Alle inzendingen van zywa

Onder de tafel loopt niemand met reuzenschoenen in de weg mijn wereld kan er bestaan – tot aan het avondeten de huizen, wegen en bouwprojecten met al de gedachten van de mensen die ik lezen en beantwoorden kan – met nieuwe plannen 's Zomers staan er tafels in de tuin met klemmen op de lange lakens die wiegen in het licht van de wind –…

Bladerend door mijn foto's koos ik de kleurige olifant als mijn naambordje in het web Mijn huid voelt elke vlieg die met telepootjes op mij landt alsof ik ooit beloofd heb om voor altijd verbonden te zijn met hen en voor hen klaar te staan Maar ik wil er zijn voor wie het voelt trillen wanneer ik op grond stamp De vliegen zwiep ik…

Ik denk aan Amerika, de droom van het leven dat je toelacht zo uitbundig zingt de vrouw het uit op het bord van Café de Lach Eronder groeit wat mos dat het leven neemt zoals het is tussen de dakpannen op de stoep Het moet wel erg gestormd hebben vannacht maar iedereen zat binnen en was de wereld vergeten die niet zo veilig is als…

Wanneer de zon nog geen warmte geeft sta ik op met het dekbed om me heen en kijk ik half achter het gordijn de straat in, de eerste mensen lopen nergens heen, een blokje om met honden die geuren volgen Ik vind het altijd eng of ze me willen bijten Weer denk ik aan jou, aan de uren dat ik tussen verwijten en verlangen half achter het gordijn…

Ik heb twee volle dozen post en een la met oude spullen een herfstblad uit 1989 de vleugels die mama me aandeed om te zien wat ik moest zijn en een paar restjes van haar stem uit de verstolen momenten dat ik mijn adem inhield om de geheimen te horen die ze onderaan de trap besprak Ik ruik weer wat ik wilde heel de dag haar liefde en…

Het alarm ging af in mijn buik, dacht ik maar het loeide al veel eerder op mijn huid voor onbegrepen gevaar Dan ging ik ervandoor sloeg om me heen, of dicht als een ijzeren klem Ik was een wandelend fort vermomd als meisje verlangend naar contact dat ik niet verdroeg zonder noodzaak en harde afspraken Nog steeds wil ik niet…

Hoogte is diepte, een heel diep zwart onder je – krampende vingers.…

Jullie leven nog in mijn huid en in mijn buik, mijn cellen weten alles nog alsof jullie geest erin geslopen is Ik ben niet veilig soms worden jullie wakker onder een andere naam dreigend te herhalen wat nooit had gemogen Wat kan ik doen? Wat moet ik roepen? Ik ken jullie repelsteeltjesnamen Ze doen me pijn met onmacht en paniek voor…

Ik weet het zeker, er bestaan paradijzen – ik verloor er een.…

In de nieuwe wereld heerst vrede ginds, verder naar het westen eerst moet je over lijken gaan van indianen en ongelovigen en opnieuw beginnen Op de oorlog volgde griep een dodelijke uitbraak van virale koorts, viervoudig gehard, onzichtbaar tot het te laat was Na afloop vochten de vrouwen om de hand van een held die overleefde met zijn…

Van jou te houden is licht, en donker is het – lijden dat jij deelt.…

De vlier draagt mijn bruidsjurk lokt me dichterbij en tilt me terug in Zijn armen, vlijt me weer neer op het bed, vloeit uit over mijn schoonheid in de strandhut bij de waterval die ijskoud mijn handen striemde toen ik met Hem zijwaarts achter het geraas langs schuifelde over een richel van overgave waarvan het vuur onzichtbaar was…

Ik laat licht schijnen door mijn aandachtige hart: ik kersenbloesem!…

Ik hang hier maar Wat zou ik spartelen? Helemaal voor mezelf de pot thee, de tafel de kamers van ons huis met zijn nieuwe ramen de krassen in de kast al de cadeautjes die ik aan jou gaf en de poster van het schitterende water aan de horizon met de schim van een schip Ik hang hier maar wat rond in jouw afwezigheid niet in staat tot…

