krullen in het al spruitend gewas je kende hun kleuren rook bijna de geuren in het planten van de blauwe druif zo waren de jaren maar dit keer zal het anders zijn met de pijn van een nieuwe geboorte…

ik raakte je in jouw vlucht mocht even aandacht vragen bleef bij je hangen voor een heerlijk lange zucht waarin tijd woorden schreef die nu nog in mijn geest te lezen zijn waarvan de emoties voor altijd bij me blijven het was de eerste zucht in het nieuwe leven dat jou is gegeven om ook randjes zo te maken dat niemand…

ik was vandaag te lang in het witte walhalla met bestudeerde haast passeert drukbezig elkaar doktersjas op de nonchalante toer stethoscoop en snoer paardenstaartjes driftig wippend de knot zich moeizaam schikkend het uniforme heeft gelukkig afgedaan accessoires geven naam schoeisel heeft nog een persoonlijk touch de zweedse…

waar het gebaar altijd zo sierlijk was hapert nu de gratie van een ronde waterpas altijd goed gestyled tot in een laatst bewegen werd jou de hoge graad van majesteitelijk met eer gegeven joyeus in een verblindende vitaliteit stralen ogen en verbiedt je lach nog altijd donkere depressiviteit zonder woorden kaatsen blikken…

zij drift zonder gewicht op de wind beweegt als een vogel in glijvlucht haar lach tekent zon op het strand kleurt zonder schaduw een witte golvenrand waar gedachten dwarrelen uit haar losse hand ook zij deelt de database die schepping heet kent de momenten van loaden tussen cloud en heet zand…

nog hield zij hun blik gevangen maar als in een vertraagde film bleef hun glimlach hangen onzekerheid was al bereikt in de discontinuïteit van het anders zo bekende en soepele protocol angst lag op de loer in de ongecontroleerde decibellen die in de menigte al bezig waren koppen te snellen toen nam zij met ferme armzwaaien…

zacht klonk de teleurstelling in haar stem handen waaierden nog mogelijkheden in een vertwijfeld pogen nog was de weerstand niet gebroken na het verloren spel begrijpen was er altijd wel maar overgave was niet te dragen toch zal ze ooit slagen al moet ze daarvoor dwars door de hel…

zij voelde in stenen haar eigen genen uit een eerder bestaan zag landschappen in het terloopse gaan onder vluchten vol kleurrijke luchten in de warmte van thuis was er het ceremonieel groeten in eindeloos ontmoeten waarin samen ervaren waarheen de stroom van de tijd ons toen heeft geleid in tal van talen verstond babel al onze…

je streelde het blond gaf een lach aan hun mond ving de blikken van al die ikken in de dop jij speelde verdeelde heerste zonder dissonant want in hun vertrouwen op jou was geen angst die benauwde ieder gaf open en lief wie hij was wat zij deed of had zonder enig vergelijk omdat samen verschillen vergat idyllisch de sfeer…

zij had lichtjes in haar ogen die nooit leken te doven in nabeeld gloeiden en ons mateloos boeiden omdat zij ze had nog hoorde je deuren en de treden van de grote trap je dacht dat zij beneden was ging in controle zachtjes kijken maar er gaf niemand thuis in dit huis dat toch zo eigen was weer boven zat zij voor…

jij hebt de uren laten stuiten van binnen naar buiten om er ook nog frisse lucht en gezondheid in te sluiten gevuld met creatief recht uit het hart in dansen en samen zingen waarbij wij met verstand op de nullijn gaan beginnen verbondenheid is manifest in het geheel van spelen er zijn geen losse delen in de duurzame…

ik zag hoe je lach jouw wimpers ondeugend krulden rook de vleugjes parfum die je aangename verschijning omhulden je stem zong in eigen melodie het lied waarin tonen samen verkenden zonder woorden raakten snaren de diepste emoties uit liefdes onbekende ik kwam in de ban van jouw magische krachten waar hemel op ons lag te…