Alle inzendingen van wil

ik schudde je de hand en zag meteen het glanzen van je ogen je amicale stem verried dat je je thuis al aardig vol had laten lopen je zocht de drukte van de bar mensen die je kende de drankjes gingen af en aan de stemming steeg omdat het glas je zo verwende je deed het goed je baan je huis en echtgenoot er was niets aan de hand maar…

we denken zo ons eigen ritueel je gebaren raken me geen woord teveel een blik verbazing in je ogen verwondering om het geheim het samen weer te mogen ik voel de stugheid van je haren het kippenvelervaren als mijn vinger met je oren speelt je wordt verlegen als mijn handen langs je spieren voelen naar het kloppen van je hart…

we wilden ineens het kind uit ons dromen vroegen elkaar wanneer het kon komen zijn lijfje groeide bolde jouw buik krijste de lucht en zijn longen eruit blauwkleurend worstelen op de grens van bestaan kiezen voor leven of dood verder gaand wie heeft gevraagd of jij wilde leven heeft je gewaakt uit een heel diep vergeten ben je…

ik joeg je laatste geel door kale takken een herfst te veel najaar toont zijn herfsttapijt roodpolig want de zon geeft ons vandaag respijt we dekken samen zomer toe en oogsten al zijn kleuren de vruchten vallen zijn het hangen moe we winteren in overleven voelen ons met wat de herfst heeft gegeven klaar voor weer een eindloos…

je das sprak met de kleur van gisteren toen rood het welkom was ik had je geuren weggehangen met de warmte van handen in de zakken van je jas je fleurde en bracht leven in de gang de hal versprong van alledaags tot kleur je plooide wind tussen gordijnen wuifde vlekken in het afscheidsgrijs ik kon er niet uit wijs maar…

ik vinger ijs op hete huid en smelt in samenzijn pegelde zo lang in korte dagen dat de zon mijn zwaarte niet kon dragen brak voordat je kwam jij zoog druppels van verlangen uit het vorstelijke hangen de splinters heb ik bij elkaar geraapt en in ontdooien jou tot vrouw gemaakt…

je danste op een blauwe streep muziek je lichaam straalde bewoog in zachte melodie het overvloedig wit uit schuiftrompetten schitterde felle tonen maakte korte metten met een lichte vleug magie de korte ademstootjes parelden in opvliegende klanken ze lokten het applaus het juichen en zacht janken violen speelden hartengeel tegen…

zag je in het laatste blad dat dwarrelde en landde nam je in mijn handen bewonderde je kleur wist de boom voelde ook je nerven herkende toen je geur kom maar thuis daar waar je hoorde en oogst weer een geboren worden…

weer heeft de maan het gele licht gestolen van de zon in een rond oog gesloten ze trekt water tot de hoogste vloed beweegt heksen tot een kring en breekt romantische gevoelens open ze heeft haar eigen dag die opkomt als de avond valt zich spreidt als nacht tot morgenstond in licht verstomd de maan bevolkt haar eigen wereld met grote…

ik zie de bladeren vallen rood en geel dooreen stam en takken blijven over als geraamte van het zomers huis voorheen daar woonde zon in zinderende luchten floten vogels lieve lust koelde schaduw gras voor hen die aan de wortels rusten om de wereld in hun dromen even te ontvluchten in rood en geel heeft herfst afgesloten wat…

je scherpt licht in vouwend duister een klauw met bont gevoerd nagels putten in de huid strelen bloedvergietend voren rood het hart onbloot in spuitend dood lach en kijk je lijf bevrijd van haat in levenloze staat je trekken zijn verbekt in nijd omdat het onderscheid door dood niet meer bestaat ze lachen met hun lippen dun lege ogen hongeren…

bol is nog te hoekig moet gladder zijn van lijn meer pigment omdat gevoelens op mijn schilderij ook zichtbaar moeten zijn de schaduw is te licht ze tracht het duister te vermijden zon speelt sprankelend met zicht maar kan het donker niet verleiden vlakken zijn wel goed verdeeld wit kleurt mooi de randen alleen de mensen ogen houterig…

wil mijn lichaam gaan verlaten het is kapot gebroken vies ik voel het niet als een verlies begin het langzaam aan te haten de spiegel ziet geen ogen meer mijn hart heeft geen verblijf ik huur een aangeschoten lijf alleen de dood doet minder zeer ik zal je branden met mijn handen je witheid kelen met mijn mes je geest doen stikken in de…

ik geef je een bloem nog altijd in de knop het groen tiert welig mag die nog even in je handen bloeien of geven we het op jij kent de kleur en ik de geur in samen bloeien ik opende de zon in de eerste lente die jij won we hebben eindeloos gezomerd elkaar geoogst maar nu het herfst wordt blijkt winterslaap een schrale troost…

gezichten om me heen handen die me raken ze schreeuwen ogen dwingen me mezelf kleiner te gaan maken ze kijken door me heen ik kan ze niet meer voelen alleen hun stilte hoor ik nog warmte en mijn hart zijn weg ik zie alleen die smoelen handen hebben overal hun vingers neer gezet mijn haar op huid en genen mijn dromen hebben ze bezet…

