inloggen

Alle inzendingen van Eva Cox

11 resultaten.

Sorteren op:

Zij haalt haar lapjes uit de kast

gedicht
2.0 met 16 stemmen aantal keer bekeken 7.018
Zij haalt haar lapjes uit de kast, schudt die open, tilt ze tot tegen haar kin. Het hoofd erboven als een goochelbal, rolt naar links, naar rechts. Ze ontwaakt als een kaal blad, lege mal, paspop, hangt kleren rond haar schouders, begint te leven. Of zijn het de kleren die gaan ademen? Buiten haar om, buiten het ijle diep vanbinnen zijn zij…
Eva Cox23 november 2020Lees meer…

Ik ben beplakt met kleine spiegeltjes

gedicht
3.0 met 30 stemmen aantal keer bekeken 10.340
Ik ben beplakt met kleine spiegeltjes. Ik dans als een strandbal rond. Ik kan oogverblindend zijn. Wie naar mij kijkt denk mij te zien. Wie naar mij kijkt die ziet zichzelf. De eigen monsterlijk vervormde grimas. Wie van mij wegrent jaagt zichzelf weg. Ik ben beplakt met kleine spiegeltjes. De randen snijden in mijn eigen vlees. Ik…
Eva Cox29 oktober 2020Lees meer…

Vertelsel

gedicht
2.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 8.677
Het zand was er zwarter dan elders Klaprozen waaiden als gensters uit ijskoude asse omhoog Verdwaald in die granieten stad voelde ik onder mijn snelle stap zielen knappen als scherven Doorheen glasgordijnen zerken staarden korstmospupillen mij na ------------------------------- uit: 'Pritt.stift.lippe', 2004. -----------------…
Eva Cox18 april 2020Lees meer…

Verjaardag

gedicht
2.0 met 462 stemmen aantal keer bekeken 129.211
Geruisloos zak ik in mekaar als een droog geworden zandbaktaart en niemand die met welgevormde klamme handen mij terug in mijn vorm kan slaan. ------------------------------ uit: 'Pritt.stift.lippe', 2004…
Eva Cox6 september 2019Lees meer…

Daewoo Plasma

gedicht
1.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 3.096
Mijn Daewoo beproefde bij nacht mijn bloed een kop op tv, de kop van een mens, het is niets. En lippen en ogen zijn niets dan een schaduw van uren; nee al wat men doet, het is niets: het vlees dat men toont, het bloed dat men spuwt, het is niets. Ik verfoei ook de geest! Want de ziel die men geeft, het visioen dat men spreekt, het…
Eva Cox12 september 2017Lees meer…

Vannacht

gedicht
2.0 met 66 stemmen aantal keer bekeken 14.722
wil zij in een kamertje kruipen en een nest vol woorden werpen. Haar buikje strakgespannen. Wee├źn golven door haar heen. Hoe zullen ze er uitzien? Ze weet niet wie de vader is... (er is die vreemde droom, iets besprong haar op een nacht begin dit jaar, het boorde zich diep in haar ziel, die ochtend vond ze bloed tussen de lakens en iets…

Hand

gedicht
2.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 6.223
Toen er een hand uit de kast stak, niet opdringerig, eerder bijna verlegen, traag kantelend in het bleke licht, nam ik een stoel en moest even gaan zitten. Ik overdacht het bestaan, het ritme ervan, de pitloze weekte, en besloot de hand niet weg te slaan. Sindsdien deel ik de tijd, mijn kast en mijn leegte, en het is waar dat ik voor het eerst…
Eva Cox4 november 2010Lees meer…

mijn kleine leven

gedicht
3.0 met 14 stemmen aantal keer bekeken 7.112
mijn kleine leven verkruimelt in de krimpende vuist die heet: tijd hoe ik mijn lijfje tegen zijn vereelte handpalm smijt opnieuw opnieuw wil ik met mijn voorhoofd door zijn vlees en pezen heen ik blijf hier niet ik ben dit niet dit verrimpelde kind dat handenvol tanden verliest en mandenvol haren o kon ik toveren ik klapte in mijn handen…

Ik heb een mijnschacht in mijn keel

gedicht
2.0 met 25 stemmen aantal keer bekeken 8.229
Ik heb een mijnschacht in mijn keel ik val omlaag vanuit mijn kamer zit als een pad gevangen in een bel van steen het is hier stil zo stil dat ik mijn dromen hoor ritselen als dode blad'ren ik gil ik heb een mijnschacht in mijn keel een tong van scherp gesmeed metaal en lagen gitzwart erts voor jaren ik hak met korte felle slagen…
Eva Cox30 april 2008Lees meer…

Zij droomt zich een stoel

gedicht
3.0 met 31 stemmen aantal keer bekeken 10.662
Zij droomt zich een stoel touw om de enkels, metaal van een loop in de nek. Maar niets dwingt. Niets dat woorden uit haar vingers wringt. De polsen gebonden aan pannen en emmers, de mond aan een mond, het hart aan twee poppen. In de verte de pen. Splinter in het lampgeel van de kamer. Tussen haar en daar een web van stemmen dat haar stopt.…
Eva Cox9 januari 2007Lees meer…

Luchtbespiegeling

gedicht
3.0 met 30 stemmen aantal keer bekeken 13.301
Een plas aarde ligt te deinen en te dampen in de zomerzon. Langs mij heen varen zerken, platte trage aken, het kruis een scheve mast. Er staat geen wind, het is de zandgrond zelf die langzaam verder schuift. Waarheen de reis gaat, wil ik vragen. Er komt geen antwoord. Zittend op de kaaimuur van deze vreemde zondagmiddag zie ik hen een…
Eva Cox25 oktober 2004Lees meer…