inloggen

biografie: Eva Cox

Eva Cox (Genk, 1970) begon in 1999 met het schrijven van gedichten, die ze bijzonder overtuigend uit het hoofd weet voor te dragen. Zozeer zelfs dat ze op 9 september 2001 de Eerste Vlaamse Poetry Slam won, waar ze topperformers als Peter Holvoet-Hanssen en Vital Baeken als concurrenten had. Gedichten van haar hand werden voor 2001 alleen in 'Het Belang van Limburg' en op een bord op het oud-kerkhof te Hasselt (B) gepubliceerd. Ze debuteert in september 2004 met de bundel Pritt.stift.lippe in de Windroosreeks.

Cox woont met haar twee kinderen te Gent, waar ze werkzaam is bij het Poëziecentrum


Inzendingen van deze schrijver

11 resultaten.

Ik heb een mijnschacht in mijn keel

gedicht
3.0 met 42 stemmen aantal keer bekeken 9.016
Ik heb een mijnschacht in mijn keel ik val omlaag vanuit mijn kamer zit als een pad gevangen in een bel van steen het is hier stil zo stil dat ik mijn dromen hoor ritselen als dode blad'ren ik gil ik heb een mijnschacht in mijn keel een tong van scherp gesmeed metaal en lagen...
Eva Cox15 november 2022Lees meer…

Luchtbespiegeling

gedicht
3.0 met 31 stemmen aantal keer bekeken 14.016
Een plas aarde ligt te deinen en te dampen in de zomerzon. Langs mij heen varen zerken, platte trage aken, het kruis een scheve mast. Er staat geen wind, het is de zandgrond zelf die langzaam verder schuift. Waarheen de reis gaat, wil ik vragen. Er komt geen antwoord. Zittend op de...
Eva Cox17 september 2022Lees meer…

Zij haalt haar lapjes uit de kast

gedicht
2.0 met 16 stemmen aantal keer bekeken 7.188
Zij haalt haar lapjes uit de kast, schudt die open, tilt ze tot tegen haar kin. Het hoofd erboven als een goochelbal, rolt naar links, naar rechts. Ze ontwaakt als een kaal blad, lege mal, paspop, hangt kleren rond haar schouders, begint te leven. Of zijn het de kleren die gaan ademen?...
Eva Cox23 november 2020Lees meer…

Ik ben beplakt met kleine spiegeltjes

gedicht
3.0 met 30 stemmen aantal keer bekeken 10.451
Ik ben beplakt met kleine spiegeltjes. Ik dans als een strandbal rond. Ik kan oogverblindend zijn. Wie naar mij kijkt denk mij te zien. Wie naar mij kijkt die ziet zichzelf. De eigen monsterlijk vervormde grimas. Wie van mij wegrent jaagt zichzelf weg. Ik ben beplakt met kleine...
Eva Cox29 oktober 2020Lees meer…

Vertelsel

gedicht
2.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 8.800
Het zand was er zwarter dan elders Klaprozen waaiden als gensters uit ijskoude asse omhoog Verdwaald in die granieten stad voelde ik onder mijn snelle stap zielen knappen als scherven Doorheen glasgordijnen zerken staarden korstmospupillen mij...
Eva Cox18 april 2020Lees meer…

Verjaardag

gedicht
2.0 met 463 stemmen aantal keer bekeken 129.677
Geruisloos zak ik in mekaar als een droog geworden zandbaktaart en niemand die met welgevormde klamme handen mij terug in mijn vorm kan slaan. ------------------------------ uit: 'Pritt.stift.lippe', 2004
Eva Cox6 september 2019Lees meer…

Daewoo Plasma

gedicht
1.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 3.274
Mijn Daewoo beproefde bij nacht mijn bloed een kop op tv, de kop van een mens, het is niets. En lippen en ogen zijn niets dan een schaduw van uren; nee al wat men doet, het is niets: het vlees dat men toont, het bloed dat men spuwt, het is niets. Ik verfoei ook de geest! Want de...
Eva Cox12 september 2017Lees meer…

Vannacht

gedicht
2.0 met 66 stemmen aantal keer bekeken 14.968
wil zij in een kamertje kruipen en een nest vol woorden werpen. Haar buikje strakgespannen. Weeën golven door haar heen. Hoe zullen ze er uitzien? Ze weet niet wie de vader is... (er is die vreemde droom, iets besprong haar op een nacht begin dit jaar, het boorde zich diep in haar ziel,...

Hand

gedicht
2.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 6.292
Toen er een hand uit de kast stak, niet opdringerig, eerder bijna verlegen, traag kantelend in het bleke licht, nam ik een stoel en moest even gaan zitten. Ik overdacht het bestaan, het ritme ervan, de pitloze weekte, en besloot de hand niet weg te slaan. Sindsdien deel ik de tijd, mijn...
Eva Cox4 november 2010Lees meer…

mijn kleine leven

gedicht
3.0 met 14 stemmen aantal keer bekeken 7.187
mijn kleine leven verkruimelt in de krimpende vuist die heet: tijd hoe ik mijn lijfje tegen zijn vereelte handpalm smijt opnieuw opnieuw wil ik met mijn voorhoofd door zijn vlees en pezen heen ik blijf hier niet ik ben dit niet dit verrimpelde kind dat handenvol tanden verliest en...

Zij droomt zich een stoel

gedicht
3.0 met 31 stemmen aantal keer bekeken 10.710
Zij droomt zich een stoel touw om de enkels, metaal van een loop in de nek. Maar niets dwingt. Niets dat woorden uit haar vingers wringt. De polsen gebonden aan pannen en emmers, de mond aan een mond, het hart aan twee poppen. In de verte de pen. Splinter in het lampgeel van de...
Eva Cox9 januari 2007Lees meer…