zie takken vallen de maan verweesd van ramadans bevallen ja het was feest een week geleden ik hoor de imams in gebed steeds van de minaretten klagen maar ook geloof heeft zo vandaag zijn vragen de allerheiligen zijn niet van steen hun sokkels dragen eeuwigheid en ook zij vragen een wereldfeest later weer de donkere kant…

je was meer vrouw dan ik verwachtte je ogen vonkten licht een gloed van passie gleed langs mijn gezicht verschrikt zei ik je naam je keek me licht bewolkt aan we zijn gaan lopen omdat zitten onrust had je stappen veerden jeugd de onschuld in je lach wekte verbazing in de stad ik keek naar je gezicht en zag hoe jij de tijd vergat ogen…

het wintert voor even in de sporen van de herfst rijpt het eerste wit in een bleek ochtendzicht nog kleurt de oogst van de zomer ritselt wind in bladeren van de dromer maar wij paddenstoelen in een kring laten heks en halloween tot donker wasdom komen kom dan mijn vorst bevries ons maar weet dat wij weer lente zullen leven en…

jouw zwijgen is doorbroken de storm raast door je heen je hart heeft eindelijk gesproken muren vallen steen voor steen je jeugd was lente maar zo stil verward door kleur dorst je de geuren niet te ruiken genieten was voorzichtig en heel pril je wilde liefde delen ontsnappen uit het doolhof van je geest gevoelens en gedachten laten helen…

je schreef zwarte woorden ik poetste ze tot grijs wit wilden ze niet worden ik lees ze tot een zin het begrijpen wil er maar niet in je strooft in verder gaan de cohesie is mij grotendeels ontgaan plaats je kleuren laat het licht je leven zien ik proef je toch wel in je geuren…

ik woon en droom in mijn kasteel muren van fictie torens van kristal immense gewelven en bogen sterren in een sprookjesheelal mijn toren is geriefelijk de kamertjes zijn knus de lucht is koel kleurt en geurt naar bloemen hooi en zonnig zomerfruit de ramen open laten vlaagjes natuur naar binnen lopen stilte is gevuld met klein gezang…

ik heb je ogen gekust met handen vol lust je warme lichaam gevoeld beroerde je lippen volgde lijnen waarin het leven je gezicht leek te schrijnen evalueerde het spoor van activiteit en weerstand in tijd tot voorbij lang geleden niets heeft je getekend door niemand ben je geketend voel je dus vrij kies maar voor mij…

je raam sprak donker kon geen licht verstaan je schaduw op behang was er nog niet zo lang gebogen over boeken het internet paraat zag ik je woorden zoeken studerende tot avonds laat dromend keek je vaak naar buiten hoorde dan dezelfde vogels fluiten ik ontmoette zo je lach zag gordijnen plotseling verdwijnen en dozen stapelden…

zie je ogen stralen het neusje opgetrokken in verwachten lippen die al lachen rond het puntje van je tong nog geen woord je vingers spelen welkom op mijn huid in jou omarmen kom ik eindelijk thuis voel de warmte van je lijf in het zachte raken we smaken passie en in jouw naam liet ik me gaan later hebben we gesproken is liefde…

op een bankje in het park zaten we gewoon spraken rustig over alles eendjes zwommen zondeloos voelde jouw hand in de mijne ging recht op en keek je aan zag je ogen die vertelden dat we samen verder gaan vogels fluiten uit de struiken eenden kwaken lieve lust bloemen kleuren volle borders en het gras ruikt naar geluk rozen geuren naar…

heb je vingers geteld in tien kon ik het werken van je leven zien nagels rood gelakt aan artistieke einden in lijnen rond je pols vond ik verhaal in jouw heelal groeten planeten stemmingsvol je marst kordaat in eerlijk rechte lijnen verfijnt als venus gaat verschijnen je rondt apollo's zachte kant en sfeert in jupiters geheime…

wind duwt mijn problemen zachtjes voort het licht blijft bij me als ik loop vooruit op wat er komen gaat zonnestukken zitten schaduw achterna vieren maan en feest wij staan alleen terwijl de wereld gaat in wind en zon mijn zorg en ik kom om zon brandt mij de aarde in als nieuw begin wind krijgt vat op wat…

waai maar wind wolk buien speel met regen als een kind storm en herfst de bladeren veeg stoepen schoon oogst mijn zomerdroom speel maar met haar rode haren draag haar lachen met je mee zij was strand in zomers warmte golfde bruinend in de branding van mijn zee morgen is nog zomer helaas van korte duur dan komt de noordooster…

ik streelde met woorden je huid mijn vragen heel losjes toverden blosjes op het zachtst van je wangen je vertelde in zinnen hoe diep en hoe teder je me wilde beminnen jouw verlangen naar meer ik schreef wat je voelde jij lachte en bloosde omdat ik wist wat jij met je woorden bedoelde zo dichtbij ik en jij eerlijk en open van alle…

ik zag je lopen een glimlach in de étalageruit verkopers gingen voor je onderuit tegeltjes zoenden je laarzen en klakten zacht het tikken na voor zij hun echo's tegen gevels plaatsten je warmde het terras met je spontane lach en in je ogen scheen de zon ja zelfs de obers keken vol verwachting om je bent gekend daar waar jij gaat…