Nog net zag ik het kopje van tafel glijden: in de valpauze.…

Ik heb geen toespraak, ook niet deze en geen vaarwels die jou omarmen je nog een laatste keer verwarmen ik ken de boeken die je hebt gelezen en weet wel wat je zoal dwars zat naar welke films je keek en wat je at toch heb ik jou niet goed genoeg gekend om echt te kunnen zeggen wie jij bent mijn toespraak over jou is daarom deze: jouw eigen…

Ja, dat doet een droom, ik voel iets dat er niet is – er niet meer is: jij.…

De briefkaart vergeelt al zo lang Geen contact Ik heb geen adres om er iets aan te doen Bovendien, in gedachten gezegd slibben mijn woorden dicht met voorzichtigheid Wij delen alleen de wind die ons bedekt met zand uit Zuid pollen uit Oost, regen uit West en uit Noord komt de kou Dan trek ik een trui over mijn hart, strijk met…

Mijn handen houwen ruwe steen en ruwe steen – beeldhouwt mijn handen.…

Langs het gordijn de streling van de wind die mij omarmt midden in het zonneraam op de vloer van de kamer mijn voeten op het tapijt reiken diep in de aarde mijn warmte groet de warmte mijn adem kust de wind .....Ik trek het bed in de zon .....en wieg mij in welbehagen .....languit en wijd geopend .....glijd ik de wereld in…

Moeilijke vragen zijn niet leuk, je stelt ze niet – aan jezelf, of wel?…

Poes doet poema en wij spelen de grote mensen na, zeulen verkleedkoffers en een zak (bewaard voor later) naar het bosje voor het feest met veel slootbier en zand- gebakjes, wortelen, limonade en ouderwetse gezelligheid oom Frans flirt met de meisjes de bakker lacht om zijn grappen mama is de baas aan de bar en de buren geven commentaar…

Mijn fantasie vult de gaten in mijn kennis: zwarten op het zwart.…

Ik ben onderweg in een niemandshuis beland in niemandstijd en niemandsland Het bed is koningin- nebreed, plaats genoeg voor een koning als hij goed is voor meer dan slapen, dan vrijen voor meer dan een keer In de lege hotelkamer is het raam een gebod om naar buiten te kijken Smalle siergordijnen altijd uitzicht, altijd gezien kunnen…

Mijn poes spreekt een taal zonder moeilijke woorden: het is lichaamstaal.…

Op een draaistoel kijk ik rond de tijdcapsule van mijn hoofd vliegt en bedenkt verhalen van herinneringen en beelden die passeren, ik reis naar mijn geboorteland Het bestaat niet, nooit heeft het bestaan, het is soep van levenslang aan mijn voeten geplukte ingrediënten, gekookt in de pan van mijn schedel .....De verse soep van nu…

Ze heeft me, ze zal me opsluiten met slangen of spinnen of levend villen, roosteren, leegzuigen of beheksen, ik ben verloren Waarom waagde ik me in de boom, wurmde ik me door de spleet nieuwsgierig, misschien al betoverd Wat zocht ik hier? Mezelf te leren kennen een ondergronds ik verstrikt tussen de wortels in het hol van de wilde…

Het idee duwt me naar later naar terugkijken op mijn leven sinds het antwoord dat ik nu moet gaan geven op zijn vraag, zijn tweede aanzoek: hij wil een kind Op mijn buik zit hij zo verleidelijk en lief te kijken dat ik het graag wil houden zoals het is met zijn tweeën en de pil het beste zeg ik maar niets trek hem naar mij toe kus…

Praten met mannen die ik niet ken meezingen met de muziek waarop ik dans in de ogen die mij volgen als schaduwen begeerd willen worden zonder dat het gevaarlijk is erop gekleed, ook dat is wie ik ben, vrij voor zover toegelaten door de hel van andermans ogen die mijn lichaam liefhebben en mij erom haten maar dat ben ik niet…

Misschien was het een droom, sprookjesachtig echt voor hem toen hij binnenkwam en mij zag liggen op het bed zonder dat ik wakker werd Misschien heeft hij eerst een tijdlang gekeken tot het ineens vanzelf ging en gauw gebeurd was ik schreeuwde en hij verward vluchtte Misschien had hij voldaan willen blijven genieten van mijn schone…